Μεγάλο πράγμα το πηγαίο ταλέντο στη ζωή! Με αυτό, ό,τι κι αν κάνει κάποιος, γίνεται καλλιτέχνης! Φανταστείτε να είναι και καλλιτέχνης! Και μάλιστα σ’ ένα είδος τόσο απαιτητικό όσο η κωμωδία και η σάτιρα. Αντε να βγάλεις γέλιο σήμερα με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ακόμη και τα γελοία είναι για κλάματα. Ενα τέτοιο ταλέντο είναι αναμφισβήτητα ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και κειμενογράφος Μάρκος Σεφερλής. Αποτελεί εδώ και δεκαετίες μία σταθερή και ανεξάντλητη αξία χαράς, που σκορπάει άφθονο γέλιο στους χιλιάδες που συρρέουν στο Δελφινάριο του Νέου Φαλήρου για να τον απολαύσουν. Δεν πάνε να τον απαξιώνουν κριτικοί και θεατρολόγοι, διανοούμενοι και «προχωρημένοι δικαιωματιστές», ο κάθε πικραμένος που προσπαθεί να κερδίσει δημοσιότητα επιχειρώντας να ευτελίσει τα έργα του με αδιαφανή επιχειρήματα και κριτήρια αποκλειστικής εμπνεύσεώς του, αλλά με προφανή τα συναισθήματα της αφόρητης ζήλιας που νιώθει γι’ αυτόν. Ο Σεφερλής στέκεται ακλόνητος και ατρόμητος όπως το λιοντάρι, το ζώο-σύμβολο του Ευαγγελιστή Μάρκου από τον οποίο πήρε και το όνομά του!
Από πού αντλεί τη δύναμη και την έμπνευσή του; Μα προφανώς από τη γνησιότητά του! Ο Σεφερλής ζει μέσα στον κόσμο, συνομιλεί και συμπάσχει μαζί του, μιλάει τη γλώσσα του και σ’ αυτή τη γλώσσα λέει όσα θέλει να πει. Στα ίσα, στα γεμάτα, συχνά πρόστυχα και έξω από τους αυτολογοκριτικούς περιορισμούς της «πολιτικής ορθότητας», μα πάντα «βαράει» στο δοξαπατρί! Στην τελευταία του επιθεώρηση, με τον αποκαλυπτικό τίτλο «ΓΕΛΑΣ», εμπνευσμένο από το νεοπαγές κόμμα του Αλ. Τσίπρα, ξεπατώνει ανελέητα: τους πολιτικούς αρχηγούς, τις τιμές στα σούπερ μάρκετ, τις γυναίκες στον στρατό, τον Αδωνι Γεωργιάδη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τη Μύκονο και τους παρεπιδημούντες σ’ αυτήν, την υποκρισία των καθωσπρέπει ακαδημαϊκών, των τηλεπαιχνιδιών και των σταρ της TV, την Αμερικανίδα πρέσβειρα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.
Για να ‘μαστε δίκαιοι και ακριβείς, την αξία του Σεφερλή είχε επισημαίνει πρώτος και καλύτερος ο αείμνηστος Κώστας Γεωργουσόπουλος, ένας από τους κορυφαίους θεατρικούς κριτικούς μας. Σε λίγες αράδες, από το όχι και τόσο μακρινό 2018, είχε συμπεριλάβει τα πάντα για την περίπτωσή του. Είχε πει: «Τον θεωρώ πολύ μεγάλο κωμικό, πολύ σπουδαίο κειμενογράφο, σπουδαίο λογοπλάστη», εξηγώντας τον τεράστιο φθόνο εις βάρος του, συνδέοντάς τον με την παράδοση της επιθεώρησης, το γνήσια λαϊκό και επικίνδυνα απαιτητικό είδος της οποίας είναι ο τελευταίος που υπηρετεί, τον χαρακτήρισε «τον τελευταίο των μεγάλων» και έστειλε αδιάβαστους όσους τον κρίνουν, θυμίζοντάς τους πως «Δεν τον έχει δει, όπως και κανένας από αυτούς που τον κρίνουν, σας πληροφορώ. Δεν έχουν πάει ποτέ στο Δελφινάριο… Να πάνε να τον δουν και μετά να κρίνουν»! Γιατί δεν αντέχουν να πάνε να τον δουν; Γιατί όσοι υποκρίνονται ότι «αγαπούν» τα λαϊκά θεάματα, τους λαϊκούς ανθρώπους, φοβούνται μη «λερωθούν» όταν τους πλησιάζουν. Ασε που με κάποιον τρόπο νιώθουν, και όχι άδικα, και λίγο υπεύθυνοι για τα βάσανα της πλέμπας. Γι’ αυτό και νιώθουν αμήχανα όταν ο «καθωσπρεπισμός» τους χτυπιέται σαν χταπόδι! Τότε επιστρατεύουν όλη την υποκρισία της τάξεώς τους για να βαφτίσουν την ενόχλησή τους «κριτική»! Κράτα γερά, Μάρκο Σεφερλή! Σ’ έχουν ανάγκη και το θέατρο μας και τα κέφια μας!
