Αφού είδαμε για μια επιπλέον φορά πρωθυπουργό σε συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ να τάζει λεφτά και να συμπεριφέρεται λες και ηγείται της αντιπολίτευσης (ενώ πρωθυπουργεύει επί έτη επτά), πειστήκαμε ότι η άδειά μας ετελείωσε και επιστρέφουμε στην καυτή σούπα της καθημερινότητας, εις το ζουμί της οποίας βράζομεν ημείς.
Καλώς ήρθαμε πίσω στο καζάνι μας, λοιπόν. Το αλμυρό νερό της αιγαιακής θαλάσσης στέγνωσε πάνω στο δέρμα μας, το μαύρισμα θα ξεφλουδίσει μέσα σε ολίγες ημέρες και η σκληρή πραγματικότητα περιμένει στην πόρτα, κραδαίνοντας απλήρωτους λογαριασμούς και βουνά από εκκρεμότητες. Γαρνιτούρα στη φάβα τα τυπικά, υποκριτικότατα χαμόγελα και οι ερωτήσεις συγγενών, γειτόνων και συναδέλφων: «Αχ, καλέ, πώς τα περάσατε;».
Αν η επιστροφή στα γνωστά φαίνεται σαν μαρτύριο, δεν φταίει η γειτονιά αυτή καθαυτή ούτε η οικογένεια, ούτε η δουλειά, ούτε η έλλειψη χρημάτων, χρόνου και διάθεσης. Φταίει το γεγονός ότι ετοιμαζόμαστε να διαπράξουμε ξανά το ίδιο τραγικό, αυτοκαταστροφικό λάθος: ετοιμαζόμαστε να φορέσουμε πάλι τη στολή του εθελοντή πυροσβέστη για να τρέξουμε να σβήσουμε ξένες φωτιές.
Πήραμε άδεια και πήγαμε διακοπές ακριβώς για να διακόψουμε αυτό το οποίο πράττουμε κάθε μέρα. Ξεχνάμε όμως με απίστευτη ευκολία ότι οι μισές από τις καθημερινές μας αγγαρείες, κυρίως οι πιο δυσάρεστες, δεν αποτελούν υποχρεώσεις που μας επιβλήθηκαν εξαιτίας κάποιας ανωτέρας βίας, αλλά είναι αποτέλεσμα από υποθέσεις και αναμετρήσεις όπου μόνοι μας μπλεχτήκαμε.
Εμείς οι ίδιοι προσφερθήκαμε να δώσουμε λύση, σηκώσαμε το τηλέφωνο την ώρα που δεν έπρεπε να απαντήσουμε, ακούσαμε με υπομονή την υστερία του καθενός και γίναμε αυτόκλητοι σωτήρες σε δράματα που δεν μας αφορούν. Εμείς μπλεχτήκαμε σε διαδικτυακό καβγά για μια ομάδα, ένα κόμμα, ένα σωματείο της πυρκαγιάς.
Ο μόνος ωραίος τρόπος όχι μόνο για να παρατείνει κάποιος τις διακοπές του, αλλά για να τις κάνει ουσιαστικές και να διατηρήσει την ηρεμία του (το μεγαλύτερο αγαθό μαζί με την υγεία και τη μακροημέρευση) είναι να απέχει συνειδητά από πάσης φύσεως ντράβαλα. Η απεμπλοκή είναι η μόνη βιώσιμη λύση. Πρέπει να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση και να βάλουμε ένα οριστικό τέλος στον ρόλο του εθελοντή λύτη προβλημάτων. Πρέπει να λησμονήσουμε μια για πάντα το σύνδρομο του κορόιδου που τρέχει να μπαλώσει τις τρύπες που άνοιξαν άλλοι.
Ας εφαρμόσουμε από σήμερα κιόλας, τη στρατηγική της απόλυτης συναισθηματικής και σωματικής απόστασης. Οταν κάποιος πλησιάζει στον χώρο μας φορτωμένος με τα αδιέξοδά του, έτοιμος να μας μεταφέρει το άγχος του, τον κοιτάμε με το άδειο βλέμμα της ρέγγας. Δεν προσφέρουμε συμβουλές, δεν κάνουμε εκτιμήσεις και κυρίως δεν αναλαμβάνουμε δράση. Αφήνουμε τη σιωπή να απλωθεί στον χώρο μέχρι ο άλλος να καταλάβει πως ό,τι τον απασχολεί παραμένει δικό του πρόβλημα.
Υιοθετούμε την αποχή από τα άλγη και τις αγγαρείες ως μέθοδο επιβίωσης. Στο εξής, στην ερώτηση αν ξέρουμε πώς λύνεται ένα περίπλοκο ζήτημα, η απάντησή μας είναι ένα αφοπλιστικό «δεν ξέρω». Αποτοξινωνόμαστε πλήρως από τα ξένα δράματα. Αρνούμαστε κατηγορηματικά να γίνουμε οι «λογικοί» διαιτητές σε ανούσιους καβγάδες συγγενών, φίλων ή συναδέλφων. Σταματάμε να απαντάμε αμέσως σε μηνύματα, κλήσεις και e-mails που δεν μας αφορούν άμεσα. Oταν οι άλλοι συνηθίσουν ότι δεν είμαστε πλέον… διαθέσιμοι, θα αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να ενηλικιωθούν και να βρουν λύσεις μόνοι τους.
Να γίνουμε αποστασιοποιημένοι θεατές στο καθημερινό δράμα της επιστροφής, αντί να διεκδικούμε πάντα τον ρόλο του πρωταγωνιστή που ματώνει στη μάχη. Ποτέ ξανά εθελοντές λύτες προβλημάτων. Ας αφήσουμε τον κόσμο να καταστραφεί ή να σωθεί μόνος του, αφού έτσι κι αλλιώς έχει αποδείξει ανά τους αιώνες ότι τα καταφέρνει μια χαρά και χωρίς τη δική μας υπερπολύτιμη εθελοντική συνδρομή.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
