Της Βαρβάρας Φανίδη
Οι τελικοί πρωταθλήματος της Greek Basketball League έχουν πάψει να είναι απλώς μια σειρά αγώνων μπάσκετ. Έχουν μετατραπεί σε πεδίο σύγκρουσης, πολιτικής πίεσης, δημόσιων τοποθετήσεων και αμφισβήτησης θεσμών. Και κάπου ανάμεσα στα συστήματα, τα pick and roll και τις κατοχές, η ουσία του αθλήματος συχνά χάνεται.
Το 2-1 υπέρ Ολυμπιακού στη σειρά δεν λέει όλη την ιστορία και δεν αποτυπώνει όλη την εικόνα. Γιατί οι αριθμοί αποτυπώνουν αποτελέσματα, όχι το κλίμα. Από το ΣΕΦ μέχρι το ΟΑΚΑ, η ένταση έχει ξεπεράσει τα όρια του παρκέ και έχει μεταφερθεί σε δηλώσεις, ανακοινώσεις και δημόσιες αντιπαραθέσεις.
Ο Παναθηναϊκός, με τον Εργκίν Αταμάν στον πάγκο, επιχείρησε να μεταφέρει την πίεση εντός γηπέδου, όμως η συζήτηση άνοιξε ξανά αλλού, στη διαιτησία. Για ακόμη μία φορά, οι αποφάσεις των διαιτητών έγιναν πρώτο θέμα περισσότερο από το πως έπαιξαν οι δύο ομάδες. Και όταν συμβαίνει αυτό, κανείς δεν βγαίνει πραγματικά κερδισμένος.
Μάλιστα ο Τούρκος τεχνικός, σε ανάρτηση του, στάθηκε πως στο Game 3 ο Ολυμπιακός δεν αγωνίστηκε χωρίς κανέναν “πραγματικό διεθνή” της Εθνικής Ελλάδας, πράγμα που θεωρείται απαγορευτικό.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, με τον τρόπο που εδώ και χρόνια παρεμβαίνει δημόσια στον μπασκετικό διάλογο, βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο. Οι τοποθετήσεις του δημιούργησαν νέο κύκλο αντιδράσεων, ενώ από την άλλη πλευρά ο Ολυμπιακός επέλεξε να εμφανιστεί ως η πλευρά που επιδιώκει να κρατήσει το βάρος αποκλειστικά στο αγωνιστικό.
Η ΕΡΤ μεταδίδει το προϊόν, η ΕΣΑΚΕ επιχειρεί να προστατεύσει την εικόνα της διοργάνωσης, αλλά το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Οι τελικοί της Greek Basketball League θα κριθούν από το μπάσκετ ή από όσα συμβαίνουν γύρω του;
