Στα σαράντα και βάλε η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, στα σαράντα και τέσσερα ο Δημήτρης Τσιάμης έδωσαν ένα γερό μάθημα σε όσους πιστεύουν ότι ο κλασικός αθλητισμός έχει χάσει τις αξίες του.
Η Αντιγόνη -που με τις θαρραλέες της δηλώσεις στρίμωξε στη γωνία τον ΣΕΓΑΣ, την Ολυμπιακή Επιτροπή, το υπουργείο Αθλητισμού, φώναξε «παρούσα», όταν όλοι θεωρούσαν την εμφάνισή της στους αγώνες «απλή συμμετοχή». Οχι μόνο κέρδισε την τέταρτη θέση, αλλά έγινε και «θέμα» παγκοσμίως, καθώς η τρίτη νικήτρια του Μαραθωνίου βάδην, μια κοπέλα από την Ισπανία, δήλωσε μετά τον τερματισμό της ότι η Αντιγόνη, με την οποία πάλεψαν για το χάλκινο μετάλλιο, την ενθάρρυνε και της έδινε κουράγιο να κρατηθεί στα πόδια της!
Ε, αυτή την αθλήτρια, που έχει κερδίσει παγκόσμιες διακρίσεις ,τη γυναίκα που με το μετάλλιο στο στήθος σερβίρει στο κατάστημα της μητέρας της, οι μεγαλόσχημοι των γραφείων τής στέρησαν τη δυνατότητα να έχει μαζί τον προπονητή της! Ενα τηλεφώνημα να έκαναν οι μεγαλόσχημοι σε μια εταιρία, ο προπονητής θα είχε αμέσως την απαιτούμενη οικονομική στήριξη, αφού τα «γραφεία»… κάνουν οικονομία!
Επειδή στα νιάτα μας περάσαμε ώρες ατέλειωτες στο «βοηθητικό» του Καραϊκάκη, σαν νεαροί αθλητές, μεγαλώνοντας ανάμεσα σε μορφές όπως οι Παπανικολάου, Παπαγεωργόπουλος, Παπαδημητρίου, Κούσουλας, Κοντοσώρος, Βασιλείου, Τζιωρτζής, Παρρής και άλλες μορφές, στα χρόνια που οι Ελληνες γέμιζαν στάδια για τον Στίβο, μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα την πίκρα της Αντιγόνης. Και είμαστε μαζί της.
Από την άλλη, ο Τσιάμης, αυτός ο «γιόλο» αθλητής, στα σαράντα τέσσερα, μπαίνει στον τελικό του τριπλού άλματος και κλείνει την οκτάδα! Ετσι απλά, με ένα σορτσάκι και τη φανέλα με το «Ελλάς» στο στήθος, σαν να βγαίνει μέσα από την «Αθλητική Ηχώ» του ΄70, αναμετρήθηκε με τα σημερινά «θηρία», που έχουν ο καθένας από πεντέξι χορηγούς και περνάνε τα 17 μέτρα «για πλάκα».
Φυσικά, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την εμφάνιση όλων των αθλητών μας, που πρόσφεραν βαθμούς στην εθνική ομάδα και την έφεραν αρκετά ψηλά -έπειτα από χρόνια- στη βαθμολογία.
Φυσικά και δακρύσαμε με τον Μίλτο (τώρα που γράφουμε δεν έχει γίνει ο αγώνας του Εμμανουήλ Καραλή -ας κόψουμε αυτό το «Μανόλο», δεν είναι Μεξικανός ο αθλητής μας) ακούγοντας τον Εθνικό μας Υμνο.
Φυσικά και θα σταθούμε στην υπέροχη Κατερίνα Στεφανίδη, που επανήλθε με καλύτερη εφετινή επίδοση στον προκριματικό και τον τελικό και πήρε την έκτη θέση. Σπουδαίο παράδειγμα-υπόδειγμα και αυτή.
Ας προσέξουν, όμως, οι «αρμόδιοι» τη νεότερη γενιά, που έρχεται με δυνατότητες και ελπίδες. Βαρεθήκαμε τους «Μητσάρες» που ποζάρουν πλάι σε νικητές. Θέλουμε πραγματικούς συμπαραστάτες κι όχι «πόζες»…
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
