Θα περίμενε κανείς ένας υπουργός να υπερηφανεύεται για κάποιου είδους επιτυχία στον τομέα του, αντί να προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις αποτυχίες άλλων χωρών για να δείξει ότι οι δικές του είναι… μικρότερες.
Κι όμως, ο Θάνος Πλεύρης προτιμά τη δεύτερη «συνταγή» προκειμένου να μας «προειδοποιήσει» ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να πάνε και χειρότερα, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της Ισπανίας και της πόλης-θύλακα Θέουτα στη βόρεια Αφρική. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για πολιτικό θράσος, ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, αφού μέχρι το πρωί της Πέμπτης η Ελλάδα των 10.000.0000 είχε σχεδόν διπλάσιο αριθμό εισόδων παράτυπων μεταναστών από την Ισπανία των 50.000.000 και των κτήσεων στην Αφρική, και συγκεκριμένα 18.000 εισόδους αντί των 10.000 της Ισπανίας (14.000, αν προσθέσει κανείς και τα Κανάρια νησιά). Αυτό όμως που πραγματικά ξεπερνά κάθε όριο είναι η προσπάθεια του Πλεύρη να υπενθυμίσει ότι το 2020 η χώρα έκλεισε τα σύνορα στις ορδές που εξαπέλυσε εναντίον της χώρας μας ο Ταγίπ Ερντογάν.
Οχι για το τι συνέβη τότε, αλλά για το τι συνέβη από τότε, καθώς η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας από το 2020 έως και σήμερα έχει δώσει τεράστιους αριθμούς ασύλου, ξεπερνώντας ακόμα και αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ, που πίστευε ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα. Το ξεχνά αυτό το στατιστικό ο Θάνος Πλεύρης στα «στατιστικά» που παραθέτει, όπως ξεχνά και το ότι τον τελευταίο χρόνο η διαδρομή Λιβύη-Κρήτη είναι η μεγαλύτερη στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ξεπερνώντας κατά πολύ τους αντίστοιχους θαλάσσιους διαδρόμους προς την Ιταλία και την Ισπανία. Οπως ξεχνά να αναφέρει και ότι ακόμα και η αριστερή κυβέρνηση Σάντσεθ δεν μεταφέρει τους χιλιάδες που εισέβαλαν στη Θέουτα στο κέντρο της Μαδρίτης, όπως συμβαίνει με όσους φτάνουν στην Κρήτη.
