Φέτος τον Ιούνιο, σε ηλικία 85 ετών, πέθανε η τελευταία μόνιμη κάτοικος του ιστορικού χωριού Ανάβατος στη Χίο, η κυρία Σμαράγδα Παπαστυλιανού, που κρατούσε ζωντανό τον οικισμό σε αυτόν τον λόφο των 500 μέτρων, τον «Μυστρά του Αιγαίου» όπως τον αποκαλούν, μένοντας στο σπίτι του πατέρα της.
- της Μαρίας Ανδρέου
Οταν το ένθετο περιοδικό ENJOY προσκλήθηκε από την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, τον περιφερειάρχη Κώστα Μουτζούρη και τη σύζυγό του Δήμητρα στο Φεστιβάλ Χίου, που κλείνει πέντε χρόνια επιτυχημένης πορείας για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Κλυταιμνήστρα», με την υπέροχη ηθοποιό του θεάτρου μας Κατερίνα Διδασκάλου, στο ακατοίκητο μεσαιωνικό χωριό Ανάβατος, την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου στις 8 το βράδυ, για εμάς η παρουσία εκεί ήταν μονόδρομος και η χαρά απρόσμενη…
Τι καλύτερο για την «κυριακάτικη δημοκρατία» από το να βρεθεί στο Φεστιβάλ Χίου, που φέτος, από τις 25 Αυγούστου έως τις 4 Σεπτεμβρίου, συγκέντρωσε προσωπικότητες διεθνούς κύρους, καλλιτέχνες και επιστήμονες; Και πόσο μάλλον στον Ανάβατο, ένα χωριό που έχει συνδεθεί ανεξίτηλα με τη Σφαγή της Χίου το 1822 και έχει χαρακτηριστεί «Ζάλογγο του Αιγαίου», καθώς γυναίκες και παιδιά έπεφταν από τους βράχους για να μην ατιμαστούν, αιχμαλωτιστούν και πουληθούν στα σκλαβοπάζαρα.
Σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου, κρυμμένο από τα αδιάκριτα βλέμματα και δύσβατο στην ανάβασή του, υψώνεται σαν φρούριο το μεσαιωνικό χωριό Ανάβατος, στο κέντρο του νησιού. Χτισμένο πάνω στον βράχο, σε μια φυσικά οχυρωμένη θέση, κουβαλά μέσα στους αιώνες τη μνήμη της Χίου. Παρόλο που σήμερα φαντάζει σε πολλούς ένα έρημο χωριό, εξακολουθεί να κουβαλά ως τις μέρες μας την ιστορία του νησιού.
Με σεβασμό και δέος περιπλανηθήκαμε στα πέτρινα σοκάκια του. Εδώ γράφτηκε, άλλωστε, ένα από τα πιο δραματικά κεφάλαια της ιστορίας της Χίου, στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης και της Σφαγής του 1822. Οσοι κάτοικοι σώθηκαν από τη σφαγή των Οθωμανών εγκατέλειψαν τον τόπο τους, με αρκετούς να βρίσκουν καταφύγιο και στην Ερμούπολη της Σύρου. Μαρτυρικός τόπος ο Ανάβατος, ένα σύμβολο αντίστασης και ελευθερίας. Και αυτή η βαριά ιστορική μνήμη μοιάζει ακόμη και σήμερα να διαχέεται στην ατμόσφαιρα.
Λίγο πριν πέσει η αυλαία του Φεστιβάλ, στον πιο φορτισμένο ιστορικά τόπο της διοργάνωσης, με τον μονόλογο της «Κλυταιμνήστρας» της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, ένα έργο με ισχυρό λόγο απέναντι στην πατριαρχία, το ENJOY ζει από κοντά την ανυπομονησία των κατοίκων για μια παράσταση υψηλής αισθητικής, σε έναν χώρο που σφράγισε την ιστορία του τόπου. Στην πλατεία του χωριού δεν έπεφτε καρφίτσα… Η παράσταση ξεκινά και κόβει την ανάσα, με δυνατές ερμηνείες και το ίδιο το τοπίο να γίνεται το φυσικό σκηνικό της «Κλυταιμνήστρας». Οταν το έργο τελειώνει, μέσα σε συγκίνηση και παρατεταμένα χειροκροτήματα, η Κατερίνα Διδασκάλου και η Αναστασία Γαλερού-Βλάσση λούζονται από το φως του φεγγαριού, μέσα στα κόκκινα και λευκά ενδύματα της Δάφνης Βαλέντε. Ο περιφερειάρχης Κώστας Μουτζούρης μαζί με τη σύζυγό του Δήμητρα λαμβάνουν από τον πρόεδρο του χωριού Ανάβατος, Γιώργο Φιστέ, τιμητική πλακέτα για την προσφορά του «The Chios Festival» στον ιστορικό οικισμό και, με αισιοδοξία, όλοι μαζί δίνουν ήδη ραντεβού για το 6ο Φεστιβάλ Χίου το επόμενο καλοκαίρι…
Γιατί, για έντεκα ημέρες στα τέλη του καλοκαιριού, η Χίος δεν λειτούργησε απλώς ως το σκηνικό μιας σειράς πολιτιστικών εκδηλώσεων. Οι δρόμοι, τα χωριά, τα αρχοντικά, οι ιστορικοί τόποι και η θάλασσά της έγιναν κομμάτια ενός μεγαλύτερου αφηγήματος.
Η ορθοδοξία, η μουσική, το θέατρο, η ιστορία, η επιστήμη, η επιχειρηματικότητα, η γαστρονομία, τα τοπικά προϊόντα και η ναυτιλία βρέθηκαν να συνομιλούν μεταξύ τους, αλλά κυρίως να συνομιλούν με τον ίδιο τον τόπο.
Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη κατάκτηση της πέμπτης διοργάνωσης: ότι δεν προσπάθησε να μεταμορφώσει τη Χίο σε κάτι που δεν είναι. Αντίθετα, ανέδειξε όλα εκείνα που ήδη διαθέτει: την ιστορία, τη μνήμη, τον πολιτισμό, τους ανθρώπους και τη μοναδική ταυτότητά της.
Δεν προσπάθησε, δηλαδή, να κάνει τη Χίο να μοιάζει με μια πολιτιστική πρωτεύουσα. Απέδειξε ότι η Χίος είναι από μόνη της ένας ολόκληρος τόπος πολιτισμού.
Κατερίνας Διδασκάλου: «Η τέχνη του ηθοποιού είναι σκληρή δουλειά και πρέπει να πληρώνεται»
Το ENJOY της «κυριακάτικης δημοκρατίας» συνάντησε τη σημαντική Κατερίνα Διδασκάλου αλλά και την ταλαντούχα ηθοποιό Αναστασία Γαλερού-Βλάσση στον μυροβόλο Κάμπο της Χίου, μία μέρα πριν από την παράσταση-σταθμός στο χωριό Ανάβατος της Χίου. Και οι δύο μας μίλησαν με λόγια συγκίνησης και χαράς για την πρώτη τους παράσταση στο μαγικό χωριό Ανάβατος, με το θεατρικό έργο «Κλυταιμνήστρα», προσκεκλημένες της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου και του Φεστιβάλ Χίου, που τις έβαλε και τις δύο στο επίκεντρο των γεγονότων του μεγάλου αυτού καλλιτεχνικού θεσμού, αλλά και για τα μελλοντικά θεατρικά, τηλεοπτικά και κινηματογραφικά τους σχέδια…
Κυρία Διδασκάλου, πρώτη φορά στην καστροπολιτεία του βορείου Αιγαίου, στο χωριό Ανάβατος, με την παράσταση «Κλυταιμνήστρα ή το Εγκλημα» της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ. Μεγάλη χαρά, έτσι δεν είναι; Ο Ανάβατος δεν χρειάζεται σκηνικά. Η ίδια η αρχιτεκτονική του αφηγείται ιστορίες.
Τεράστια. Πέρυσι, στο χωριό Ανάβατος, είχε παίξει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη τη «Μήδεια». Ηταν η πρώτη θεατρική παράσταση στο χωριό. Φέτος εγώ παίρνω τη σκυτάλη με την «Κλυταιμνήστρα». Μεγάλη η τιμή και πιστεύω ότι αυτή η τριλογία θα ολοκληρωθεί του χρόνου, με τις γυναίκες στην αρχαία τραγωδία, με μία ακόμη σπουδαία θεατρική παράσταση.
Ξέρω ότι αυτή είναι η πρόθεση και του περιφερειάρχη, κ. Κώστα Μουτζούρη, και της δραστήριας συζύγου του, Δήμητρας, που είναι και η «ψυχή» του Φεστιβάλ της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου στη Χίο. Εδώ και πέντε χρόνια που λαμβάνει χώρα αυτό το υπέροχο Φεστιβάλ στο μυροβόλο νησί, έχουν πάρει μέρος σπουδαίες προσωπικότητες.
Είχα έρθει πριν από τέσσερα χρόνια στη Χίο, αλλά όχι, όπως σας είπα, στο ιστορικό χωριό Ανάβατος, με την παράσταση «Η πόρνη από πάνω», και ο κόσμος με υποδέχτηκε με θέρμη. Και τότε υποσχέθηκα ότι θα γυρίσω ξανά στο νησί της μαστίχας. Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι εδώ, έπειτα από πρόσκληση της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, σ’ ένα αγαπημένο νησί, με ένα αγαπημένο κείμενο, την «Κλυταιμνήστρα ή το Εγκλημα». Μαζί σ’ αυτή την παράσταση είμαι υπερήφανη γιατί έχω δίπλα μου μια λαμπρή νεαρή ηθοποιό, με καταγωγή από τη Χίο, την Αναστασία Γαλερού-Βλάσση, για την οποία νιώθω ως καλλιτεχνική μητέρα της. Την Αναστασία τη βλέπετε στον ρόλο της Ιφιγένειας.
Στην παράσταση αυτή το κοινό βλέπει το πώς η Ιφιγένεια σφαγιάστηκε από τον πατέρα της, τον Αγαμέμνονα, ως θυσία στους θεούς, για να έχουν καλό ταξίδι στην Τροία.
Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα η παράσταση; Μια γυναίκα μιλά για τη μνήμη, την απώλεια, το πάθος, την ενοχή και τις επιλογές της, ενώ γύρω της βρίσκεται ένας τόπος που μοιάζει να κουβαλά πάνω στις πέτρες του τη δική του μνήμη…
Αυτό το έργο είναι ένα κείμενο-γροθιά ενάντια στην πατριαρχία, κάτι που είναι τρομερά επίκαιρο και σήμερα. Αυτό που διαπιστώνουμε σήμερα είναι μια τραγική βία. Υπάρχει μια πατριαρχία ακόμη και σήμερα που καταδικάζει τις γυναίκες σε μια υποδεέστερη θέση μόνο και μόνο λόγω του φύλου τους.
Για δείτε τι γίνεται σήμερα στο Αφγανιστάν, όπου η θέση των γυναικών είναι χειρότερη και από αυτή των γατιών. Τα γατιά έχουν περισσότερα δικαιώματα από τις γυναίκες. Στο Αφγανιστάν δεν επιτρέπεται στη γυναίκα να κυκλοφορήσει μόνη της αν δεν υπάρχει συνοδεία ανδρός, ακόμα και αν αυτός που τη συνοδεύει είναι ο πεντάχρονος εγγονός της. Τα κορίτσια στο Αφγανιστάν δεν πηγαίνουν σχολείο μετά την έκτη δημοτικού. Μετά τα 12 τους χρόνια είναι καταδικασμένα να μένουν κλεισμένα στο σπίτι. Ολος αυτός ο κύκλος βίας θα σταματήσει με την εκπαίδευση. Η εκπαίδευση ανήκει δικαιωματικά σε όλους, είναι ύψιστο αγαθό. Απορώ πώς σήμερα, το 2026, μπορεί η διεθνής κοινότητα, τα Ηνωμένα Εθνη, πολιτειακά και νομικά, να επιτρέπουν αυτή τη βαναυσότητα… Ακραία πράγματα.
Πώς νιώθετε που παίζετε στον «Μυστρά» του Αιγαίου, πάνω στο βουνό, με το κάστρο, τα ερειπωμένα σπίτια; Φέτος, τον Ιούνιο του 2026, πέθανε η τελευταία μόνιμη κάτοικος του χωριού Ανάβατος, που κρατούσε Θερμοπύλες σ’ αυτό το ιστορικό χωριό, η κυρία Σμαράγδα…
Πολύ συγκινημένη. Μια γυναίκα ήταν η τελευταία κάτοικος και αυτό με κάνει νοερά να της αφιερώνω την παράσταση. Δεν έτυχε να πάω στο χωριό Ανάβατος, αλλά και μόνο από τις περιγραφές με πιάνει δέος. Θα αισθανθώ αυτό το δέος, αυτή την απόκοσμη ομορφιά, από κοντά.
Γνωρίζω ότι θα γεμίσει η πλατεία του χωριού από ανθρώπους που έχουν ακόμη κατοικίες στο χωριό, τις συντηρούν, αλλά δεν μένουν μόνιμα εκεί, τις έχουν ως εξοχικά, αλλά και από κατοίκους από όλη τη Χίο. Η αναμονή από την πλευρά μου είναι πολύ δυνατή.
Η Κλυταιμνήστρα είναι μια παρεξηγημένη ηρωίδα;
Βεβαίως. Πολλοί βλέπουν μόνο ότι η ηρωίδα δολοφονεί τον σύζυγό της μαζί με τον εραστή της, τον Αίγισθο. Δεν βλέπουν ότι ο άνδρας της, ο ανόσιος πατέρας, σφαγιάζει το παιδί τους, την Ιφιγένεια, για να έχουν ένα προσοδοφόρο ταξίδι οι Αχαιοί στην Τροία. Δεν βλέπουν ότι την έχει αφήσει μόνη της δέκα χρόνια για να κυνηγάει πλούτη στην Τροία, ούτε ότι έρχεται ξανά στο σπιτικό τους μαζί με μια ερωμένη-σκλάβα και ζητάει από την Κλυταιμνήστρα να φερθεί καλά σ’ αυτή την κοπέλα, λάφυρο από τα ξένα. Η Κλυταιμνήστρα δεν κάνει ερωτικό έγκλημα. Εκδικείται τον άνδρα της γιατί την άφησε μόνη της σ’ ένα αδειανό σπίτι για να πάει σε νέες κατακτήσεις, ενώ έχει θυσιάσει ουσιαστικά και την κόρη τους Ιφιγένεια. Και η Ελένη στον Μενέλαο λέει το ίδιο στις «Τρωάδες»: «Σταματήστε να λέτε ότι φταίω εγώ γι’ αυτόν τον πόλεμο. Εσείς πήγατε με αφορμή εμένα στην Τροία, αλλά με στόχο τον πλούτο της πόλης. Θέλατε μεγαλύτερη δύναμη». Και οι πόλεμοι γίνονται μέχρι σήμερα για την εξουσία και τα συμφέροντα. Για τη ματαιοδοξία. Ολα τα άλλα είναι παραμύθια.
Κυρία Διδασκάλου, έχετε καταφέρει έναν θεατρικό άθλο με την παράσταση «Η πόρνη από πάνω» ή κάνω λάθος;
Ο κόσμος θα το πει… Φέτος, στις 21 Νοεμβρίου, κλείνω 15 χρόνια με την παράσταση «Η πόρνη από πάνω». Την παράσταση θα την παίξω ξανά από τις 12 Οκτωβρίου στο Θέατρο «Νέος Ακάδημος». Χάρη στον κόσμο μένει ζωντανή αυτή η παράσταση. Ο κόσμος αποφασίζει για τη διάρκεια ενός ηθοποιού και για τη διάρκεια μιας παράστασης. Μόνο ευγνωμοσύνη έχω για τον κόσμο που κρατά ζωντανό το έργο.
Η ηρωίδα περνάει από την πατρική βαναυσότητα στη συζυγική βαναυσότητα, για να της αλλάξει τη ζωή η πόρνη που νοικιάζει το από πάνω της διαμέρισμα, με την απελευθερωμένη και γεμάτη απολαύσεις ζωή της. Η Ερατώ, η ηρωίδα του έργου, δεν έχει πάρει επιβεβαίωση και δεν έχει ακούσει έναν καλό λόγο από τον πατέρα της, τον σύζυγό της, μια καλή κουβέντα για να ανθίσει μέσα της η ζωή. Η Κλυταιμνήστρα και η Ερατώ, και οι δυο τους είναι βαθιά προδομένες από τους άνδρες, αλλά δεν είναι οι μόνες.
Με τη σειρά «Αγριες Μέλισσες» άλλαξε η μυθοπλασία στην Ελλάδα. Ο ρόλος σας, αυτός της Μυρσίνης, εμβληματικός. Πού θα σας δούμε φέτος τηλεοπτικά;
Οι «Αγριες Μέλισσες» ήταν μια ευτυχής συγκυρία. Ο παραγωγός Γιάννης Καραγιάννης το προσπαθούσε πέντε χρόνια, αυτό το τηλεοπτικό εγχείρημα. Το σενάριο των Μελίνας Τσαμπάνη, Πέτρου Καλκόβαλη, το καστ, ο σκηνοθέτης Λευτέρης Χαρίτος έκαναν πολύ καλή δουλειά. Θυμάμαι που μου είπε ο Χαρίτος: «Ησουν η πρώτη μου επιλογή για τη Μυρσίνη» και το θεώρησα πολύ τιμητικό. Μην ξεχνάτε ότι και η Μυρσίνη, ζώντας με τον Δούκα Σεβαστό, θύμα της πατριαρχίας ήταν. Πολύ σημαντική ηρωίδα ήταν για μένα η Μυρσίνη, αλλά και για τη μικρή οθόνη. Ο ΑΝΤ1 πίστεψε αυτή τη σειρά πάρα πολύ, και όχι άδικα. Μετά τον ΑΝΤ1 και τις «Μέλισσες», τα κανάλια έδωσαν ώθηση στα δραματικά σίριαλ εποχής.
Φέτος θα μας δείτε στη σειρά του ΑΝΤ1 «Κρίνο και Αγκάθι». Θα υποδυθώ μια μητέρα που αγαπά πολύ τον γιο της. Ο γιος μου θα είναι ο Γιώργος Γεροντιδάκης. Ξανά μαζί με τον Γιώργο, λοιπόν, και αυτό είναι μεγάλη χαρά.
Η ηρωίδα μου έχει αυξημένο ένστικτο, όπως όλες οι μάνες. Βλέπει τον γιο της να της φέρνει, έπειτα από 14 χρόνια στη φυλακή, μια έτοιμη νύφη. Και οσμίζεται μεμιάς τον κίνδυνο. Θορυβείται και παραξενεύεται… Μια τραγωδία. Οι ήρωες δεν γνωρίζουν τι θα συμβεί, αλλά το κοινό θα ξέρει… Την έχω αγαπήσει τη Μαριγώ πάρα πολύ.
Πού μας ταξιδεύει η σειρά «Κρίνο και Αγκάθι»;
Το «Κρίνο και Αγκάθι» είναι μια σειρά εποχής, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Μορφονιού και σενάριο Γιάννας Κανελλοπούλου, και έρχεται στο νέο πρόγραμμα του ΑΝΤ1 για να μας παρασύρει σε ένα ταξίδι γεμάτο μυστήριο, κρυφούς δεσμούς και συγκλονιστικές αποκαλύψεις, στην Αρκαδία του 1959.
Ολα ξεκινούν όταν μια γυναίκα, αποφασισμένη να εκδικηθεί για τον θάνατο του αδελφού της, παντρεύεται τον άνθρωπο που του στέρησε τη ζωή, με σκοπό να τον καταστρέψει. Ομως, ακολουθώντας αυτό το επικίνδυνο μονοπάτι, θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα συναίσθημα που δεν είχε προβλέψει ποτέ: τον έρωτα.
Ανάμεσα σε οικογενειακούς δεσμούς, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και αλήθειες που παρέμειναν θαμμένες για χρόνια, θεωρώ ότι τίποτα δεν θα μείνει ανεπηρέαστο. Γιατί, όταν το παρελθόν επιστρέφει, κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει…
Πιστεύετε πολύ στα νέα παιδιά. Βλέπω πόσο πολύ πιστεύετε στην Αναστασία… Να ξέρετε, ωστόσο, ότι για τις νέες γυναίκες αποτελείτε πρότυπο. Επιτυχημένη ηθοποιός, μητέρα σε νεαρή ηλικία, πολύτεκνη, μορφωμένη, με καριέρα και στο εξωτερικό, τότε που τα πράγματα ήταν δύσκολα και δεν ερχόταν το Χόλιγουντ στην Ελλάδα, γιατί σήμερα επεκτείνεται και στη χώρα μας η Μέκκα του κινηματογράφου…
Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Η μητέρα μου μού έλεγε, επειδή ήμουν πολύ καλή μαθήτρια και είχα καλούς βαθμούς: «Πού θα πάνε αυτοί οι βαθμοί; Χαμένοι; Γιατί να γίνεις ηθοποιός;». Αλλά εγώ έβλεπα την υποκριτική ως αποστολή. Είχα ζήλο. Και τώρα στην Αναστασία αυτόν τον ζήλο βλέπω. Ναι, βλέπω πεντακάθαρα τον ζήλο της, γι’ αυτό την πιστεύω.
Τα νέα παιδιά στην υποκριτική, πέρα από την τύχη, χρειάζονται πολλή δουλειά, ζήλο, αγάπη. Χρειάζεται μόχθο η δουλειά μας, γιατί είναι πολύ σκληρή. Ο ηθοποιός δεν είναι υπεράνθρωπος, αν και φαντάζει στον κόσμο υπεράνθρωπος. Ωστόσο, πρέπει να αφοσιώνεται στη δουλειά του σαν μαραθωνοδρόμος. Η τέχνη είναι επίπονη δουλειά που πρέπει να αμείβεται. Για μένα, το να γίνεις ηθοποιός, δεν είναι μόνο μια σταγόνα τύχης ή μια απλή συγκυρία. Είναι ζήλος.
Πώς βλέπετε τον σύγχρονο πολιτισμό σήμερα; Τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό;
Γίνονται λάθη. Δεν είναι ωραίο που οι αρχαιολογικοί μας χώροι, η αξιοποίησή τους, πέρασαν στα χέρια ιδιωτών… Είναι άβολο. Δεν ξέρω τι να πω σε ξένους φίλους μου που πήγαν να βγάλουν εισιτήριο για την Ακρόπολη και είδαν δύο διαφορετικές τιμές…
Επίσης, δεν μου αρέσει που η τέχνη του ηθοποιού δεν στηρίζεται στη χώρα μας. Πολλοί μου λένε: «Μα, γίνονται και δωρεάν παραστάσεις, το κράτος σάς στηρίζει». Προτιμώ να μπει ένα συμβολικό ποσό και να υπάρχουν έσοδα, έτσι κι αλλιώς, από το να συνηθίζει ο κόσμος σε δωρεάν παραστάσεις.
Η τέχνη είναι σκληρή δουλειά και πρέπει να πληρώνεται. Δεν είναι προϊόν που μπορεί να δίδεται χωρίς οβολό. Και τα λέω αυτά εγώ, που είμαι ευγνώμων για τη ζωή και το επάγγελμά μου, το οποίο επέλεξα συνειδητά και δεν το μετανιώνω, γιατί μου χάρισε και μου χαρίζει ωραίες στιγμές.
Αναστασία Γαλερού-Βλάσση: «Είμαι πλέον ταγμένη σ’ αυτό που αγαπώ, το θέατρο»
Αναστασία, η καταγωγή σου από πού είναι;
Από τη Χίο και από την Κρήτη. Είναι η πρώτη φορά που παίζω στη Χίο και είμαι πολύ συγκινημένη γι’ αυτό. Στον Ανάβατο, ωστόσο, δεν έχω πάει και ανυπομονώ, γιατί είναι πολύ όμορφα εκεί πάνω, στα βουνά. Η αλήθεια είναι ότι, επειδή έχω πολύ μεγάλη αδυναμία στη γιαγιά μου από τη μεριά της μητέρας μου, η οποία είναι Χιώτισσα, χαίρομαι που είμαι εδώ. Η κοινή καταγωγή με τους θεατές με συγκινεί πολύ και ευχαριστώ γι’ αυτή την πρόσκληση το Φεστιβάλ Χίου και την κυρία Δήμητρα Μουτζούρη.
Πώς έγινες ηθοποιός;
Το «γιατί» δεν είναι ένα. Στη δευτέρα δημοτικού μού έδωσαν τον ρόλο της πεταλούδας στο σχολείο και ένιωσα τόσο ελεύθερη, που αυτό ήθελα να αισθάνομαι σε όλη μου τη ζωή. Ετσι, συνέχιζα να παίζω σε θεατρικές σχολικές παραστάσεις και ξεχνούσα τα προβλήματα. Και τον θάνατο, που τον έζησα σε μικρή ηλικία, εκείνον της γιαγιάς μου, που με μεγάλωσε ουσιαστικά, τον ξεπέρασα μέσα από το θέατρο, σαν ψυχοθεραπεία. Τελείωσα την ΑΣΟΕΕ, αλλά πέρασα και στη Σχολή Θεάτρου του Κουν. Είμαι πλέον ταγμένη σ’ αυτό που αγαπώ, το θέατρο. Στην πανδημία έδωσα εξετάσεις για να περάσω σε δραματική σχολή. Και έκανα διαδικτυακά μαθήματα με την Κατερίνα Διδασκάλου. Το πώς τη βρήκα ήταν θέμα τύχης και επιμονής. Βρήκα το τηλέφωνό της και της έστειλα το βίντεό μου. Με βοήθησε πολύ να περάσω τις εξετάσεις μου.
Ενάμιση χρόνο δεν είχα συναντηθεί με την Κατερίνα από κοντά, λόγω πανδημίας, αλλά κάναμε μαθήματα. Και μετά από δυόμισι χρόνια με παίρνει τηλέφωνο, και μου λέει: «Κάνουμε μια οντισιόν, θες να έρθεις;». Ημουν 20 χρονών τότε. Πάω στην οντισιόν, αλλά η Σχολή του Κουν δεν με αφήνει να παίξω, αφού ακόμη ήμουν μαθήτρια και δεν είχα πάρει πτυχίο.
Επειτα από τρία χρόνια, όμως, η Κατερίνα με θυμάται ξανά και με παίρνει για την «Κλυταιμνήστρα» στο Μέγαρο Μουσικής, σε σκηνοθεσία Αντώνη Γαλέου. Η Κατερίνα δεν είναι απλά δασκάλα μου. Είναι μια σχέση έξι χρόνων και δασκάλα μου στη ζωή. Ο χώρος αυτός είναι δύσκολος, αλλά εγώ έχω μια δοτική δασκάλα. Η ευγνωμοσύνη μου για εκείνη είναι πολλαπλασιασμένη στο άπειρο. Ο,τι μου πει η Κατερίνα θα το κάνω.
Με την Κατερίνα θα παίξουμε μαζί και στον «Γλάρο» του Τσέχοφ, του Γιώργου Βάλαρη. Είμαι πολύ ευγνώμων στη ζωή. Είχα τη χαρά να βρεθώ και στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας, καθώς συμμετείχα με την ταινία «Ο τροπικός του θρηνούντος Γκέκο», του Σταύρου Μαρκουλάκη, που γυρίστηκε στην Κρήτη και είναι ελληνογαλλικής και ολλανδικής παραγωγής. Ηταν πολύ σημαντικό για μένα που πάτησα το κόκκινο χαλί. Ο Αγγελος Μπράτης έφτιαξε το ρούχο που φόρεσα και με στήριξε πάρα πολύ.
Οπως και η Δάφνη Βαλέντε με έχει στηρίξει. Με έχουν πιστέψει πολύ και εγώ έτσι συνεχίζω να κάνω πράγματα που με εκφράζουν. Είναι δύσκολο να βιοπορίζεσαι ως νέα ηθοποιός, αλλά εγώ αγαπώ τη δουλειά μου και δεν φοβάμαι να παλέψω με τα δύσκολα.
Την Ιφιγένεια πώς την έχεις προσεγγίσει;
Η Ιφιγένεια είναι ένα παιδί που ενηλικιώνεται πάνω στη σκηνή. Πεθαίνει από τα χέρια του γονέα της. Τον θάνατό της τον ζητάει ο πατέρας της. Μια ηρωίδα που τρέμει είναι η Ιφιγένεια. Θυσία στους θεούς.
