Του Κώστα Πρώιμου
Μιάμιση ώρα έλεγε, έλεγε και ξανάλεγε. Έμπλεκε τη λογιστική με τις αλχημείες και συνέδεε περίτεχνα διάφορες παγιωμένες στη διεθνή βιβλιογραφία τεχνοκρατικές απόψεις με τα κοινά παπατζιλίκια της πλατείας Ομονοίας, ώστε τελικά να καταλήξουμε, ότι, εν μέσω χλιαρών χειροκροτημάτων θα μοιράσει επί της ουσίας στους απανταχού απελπισμένους και ιθαγενείς αναξιοπαθούντες μόλις ένα πενηντάρικο σε μηνιαία βάση.
Το πιο συνταρακτικό και συνάμα ρηξικέλευθο μέτρο, το οποίο ανακοίνωσε δια της ομιλίας του στη ΔΕΘ προ ολίγου ο κύριος Μητσοτάκης έχει να κάνει με τον κουμπαρά της νεότητας. 100 ευρώ θα καταθέτουν οι γονείς για το τέκνο; Εκατό ευρώ θα καταθέτει και το κράτος, ώστε το παιδί να ξεκινήσει την ενήλικη ζωή του με μια καβάτζα της τάξεως των 60,000 ευρώ, δήλωσε περιχαρής ο πρωθυπουργός, με αυτό το μόνιμο και ύποπτο χαμογελάκι να χαρακτηρίζει το πρόσωπό του.
Αποδίδοντας μια εικόνα μαγική τόσο για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας όσο και για την πραγματική οικονομία, σταθερά παντελώς αποκομμένος από την κολασμένη καθημερινότητα που αντιμετωπίζει ασθμαίνοντας ο μέσος έλληνας πολίτης, ο κύριος Μητσοτάκης ζήτησε απαιτητικά άλλη μια τετραετία. Προφανώς για να ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο, αφήνοντας το βαρύ και σκοτεινό αποτύπωμα του νεομητσοτακισμού στον εθνικό κορμό της χώρας. Εν προκειμένω εκτελώντας κατά γράμμα και απερίσπαστα το εγκληματικό σχέδιο Πισσαρίδη που οδηγεί νομοτελειακά στον πλήρη αφανισμό των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες παρά τις τρικλοποδιές των κρατούντων αποτελούν ακόμη και σήμερα τη ραχοκοκαλιά της εγχώριας οικονομίας.
Το πιο πετυχημένο ανέκδοτο όμως κατά τη διάρκεια της όγδοης συνεχούς παρουσίας του στη ΔΕΘ ως πρωθυπουργός, ειπώθηκε από τα χείλη του όταν αποτόλμησε με περίσσιο θράσος να αναφερθεί στις επαναστατικές τομές που έχουν γίνει στην ελληνική Δικαιοσύνη. Πλέον, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο κύριος Μητσοτάκης, έχουμε καταφέρει να απονέμεται Δικαιοσύνη στη χώρα μας γρηγορότερα. Τα είπε αυτά, ο άνθρωπος που έχει καταντήσει με τους συν αυτώ το Σύνταγμα κουρελόχαρτο, ενώ η χώρα αυταπόδεικτα διοικείται με όρους σκληρής μαφίας. Ο άνθρωπος που, ας μη γελιόμαστε, πρωθυπουργεύει ακόμη ενώ αποδείχτηκε ότι παρανόμως παρακολουθούσε όλους σχεδόν τους πολιτικούς του αντιπάλους, χωρίς ωστόσο να επιχειρήσει υπό μια θεσμική ιδιότητα να τον αγγίξει κανείς αρμόδιος δικαστικός λειτουργός μέχρι σήμερα.
Το τραγελαφικό της υπόθεσης δεν έχει να κάνει με τη μόνιμη έλλειψη ενσυναίσθησης που διέπει τον κύριο Μητσοτάκη ως προσωπικότητα και την αναλγησία που χαρακτηρίζει το πολιτικό του έργο. Παρά αξίζει να επισημάνουμε το σαρδόνιο χαμόγελο, σε όλες του τις τοποθετήσεις θαρρείς ως άλλος δολοφόνος που γυρνά στον τόπο του εγκλήματος. Αναγνωρίζοντας δήθεν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά και την τεράστια κάμψη που σημειώνουν οι δείκτες σε νευραλγικούς κλάδους όπως της καφεστίασης, απόρροια της ανενδοίαστης εφαρμογής εγκληματικών πολιτικών του, ασφαλιστικές εισφορές δυσθεώρητες, ακρίβεια, κατά συνέπεια τεράστια λειτουργικά έξοδα.
Με εμφανώς υποκριτικό στόμφο ωσάν να τα έδινε από τη δική του τσέπη, ο κύριος Μητσοτάκης παρουσίασε ως περίπου πανεθνική πολιτική επιτυχία κάτι εξακοσάευρα σε ετήσια βάση, τα οποία θα δώσουν σημαντική ανάσα σε χιλιάδες αναξιοπαθούντες συνταξιούχους, δημοσίους υπαλλήλους και χαμηλόμισθους μιας και ο μισθός θα αγγίξει τα 1000 ευρώ, ενώ την ίδια στιγμή τα παπούτσια που φόραγε ο αξιότιμος πρωθυπουργός στη ΔΕΘ σίγουρα κοστίζουν περισσότερο.
Ο κύριος Μητσοτάκης, προφανώς δεν ανακοίνωσε τα αναμενόμενα, ενδεχομένως διότι στο μυαλό του έχει να φτάσει τουλάχιστον μέχρι τον Μάιο ως πρωθυπουργός και τότε να βγάλει κι άλλους περισσότερους λαγούς από το καπέλο του.