Η επίθεση της ομάδας των εξαγριωμένων Ρομά εναντίον της Αφροδίτης Λατινοπούλου επειδή… τόλμησε να τους αποκαλέσει γύφτους είναι ένα γεγονός που προκάλεσε οργή και αηδία στους Ελληνες. Η οργή είναι αυτονόητη. Η αηδία, όμως, προκλήθηκε από την ένοχη σιωπή εκείνων που όφειλαν να πάρουν θέση.
Οταν πρόκειται για τα δικά τους «παιδιά» ή για θέματα που ταιριάζουν με την εικόνα που «πουλάνε», οι ευαισθησίες του συστημικού πολιτικού κόσμου και των κάθε λογής δικαιωματιστών χτυπάνε κόκκινο. Δημοσιοποιούν πύρινες ανακοινώσεις, διοργανώνουν πορείες και φέρνουν τον κόσμο ανάποδα για ψύλλου πήδημα. Αν όμως η πραγματικότητα τύχει να χαλάσει την ωραία τους σούπα, τότε πατάνε το κουμπί της σιωπής.
Αυτό ακριβώς ζήσαμε και με τη χυδαία επίθεση που δέχτηκε η Αφροδίτη Λατινοπούλου στην Τήνο, όπου είχε πάει για προσκύνημα μαζί με την ηλικιωμένη μητέρα της. Δράστες, καμιά εικοσαριά άτομα που το σύστημα θεωρεί «ευπαθείς». Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση τα φεμινιστικά σωματεία θα είχαν ξεσηκωθεί για την έμφυλη βία, τα κόμματα της προοδευτικής υποκρισίας θα έβγαζαν καταγγελίες για τον τραμπουκισμό και στα τηλεοπτικά παράθυρα αλλόκοτα ντυμένοι άνθρωποι θα… ούρλιαζαν για την προστασία των γυναικών.
Τώρα όμως; Μούγκα. Καμία διαμαρτυρία, καμία ανακοίνωση συμπαράστασης, κανένα δάκρυ. Η σιγή επιβλήθηκε επειδή το θύμα δεν χωράει στα ιδεολογικά τους καλούπια και οι θύτες ανήκουν σε ομάδα που απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία. Οταν ο θύτης είναι «προστατευόμενος» της πολιτικής ορθότητας, η έμφυλη βία βαφτίζεται «κοινωνικός αυτοματισμός» και η επίθεση σε μια νέα γυναίκα και τη μητέρα της θάβεται στα ψιλά.
Κόπτονται για τα δικαιώματα μόνο όταν συμφέρει. Για τους επαγγελματίες της ευαισθησίας δεν υπάρχουν γυναίκες που κινδυνεύουν, υπάρχουν μόνο «δικές μας» και «ξένες» γυναίκες. Αν είσαι από τη λάθος πλευρά, δεν δικαιούσαι ούτε έναν λόγο συμπαράστασης. Είναι σίγουρο ότι η επιλεκτική ευαισθησία είναι πιο επικίνδυνη κι από την ίδια τη βία. Με αυτήν ακριβώς τη νοοτροπία η κοινωνία μπορεί να μετατραπεί σε ζούγκλα.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
