Καταθέτω μαρτυρία και λυπάμαι που δεν την κατέθεσα νωρίτερα. Δεν γνώριζα, όμως, ότι ο Βασίλης Λεβέντης ήταν σοβαρά άρρωστος. Ενα πρωινό, από τα πολλά με τα οποία άρχιζα την ημέρα μου στο γραφείο του Ανδρέα Ποταμιάνου, συνάντησα τον Βασίλη Λεβέντη. Το σπίτι μας, τότε, ήταν στην οδό Κρεββατά, δύο στενά από την Ακτή Μιαούλη και το κτίριο της Ηπειρωτικής (πάει κι αυτό, θα γίνει γραφεία ή Airbnb, πουλήθηκε από τις κληρονόμους), όπου στον έβδομο όροφο πίναμε τον καφέ μας με τον Ανδρέα και μάθαινα απίθανα πράγματα, τα οποία ο δαιμόνιος αυτός άνθρωπος μάθαινε από πάντα έγκυρες πηγές.
Ενα πρωί, λοιπόν, μπαίνει στο γραφείο ένας άνθρωπος στην ηλικία μου, δηλαδή τότε καμιά σαρανταριά ετών. «Καθίστε, κύριε πρόεδρε» του λέει ο Ποταμιάνος. Κάθεται, δέχεται την πρόταση «για ένα καφεδάκι» και αρχίζουμε μια συζήτηση για το ελληνικό νηολόγιο. Ο Ανδρέας, φανατικός υπέρ του «Καμποτάζ», ο πρόεδρος μάλλον ελαφρώς επιφυλακτικός. Μα, θα μιλήσαμε για δυο ώρες και μου έκανε εντύπωση ότι ήταν γνώστης του αντικειμένου, στο οποίο εντρυφούσα κι εγώ, ενώ ο Ανδρέας ήταν πλέον «πρύτανης».
Οταν σηκώθηκε να φύγει, ευγενικά χαιρετώντας, ο Ανδρέας τού είπε «Κάποια στιγμή θα τα πούμε και για το κόμμα». «Ποιος ήταν αυτός ο πρόεδρος; Κάτι μού θυμίζει. Ποιο είναι το κόμμα;» τον ρώτησα. «Δεν τον θυμάσαι; Είχε κατέβει υποψήφιος δήμαρχος στον Πειραιά, μετά ήταν υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, πέρασε από το ΠΑΣΟΚ, έπειτα έφτιαξε το κόμμα Ελεύθεροι κι ύστερα έγινε πρόεδρος των Οικολόγων. Θα είναι μάλλον υποψήφιος με τον Μητσοτάκη!» μου λέει.
Πράγματι, τον θυμήθηκα, που είχε προσπαθήσει -ανεπιτυχώς- να φανεί στις δημοτικές του 1982, όπου κέρδισε ο Γιάννης Παπασπύρου τον Αριστείδη Σκυλίτση, με «ανήκεστο βλάβη», για την οποία έχω ιδίαν αντίληψη. Πάντως, μου φάνηκε αξιοπερίεργη η πολιτική του πορεία. Ετσι πορεύτηκε στη συνέχεια ο Βασίλης Λεβέντης. Λέγοντας πράγματα που έλεγαν όλοι, προσπαθώντας να μπει στην πολιτική χωρίς επιτυχία (από τότε είχε αρχίσει η πολιτική να γίνεται επάγγελμα) και πέτυχε να γίνει γνωστός και δημοφιλής μέσα από έναν «πειρατικό» τηλεοπτικό σταθμό, τον οποίο μοσχοπούλησε (όπως όλοι οι εν Ελλάδι «πειρατές» που έγιναν καναλάρχες εν μια νυκτί) και τελικώς να μπει για λίγο στη Βουλή επικεφαλής της Ενωσης Κεντρώων.
Για να εξηγούμεθα: Ο Βασίλης Λεβέντης ΔΕΝ μας ενόχλησε, ΔΕΝ μας κορόιδεψε, ΔΕΝ μιλούσε ξύλινα, ΔΕΝ ήταν επικίνδυνος για τη δημοκρατία, ΔΕΝ ήταν χειρότερος από πολλούς άλλους.
Φυσικά, ΔΕΝ μας είπε ΤΙΠΟΤΕ καινούργιο! Τα αυτονόητα έλεγε, αλλά από κάποιους «ανεμοδούρες» και «επαγγελματίες αδικημένους» που τον κορόιδευαν, απεδείχθη συνεπέστερος, σταθερότερος και κύριος! Καλό ταξίδι…
Η ΑΚΙΣ
