Η πρώτη παρουσίαση της παράστασης χορού «MÁM» του Μίχαελ Κίγκαν-Ντόλαν παρουσιάζεται στις 9 μ.μ., στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, στο «260» – Κτίριο Δ, στη συμβολή Πειραιώς 260 και Πολυκράτους. Οπως διευκρινίζουν οι συντελεστές, MÁM σημαίνει πέρασμα ανάμεσα στα βουνά αλλά σημαίνει και υποχρέωση.
Στο υποβλητικό, βραχώδες τοπίο του Γουέστ Κέρι, στη νοτιοδυτική ακτή της Ιρλανδίας, η γη γέμει από μύθους. Εκεί οι άνθρωποι μιλούν ακόμη την αρχαία γλώσσα του τόπου τους, στην ιδιαιτέρα διάλεκτο και φωνητική χροιά της ιρλανδικής γαελικής γλώσσας, που μιλιέται στη νοτιοδυτική Ιρλανδία, στην κομητεία Κέρι.
Υπονοεί μια διαδρομή που δεν επιλέγεται, αλλά συχνότατα επιβάλλεται. Μια ατραπό που ο ταξιδιώτης ακολουθεί χωρίς απαραίτητα να γνωρίζει τον λόγο. «Καμιά φορά ως καλλιτέχνες», δηλώνει ο χορογράφος Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν, «νιώθουμε την υποχρέωση να κάνουμε κάτι, ακόμα και αν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ακριβώς το γιατί». Ισως η σύνδεση να δίδει μια εξήγηση.
Αναγκαιότητα
Η σύνδεση που γεννάται όταν εξαφανίζεται ο διαχωρισμός. Χαρακτηριστική είναι η φράση «μάλλον γι’ αυτό αγαπώ το θέατρο, διότι δημιουργεί στιγμές σύνδεσης». Με αυτό το αίσθημα εσωτερικής αναγκαιότητας o δημιουργός συνθέτει μια χορογραφία όπου δώδεκα χορευτές, από διαφορετικά μέρη του κόσμου, συγκροτούν ένα δυναμικό πεδίο σχέσεων, μια κοινότητα σωμάτων που πάλλονται πέραν των ορίων, εκστατικά και ρυθμικά, μετατρέποντας τη σκηνή σε μια πανήγυρη.
Ενα πυρόξανθο κορίτσι αφυπνίζεται μέσα σ’ έναν εφιάλτη για να τον αλλοιώσει. Ο εφιάλτης μετατρέπεται σε τελετή και η τελετή σε γλέντι. Η στάθμη της μέθης συνεχώς ανεβαίνει. Μια χορεύτρια στροβιλίζεται τόσο που νομίζεις ότι η καρδιά της θα εκριζωθεί και θα κτυπήσει κάποιον στην πλατεία. Σύσσωμος ο θίασος κάθεται κατά μήκος της σκηνής και μας κοιτάζει, και για μια στιγμή το κοινό μεταβάλλεται σε ιρλανδική θάλασσα.
Καθώς οι χορευτές στροβιλίζονται, αγγίζονται, εναγκαλίζονται, οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους εκμηδενίζονται. Το «ανάμεσα» μικραίνει. Και η σκηνή μετατρέπεται σε έναν τόπο κοινής αναπνοής. Η παραδοσιακή κονσερτίνα του Ιρλανδού βιρτουόζου μουσικού Κόρμακ Μπέγκλι συναντά τον ήχο του ευρωπαϊκού συνόλου σύγχρονης κλασικής μουσικής stargaze.
