Μετά την επιτυχία της περυσινής θεατρικής περιόδου, ο «Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχοφ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου, επιστρέφει από 28 Νοεμβρίου στην Κεντρική Σκηνή του Κτιρίου Τσίλλερ. Ενα από τα πλέον σημαίνοντα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου πραγματοποιεί πρεμιέρα για δεύτερη χρονιά στο Εθνικό Θέατρο με έναν δεκαμελή θίασο ερμηνευτών.
Με όχημα την εξαιρετική μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη και με όρους ενός ιδιότυπου «μουσικού ρεαλισμού», όπου η παρτιτούρα είναι το κείμενο και τα μουσικά όργανα οι ανθρώπινες φωνές, η εύθυμη και συγχρόνως σπαρακτική αυτή τραγικωμωδία μιλά για την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να εξορκίσει τον τρόμο της αβύσσου και του απείρου, τη σιωπή και το κενό, που ανά πάσα στιγμή απειλούν να τον αφανίσουν.
Με τη δράση να τοποθετείται εξ ολοκλήρου στο καθιστικό μιας ρωσικής εξοχικής βίλας-ντάτσας, το τσεχοφικό κύκνειο άσμα παρουσιάζεται ως ένα κατεξοχήν έργο συνόλου, 41 έτη μετά το τελευταίο του ανέβασμα από το Εθνικό Θέατρο. Τα μέλη μιας «ευρύτερης οικογένειας» συναντιούνται έπειτα από χρόνια στην παλιά πλέον και υποθηκευμένη οικία τους. Ολες και όλοι γνωρίζουν μέσα τους πως είναι η τελευταία ευκαιρία να αναβιώσουν εκ νέου την ανακούφιση της οικειότητας που τους ενώνει, αλλά και να αποχαιρετήσουν όλα αυτά που, ακόμα και την ώρα που τα βιώνουν, αισθάνονται πως είναι ήδη παρελθόν.
Το τελευταίο έργο του Τσέχοφ, γραμμένο λίγους μόλις μήνες πριν από τον θάνατό του, μιλά με οδυνηρή ελαφρότητα για ένα ανέμελο παρόν, που συμπιέζεται ασφυκτικά ανάμεσα σε ένα νοσταλγικά εξωραϊσμένο παρελθόν και σε ένα τραγικό έως αβέβαιο μέλλον. Οι ιδιοκτήτες του βυσσινόκηπου, έμπλεοι χρεών και παγιδευμένοι στις αυταπάτες τους, αρνούνται να δεχθούν πως το κτήμα πρόκειται να χαθεί και πως ο κόσμος, αλλάζοντας με τρόπο δραματικό, τους υπερβαίνει. Οπως όλα τα πρόσωπα του έργου, επιλέγουν να αγκιστρωθούν από την ψευδαίσθηση μιας αιώνιας παιδικότητας, αναβάλλοντας πεισματικά την ενηλικίωσή τους.
Ο φαινομενικά ρεαλιστικός λόγος και κόσμος του Τσέχοφ είναι στην ουσία του ένα περίπλοκο, σχεδόν μαξιμαλιστικό λεκτικό και ηχητικό σύμπαν, όπου συνυπάρχουν σε μια αξιοζήλευτη αρμονία κοινότοπες καθημερινές συζητήσεις, βαθυστόχαστοι συλλογισμοί, κρυφές σκέψεις, πυρετώδεις εσωτερικοί μονόλογοι, ποιήματα και τραγούδια, ακατάληπτοι ψιθυρισμοί, καθησυχαστικά γνώριμοι αλλά και απειλητικά ανοίκειοι ήχοι του φυσικού περιβάλλοντος.
