Του Δημοκράτη
Το τραγικότερο όλων δεν είναι η ανικανότητα και ο εθνομηδενισμός του… παραλίγο Μωυσή.
Είναι η απάθεια των Ελλήνων στα εγκλήματά του εις βάρος των ίδιων και της χώρας.
Δεν καταλαβαίνουν ότι ο Μητσοτάκης εξυπηρετείται με αυτή τη συμπεριφορά;
Ότι τον βολεύει να μην ανοίγει ρουθούνι αφότου έκαψε και την υπόλοιπη Ελλάδα, κάνοντας παράλληλα υποχθόνια βήματα φέρνοντας την πατρίδα μια ανάσα από τις περιβόητες Πρέσπες του Αιγαίου;
(βλέπε: Αποκάλυψη βόμβα: Κερκόπορτα συγκυριαρχίας στο Αιγαίο άνοιξε η κυβέρνηση)
Είναι δυνατόν αντί να τρέμουν οι δρόμοι από τις αντιδράσεις μας προς υπεράσπιση της Ελλάδας από τα ανθελληνικά νύχια της Αγίας Οικογένειας να πηγαίνουμε διακοπές σαν να μην τρέχει τίποτα;
Δηλαδή τι θέλουμε, να ξαναβγεί ο εθνικός ολετήρας για να ολοκληρωθεί η μετατροπή της χώρας σε μικρή οθωμανική επαρχία (του είχε… ξεφύγει(;) σε ανύποπτο χρόνο) και να καταντήσουμε δούλοι του Μητσοτακιστάν;
Μάλλον δεν έχουμε αντιληφθεί τον κίνδυνο του μητσοτακισμού.
Κι ασχολούμαστε με παπατζιλίκια.
Ήτοι, να κάνουμε καμιά βουτιά λες και ζούμε σε νορμάλ εποχές, να γράψουμε την εξυπνάδα μας στα social μπας και τσιμπήσει κάποια γκομενίτσα, να φάμε μόνο ένα σουβλάκι διότι δεν υπάρχει σάλιο για άλλο, να γκρινιάξουμε μετά στο μπαρ για το σάπιο κράτος πίνοντας πάλι μόνο ένα ποτάκι για τον ίδιο λόγο, κι έπειτα να την ξαπλάρουμε… άσφαιροι καθώς ποια θα πάει με κακόμοιρη – άφραγκο. Και φτου κι απ’ την αρχή.
Να μη βαράμε πάντως το κεφάλι μας στον τοίχο όταν ο Μητσοτάκης θα ξανακάθεται στην αναπαυτική καρέκλα του Μαξίμου και δεν θα μπορούμε να κάνουμε ούτε αυτά.
Πάρτε το χαμπάρι… Kyriakos delendus est!!!
Οψόμεθα…