Τρεις δεκαετίες συμπληρώνονται από εκείνο το ματωμένο καλοκαίρι του 1996, όταν η Δερύνεια έγινε ο σύγχρονος γολγοθάς του Κυπριακού Ελληνισμού. Η μνήμη του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού ξαναπαίρνει σάρκα και οστά στους ελληνικούς δρόμους μέσα από τον «βρυχηθμό» δεκάδων μοτοσικλετών. Περίπου 60 οδοιπόροι της Πρωτοβουλίας Μνήμης σάλπαραν χθες το μεσημέρι από το λιμάνι της Λεμεσού με προορισμό τον Πειραιά, ξεκινώντας ένα συγκλονιστικό, δεκαήμερο ταξίδι τιμής σε περιοχές με ξεχωριστό συμβολισμό.
Στην πρώτη γραμμή αυτής της ιερής πορείας, η παρουσία των δικών τους ανθρώπων ραγίζει καρδιές. Η χαροκαμένη μητέρα του Τάσου, Τασούλα, και η κόρη του, Αναστασία, που ήρθε στον κόσμο λίγους μήνες μετά τον φρικτό ξυλοδαρμό του πατέρα της από τον όχλο των Γκρίζων Λύκων, μεταφέρουν το ασήκωτο βάρος μιας ανοιχτής πληγής. Μαζί τους νοερά και η ευχή του πατέρα του Σολωμού, του μπαρμπα-Σπύρου, που το παλικάρι του έπεσε από τουρκική σφαίρα, ενώ επιχειρούσε να κατεβάσει την τουρκική σημαία από ιστό σε φυλάκιο των κατοχικών δυνάμεων.
Η διαδρομή που θα ακολουθήσουν οι μοτοσικλετιστές είναι ένας γεωγραφικός και συναισθηματικός χάρτης του πόνου: Ανω Κερύνεια Αχαΐας, Καραβάς Κυθήρων, Σαλαμίνα, Ρόδος. Τόποι ελεύθεροι που φέρουν τα ονόματα των κατεχόμενων εδαφών, υπενθυμίζοντας πως η τραγωδία του 1974 δεν παραγράφεται. Ιδιαίτερος σταθμός, το ακριτικό Καστελόριζο, εκεί όπου η ανάσα της Ελλάδας συναντά την Κύπρο. Σε κάθε γωνιά θα στηθούν εκδηλώσεις, ενώ δρόμοι θα πάρουν τα ονόματα των δύο ηρώων.
Στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση στο Σπίτι της Κύπρου με τη συμβολή της κυπριακής πρεσβείας και αντιπροσωπία των μοτοσικλετιστών αναμένεται να συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τασούλα. Υστερα οι αναβάτες θα επιστρέψουν στη Λευκωσία. Eκεί, στο Προεδρικό Μέγαρο θα συναντήσουν τον Νίκο Χριστοδουλίδη για να υπενθυμίσουν ότι δεν πρέπει να ξεχαστούν τα διεθνή εντάλματα για τους συνολικά 13 καταζητούμενους δολοφόνους.
O Τάσος και ο Σολωμός δεν είναι απλά δύο ονόματα στη μνήμη, είναι η ζωντανή υπενθύμιση ότι η κατοχή και η ατιμωρησία παραμένουν ένα διαρκές, ανεκπλήρωτο χρέος δικαιοσύνης.
