Η χώρα χρειάζεται δύο συμπληρωματικές ασπίδες, την «Ασπίδα του Αχιλλέα» για την προστασία του εθνικού χώρου και το «Σχέδιο Αθηνά» για την προστασία της οικονομικής και παραγωγικής της υπόστασης, επισημαίνει σε άρθρο του στο «Βήμα της Κυριακής» ο Μιχάλης Σάλλας.
Ο πρόεδρος της Lyktos Group, επίτιμος πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, πρώην καθηγητής πανεπιστημίου, τονίζει πως η αμυντική ισορροπία κρίνεται στα οπλικά συστήματα. Η συνολική ισορροπία ισχύος, όμως, κρίνεται στην οικονομία, στην τεχνολογία, στην παραγωγή και την ποιότητα των θεσμών.
Ο κ. Σάλλας σημειώνει ότι «η απόφαση για την ανάπτυξη της “Ασπίδας του Αχιλλέα” είναι στρατηγικά σωστή. Οι πόλεμοι των τελευταίων ετών απέδειξαν ότι καμία χώρα δεν προστατεύεται μόνο με αεροσκάφη, πλοία και συμβατικά οπλικά συστήματα. Χρειάζεται ενιαίο δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης και πολυεπίπεδη άμυνα απέναντι σε αεροσκάφη, πυραύλους, drones και νέες μορφές απειλών».
Για τον κ. Σάλλα η ίδια ακριβώς λογική χρειάζεται τώρα να εφαρμοστεί στην οικονομία. «Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα “Σχέδιο Αθηνά”: ένα πολυεπίπεδο εθνικό σύστημα οικονομικής ασφάλειας, παραγωγικής ανθεκτικότητας και τεχνολογικής προετοιμασίας» αναφέρει, υπογραμμίζοντας ότι αυτό πρέπει να συνδέσει όσα αντιμετωπίζονται αποσπασματικά.
Αναλυτικά, σημειώνει ότι το σχέδιο πρέπει να εδραιωθεί σε έξι επίπεδα:
Το πρώτο επίπεδο είναι η ενεργειακή ασφάλεια. Η χώρα χρειάζεται διαφοροποιημένες πηγές εφοδιασμού, αποθήκευση ενέργειας, σύγχρονα δίκτυα και ισχυρές διεθνείς διασυνδέσεις. Χρειάζεται επίσης σχέδιο προστασίας των ενεργειακών υποδομών από φυσικές καταστροφές, κυβερνοεπιθέσεις και γεωπολιτικές αναταράξεις.
Το δεύτερο είναι η διατροφική και υδατική ασφάλεια. Η κλιματική αλλαγή και η ερημοποίηση απειλούν ήδη παραγωγικές περιοχές. Απαιτείται νέα πολιτική διαχείρισης του νερού, εκσυγχρονισμός της γεωργίας, στρατηγικά αποθέματα και διασφάλιση της εγχώριας παραγωγής βασικών αγαθών.
Το τρίτο επίπεδο είναι η τεχνολογική και ψηφιακή αυτονομία. Η Ελλάδα δεν μπορεί να παράγει τα πάντα. Οφείλει, όμως, να διαθέτει ασφαλή υπολογιστικά κέντρα, ισχυρή κυβερνοάμυνα, κρίσιμες ψηφιακές υποδομές και ελληνικές δυνατότητες στην Τεχνητή Νοημοσύνη, στα αυτόνομα συστήματα και στη διαχείριση δεδομένων.
Το τέταρτο είναι η παραγωγική και εφοδιαστική ανθεκτικότητα. Πρέπει να γνωρίζουμε ποια κρίσιμα προϊόντα μπορεί να στερηθεί η χώρα σε περίπτωση μιας μεγάλης διεθνούς διαταραχής. Φάρμακα, ηλεκτρονικά εξαρτήματα, αμυντικό υλικό, τρόφιμα και μηχανήματα δεν μπορούν να εξαρτώνται αποκλειστικά από μακρινές και ευάλωτες αλυσίδες εφοδιασμού.
Το πέμπτο επίπεδο είναι η δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική αντοχή. Η μείωση του δημόσιου χρέους, τα επαρκή ταμειακά διαθέσιμα και ένα ισχυρό τραπεζικό σύστημα δεν είναι μόνο οικονομικοί στόχοι. Είναι προϋποθέσεις εθνικής αυτονομίας. Μια υπερχρεωμένη χώρα έχει μικρότερη ελευθερία επιλογών όταν ξεσπά μια κρίση.
Το έκτο και σημαντικότερο επίπεδο είναι οι άνθρωποι. Χωρίς τεχνικούς, μηχανικούς, ερευνητές, γιατρούς και εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό δεν υπάρχει οικονομική ασφάλεια. Το δημογραφικό, η εκπαίδευση και η επιστροφή Ελλήνων του εξωτερικού πρέπει να αντιμετωπιστούν ως πυρήνας της εθνικής στρατηγικής.
