Ηλικιακά και εισοδηματικά κριτήρια αφήνουν εκτός ανθρώπους με αναπηρία ▶ «Κρίσιμο εργαλείο για να απεξαρτηθεί ένα ΑμεΑ από την οικογένεια και να ενταχθεί στην κοινωνία», εξηγεί στην «Ε» ο πρόεδρος της ΠΟΜΑμεΑ Στ. Πάικος
Για το αναπηρικό κίνημα ο «Προσωπικός Βοηθός» αποτελεί μια διεκδίκηση που μετρά ήδη δύο δεκαετίες. Το πρόγραμμα, αφού πέρασε από το στάδιο του πιλοτικού προγράμματος, μπαίνει πλέον σε ένα εθνικό πλαίσιο, με την Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) να κρούει τον κώδωνα, με επιστολή της στην υπουργό Κοινωνικής Συνοχής, Δόμνα Μιχαηλίδου, ζητώντας να γίνουν παρεμβάσεις ώστε να μην αποκλείονται άδικα από το πρόγραμμα δικαιούχοι.
Ο πρόεδρος της Περιφερειακής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΠΟΜΑμεΑ) Θεσσαλίας Στέφανος Πάικος μιλά στην «Ε» για τις αδυναμίες του νέου πλαισίου, αλλά και για το πραγματικό ζητούμενο του θεσμού: την ανεξάρτητη διαβίωση και την ουσιαστική συμμετοχή των ανθρώπων με αναπηρία στην κοινωνική ζωή.
Η μετάβαση από το πιλοτικό πρόγραμμα σε ένα εθνικό πλαίσιο αποτελεί αναμφίβολα ένα σημαντικό βήμα, ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Πάικο, τα κριτήρια που έχουν τεθεί εξακολουθούν να περιορίζουν σημαντικά τον αριθμό των ανθρώπων που μπορούν να ενταχθούν. «Εμείς υπολογίζουμε ότι ανάγκη προσωπικού βοηθού έχουν γύρω στα 10.000 άτομα», σημειώνει χαρακτηριστικά. Με τα σημερινά δεδομένα, όμως, ο αριθμός των ωφελούμενων παραμένει αρκετά χαμηλότερος, με τον ίδιο να εκτιμά ότι στο νέο πρόγραμμα θα προστεθούν περίπου 3.500 άτομα πέραν εκείνων που συμμετείχαν στο πιλοτικό.
Ο πρόεδρος της Περιφερειακής
Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία
(ΠΟΜΑμεΑ) Θεσσαλίας Στέφανος Πάικος
«ΑΓΚΑΘΙ» ΤΑ ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΟΡΙΑ
Ένα από τα βασικά ζητήματα που θέτει η ΕΣΑμεΑ αφορά τα ηλικιακά όρια. Στο πιλοτικό πρόγραμμα το όριο ήταν από 18 έως 65 ετών. Σήμερα έχει μετακινηθεί στα 16 έως 67 έτη. Η πρόταση της Συνομοσπονδίας, ωστόσο, ήταν διαφορετική: να αυξηθεί το ανώτατο όριο στα 75 χρόνια για όλους.
Η ισχύουσα ρύθμιση προβλέπει το όριο των 75 ετών μόνο για συγκεκριμένη κατηγορία δικαιούχων, όσους λαμβάνουν επίδομα κίνησης από τον ΟΠΕΚΑ, δηλαδή κυρίως άτομα με βαριές κινητικές αναπηρίες. «Εμείς λέγαμε να γίνει 75 για όλους», εξηγεί ο κ. Πάικος, επισημαίνοντας έναν ακόμα περιορισμό που θεωρεί σημαντικό: το εισοδηματικό κριτήριο.
«Στο προηγούμενο πλαίσιο το εισοδηματικό όριο βρισκόταν στις 60.000 ευρώ, ενώ με τη νέα εγκύκλιο μειώθηκε στις 35.000 ευρώ, με προσαυξήσεις ανάλογα με την οικογενειακή κατάσταση και άλλα δεδομένα», λέει ο κ. Πάικος, τονίζοντας πως η θέση της ΕΣΑμεΑ είναι να επανέλθει το όριο στις 60.000 ευρώ, ώστε να μην αποκλείονται άνθρωποι που, παρά το εισόδημά τους, εξακολουθούν να έχουν ουσιαστική ανάγκη προσωπικής βοήθειας.
Σοβαρό ζήτημα τίθεται, επίσης, και με τη μη ψηφιοποίηση των πιστοποιήσεων των Υγειονομικών Επιτροπών των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, με τον κ. Πάικο να τονίζει πως αυτό δε θα πρέπει να αποτελεί εμπόδιο για την πρόσβαση στον «Προσωπικό Βοηθό», διευκρινίζοντας πως υπάρχουν περιπτώσεις ατόμων με 100% αναπηρία εφ’ όρου ζωής, πιστοποιημένη από την Ανωτάτη Στρατιωτική Υγειονομική Επιτροπή (ΑΣΥΕ), που αντιμετωπίζουν προβλήματα ένταξης.
«ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ»
Ο κ. Πάικος εξηγεί στην «Ε» τη φιλοσοφία πίσω από τον θεσμό, σημειώνοντας πως ο «Προσωπικός Βοηθός» δε σχεδιάστηκε για να μεταφέρει ξανά την ευθύνη της φροντίδας μέσα στην οικογένεια. Αντίθετα, στόχος είναι η αυτονόμηση του ατόμου με αναπηρία.
«Γι’ αυτό και το ισχύον πλαίσιο δεν επιτρέπει σε συγγενείς πρώτου βαθμού, όπως γονείς και αδέλφια, να αναλάβουν τον ρόλο του Προσωπικού Βοηθού. Υπάρχει, ωστόσο, εξαίρεση για κατοίκους νησιωτικών ή ορεινών οικισμών και Δήμων κάτω των 5.000 κατοίκων, όπου μπορεί να επιτραπεί η απασχόληση μέλους της ίδιας οικογένειας», επισημαίνει χαρακτηριστικά. Παράλληλα εκφράζει τον προβληματισμό της ΕΣΑμεΑ για αυτήν την εξαίρεση, καθώς εκτιμάται ότι κινδυνεύει να αλλοιωθεί ο σκοπός του θεσμού, τονίζοντας πως η Συνομοσπονδία έχει καταθέσει πρόταση να δοθούν οικονομικά κίνητρα στους Προσωπικούς Βοηθούς στις συγκεκριμένες περιοχές, ώστε να αντιμετωπιστεί η δυσκολία εξεύρεσης προσωπικού χωρίς να επιστρέφει η φροντίδα αποκλειστικά στην οικογένεια. «Άλλωστε, ο Προσωπικός Βοηθός δε χρειάζεται να διαθέτει συγκεκριμένο επιστημονικό πτυχίο. Προηγείται εκπαίδευση και στη συνέχεια η επιλογή γίνεται, σε μεγάλο βαθμό, με βάση την πρόταση του ίδιου του ατόμου με αναπηρία», λέει ο κ. Πάικος.
«Η προσωπική βοήθεια δεν αφορά μόνο τις βασικές ανάγκες ενός ανθρώπου. Αφορά την ίδια τη δυνατότητά του να ζήσει έξω από το σπίτι, χωρίς να εξαρτάται διαρκώς από την οικογένειά του. Να μπορεί να πάει σε μια υπηρεσία, έναν καφέ ή ένα εστιατόριο, να μετακινηθεί, να συναντήσει ανθρώπους, να συμμετάσχει στην καθημερινότητα. Βοηθάει στην απεξάρτησή τους και από την οικογένεια και στην ένταξη στην κοινωνία», επισημαίνει ο κ. Πάικος.
ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ
Στο πλαίσιο των διεκδικήσεων το τελευταίο διάστημα βρίσκεται ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα για τα άτομα με αναπηρία: η πρόσβαση σε οδοντιατρική περίθαλψη υπό γενική αναισθησία, με την ΠΟΜΑμεΑ Θεσσαλίας να έχει ήδη καταθέσει πρόταση προς το Υπουργείο Υγείας για να δημιουργηθούν αντίστοιχες μονάδες στα γενικά νοσοκομεία, αρχικά στη Θεσσαλία, αλλά και με προοπτική πανελλαδικής ανάπτυξης. Το ζητούμενο, όπως εξηγεί ο κ. Πάικος, είναι να μην αναγκάζονται οικογένειες να ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για μια αναγκαία οδοντιατρική πράξη.
Σύμφωνα με τον κ. Πάικο, σε ολόκληρη τη χώρα λειτουργούν μόλις τρεις αντίστοιχες μονάδες, στη Λάρισα, στη Βούλα και στο Ηράκλειο Κρήτης. Η μονάδα του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας λειτουργεί από το 2002, εξυπηρετώντας περιστατικά από μια ευρύτερη περιοχή, με τον ίδιο να θέτει, επίσης, και το ζήτημα της εκπαίδευσης των οδοντιάτρων. Η μονάδα της Λάρισας έχει πλέον δυνατότητα εκπαίδευσης γιατρών στο συγκεκριμένο αντικείμενο, γεγονός που, σύμφωνα με τον κ. Πάικο, μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία αντίστοιχων δομών και σε άλλα νοσοκομεία.
ΠΗΓΗ: eleftheria.gr
