Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα που έχει η ελληνική εξωτερική πολιτική που με συστηματικότητα, συνέπεια και μεθοδικότητα «ξεπλένει» τρία χρόνια τώρα την Τουρκία στην Ευρώπη και την Αμερική είναι τι θα βρει να πει στους Ευρωπαίους εταίρους και τους υπερατλαντικούς συμμάχους μετά την επιθετική στροφή του Τούρκου προέδρου εναντίον μας. Οτι ο Ερντογάν, που τόσα χρόνια ήταν «καλός» για εμάς, έγινε ξαφνικά «κακός»; Από «φίλος» με τον οποίο υπογράψαμε Διακηρύξεις μέσα στο γραφείο του κυρίου Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου έγινε «εχθρός»; Οτι οι θέσεις του είναι σήμερα «αναθεωρητικές», αλλά χθες ήταν «καζάν καζάν» και «win win» ρεαλιστικές;
Με το δίκιο τους οι Ευρωπαίοι θα μας ρωτήσουν, προφανώς και για λόγους δικών τους συμφερόντων: «Τι πάθατε; Εσείς δεν διαφημίζατε τα ήρεμα νερά; Πώς να καταδικάσουμε σήμερα μια Τουρκία που επί τρία ολόκληρα χρόνια την αθωώνατε και κάνατε μέχρι και δουλειές μαζί της; Οικογενειακώς!»
Λέτε δεν τα ξέρουν όλα οι πρεσβείες τους, δεν τους ενημερώνουν;
Ιδού γιατί είχαν απόλυτο δίκαιο που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου συνεχώς με παρεμβάσεις τους οι πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, καθώς και ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας ότι είναι λάθος τα «ήρεμα νερά» και δημιουργούν ασυγχώρητες παρεξηγήσεις. Ιδού γιατί το «ξέπλυμα» ωφέλησε κυρίως τη γείτονα, αυτή κέρδισε χρόνο μέχρι να φύγει ο Μπάιντεν από την προεδρία, να απαλλαγεί από τους σκελετούς της Halk Bank και να τα βρει με τον Τραμπ. Κέρδισε επίσης χρόνο για να αλώσει τη Θράκη μας με αγορές ακινήτων στις οποίες εμφανίζονται ως μπροστινές αμερικανικές πολυεθνικές ή Βούλγαροι – Γερμανοί, Ευρωπαίοι πολίτες, τουρκικής καταγωγής!
Τα Rafale και οι φρεγάτες τις οποίες ο κύριος Μητσοτάκης δεν ήθελε στην αρχή (και τις αποκαλούσε σε συνομιλητές του πανάκριβες «Rolls Roys ενώ εμείς χρειαζόμαστε Mercedes!») θωράκισαν μεν την άμυνά μας, κερδίσαμε κάποιο χρόνο κι εμείς, κέρδισαν αδρά και οι ενδιάμεσοι με κάτι ρήτρες «σκάνδαλο» που μπήκαν στην προκαταβολή των Rafale (συνδέθηκε η αναπροσαρμογή της με τον… γαλλικό πληθωρισμό!), μόνο που τα δόγματα άλλαξαν μετά την Ουκρανία και το Ιράν. Προχθές στον Eβρο το Rafale ήταν άχρηστο και οικονομικά ασύμφορο για να καταρρίψει το φθηνό πλην επικίνδυνο τουρκικό drone που πέταξε πάνω από το αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης και προκάλεσε αναστάτωση.
Ας πάμε λοιπόν τώρα στις Βρυξέλλες έπειτα από τρία χρόνια αμνηστίας στη γείτονα, ας θέσουμε ζήτημα αναθεωρητισμού και «Γαλάζιας Πατρίδας» στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής και ας περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματα. Δεδομένου ότι από το 2023 και μετά η τουρκική αμυντική βιομηχανία αξιοποιεί τις φιλίες της με εμάς και πουλά με συμβόλαια δισεκατομμυρίων οπλισμό στην Ιταλία, στην Ισπανία, στη Γαλλία, στην Αγγλία και τη Γερμανία, τι πιθανότητες έχει, άραγε, η ελληνική εξωτερική πολιτική να κερδίσει μια απόφαση που την ικανοποιεί σε μια Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε.; Και δεδομένης της απέχθειας Ερντογάν στο ιερατείο. τι σημασία θα έχει να την κερδίσουμε ακόμα και αν μπορούσαμε μέσα στην υπό εκκόλαψη νέα αρχιτεκτονική της Λεπέν και του AfD;
Tο δεύτερο πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι ακόμα μεγαλύτερο: Πώς χειριζόμαστε τον Ερντογάν. Δεν τσίμπησε τον Τούρκο πρόεδρο καμία μύγα ώστε να εμπλέκεται ο ίδιος με προσωπικές δηλώσεις. Η ηγεσία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής καλλιέργησε υπερβολικές προσδοκίες στον «σουλτάνο» επί μακρόν ότι τώρα θα λυθούν όλα. Εφθασαν το Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών να κάνουν διαρροές στα «Νέα» και στην «Καθημερινή» ότι ανοίξαμε τους χάρτες πάνω στο τραπέζι με την αφορμή της χωροθέτησης των θαλάσσιων πάρκων και τα συζητάμε όλα. Εγιναν μυστικές συνομιλίες στη Ζυρίχη μετά το ναυάγιο της Κάσου μέχρι τον Ιούνιο του 2025, στις οποίες δεσμευτήκαμε στους γείτονες ότι θα τους ενημερώνουμε για τα πάντα στο Αιγαίο βάσει συγκεκριμένης διάταξης του Δικαίου της Θάλασσας για τα «προσωρινά μέτρα» από τη στιγμή που θα μπούμε σε επίσημες συζητήσεις για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών. Οταν λοιπόν δεσμευτήκαμε απαραδέκτως να προχωρήσουμε σε αυτές τις αντεθνικές (μη φοβόμαστε τις λέξεις) πολιτικές χωρίς να έχουν ενημερωθεί οι πολιτικές δυνάμεις σε βάθος σε επίπεδο πρωθυπουργού ή Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, μας κάνει εντύπωση που σήμερα οι Τούρκοι ανεβάζουν κατακόρυφα τους τόνους;
Το τρίτο πρόβλημα που προκαλείται μετά την de facto διάλυση του Συμφώνου των Αθηνών για τη Φιλία είναι η τεράστια δυσκολία συνεννόησης του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών με τις πολιτικές δυνάμεις τώρα που πράγματι απαιτείται εθνική ενότητα. Πώς να εμπιστευτεί κανείς κάποιον για τη χάραξη κοινής πολιτικής όταν δεν ζήτησε ποτέ εθνική συνεννόηση για όσα απαράδεκτα έπραττε στο παρασκήνιο; Η καχυποψία θα βασιλεύσει. Δεν είναι offshore το εθνικό έδαφος για να το κάνεις ό,τι θέλεις. Η υπεράσπιση κάθε σπιθαμής ελληνικού βράχου συνεπάγεται μεγάλη ευθύνη. Επιπροσθέτως, πώς να την οικοδομήσεις αυτή την εμπιστοσύνη, όταν διαπιστώνεις ότι πίσω από τις γραμμές και τους βρυχηθμούς αυτό που ιχνηλατούμε εμείς στα κείμενα και στα Ειδικά Χωροταξικά Σχέδια και τα θαλάσσια πάρκα είναι νέες υποχωρήσεις; Ακόμη και τα σωστά που κάνουμε τώρα, όπως η «Ασπίδα του Αχιλλέα» γίνονται με τεράστια καθυστέρηση. Το Πεντάγωνο ήταν «επίκεντρο εγκληματικής δραστηριότητας στην πρώτη τετραετία» λένε οι αναλυτές που έχουν διαβάσει τις συμβάσεις και ξέρουν. Συνεπώς τι; Απάντησις: Κάνουμε πάλι τον σταυρό μας και προσευχόμαστε. Ο Θεός να βάλει το χέρι Του. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστεί στο μέλλον συγκρότηση αληθινής κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Θα χρειαστεί την ευλογία Του.
