Καλοί μου φίλοι, στο προηγούμενο σημείωμά μας, ασχοληθήκαμε με το Ελληνικό πανηγύρι και την προίκα της αδελφής, όπως τα «είδε» ο Ελληνικός κινηματογράφος. Σήμερα θα συνεχίσουμε με την…
Θρησκεία
«Το τελευταίο ψέμα» παραγωγής 1958 του Μιχάλη Κακογιάννη με την Έλλη Λαμπέτη, στον ρόλο τη Χλόης της κόρης μιας ξεπεσμένης αθηναϊκής οικογένειας, η οποία χρωστά χρήματα στην πιστή τους υπηρέτρια την Κατερίνα (Ελένη Ζαφειρίου). Πάνω σε έναν καυγά με τα αφεντικά της, η Κατερίνα πεθαίνει ανακοπή και πεθαίνει, αφήνοντας ορφανό το μικρό παιδί της, τον Βασιλάκη, που υποδύεται (ποιος άλλος;) ο μικρός Βασιλάκης Καΐλας, στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση. Το μικρό παιδί, σε ένα ατύχημα χτυπάει το κεφάλι του και χάνει τη λαλιά του. Εδώ, να σημειωθεί ότι έχουμε την κλασική συνταγή του Ελληνικού μελό, στο οποίο συνωστίζονται θάνατοι, τραυματισμοί που αφήνουν αναπηρίες, χωρισμοί και άλλες συμφορές, προκειμένου να εξασφαλισθεί το δάκρυ – κορόμηλο του φιλοθεάμονος κοινού. Και εξασφαλίζεται…
Η Χλόη που, εν τω μεταξύ έχει κάνει πια δικό της το παιδί, το παίρνει και πηγαίνει για προσκύνημα στην Παναγία της Τήνου. Εκεί κατά την διάρκεια της λιτανείας της Ιερής Εικόνας το θαύμα γίνεται, το παιδάκι βρίσκει την λαλιά του, φωνάζει “μαμά μου”, η Χλόη ξεσπά σε λυγμούς και βρίσκει την λύτρωση!
The end.
«Οι παπατζήδες». Παραγωγής 1954. Σενάριο Πέτρου Γιαννακού (Κοκοβιός) και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου.
Τρεις φίλοι (Νίκος Σταυρίδης, Πέτρος Γιαννακός και Νίκος Ρίζος) μηχανεύονται διάφορες μικροκομπίνες προκειμένου να κερδίσουν τον επιούσιο. Η αδελφή ενός εξ αυτών, μένει έγκυος από τον φίλο της. Τότε ο αδελφός της ο Βρασίδας (Νίκος Σταυρίδης), πηγαίνει στο χωριό και βρίσκει τον πατέρα του νεαρού για να δώσουν εξηγήσεις (σημείωση: τότε τον έπιασε ο πόνος κι΄ αυτόν….)
Πετυχαίνει την οικογένεια να ετοιμάζεται για φαγητό και τον πατέρα του «δράστη» (Γιάννης Ιωαννίδης), να σταυρώνει το καρβέλι, οπότε του λέει ο Βρασίδας:
- Μου φαίνεσαι καλό ανθρωπάκι. Όταν μπήκα στο φτωχικό σου, είδα να σταυρώνεις το ψωμί με το μαχαίρι, γι’ αυτό λοιπόν, μια και μου φαίνεσαι καλός χριστιανός θα σε βάλω κριτή».
Και μετά από μία σύντομη συζήτηση ο πατέρας κανονίζει ο γιος του να αποκαταστήσει την κοπέλα, ακολουθεί ο γάμος και πάλι… The end.
«Εσένα μόνο αγαπώ», παραγωγής 1970 σε σκηνοθεσία του Απόστολου Τεγόπουλου. Εκεί ο Ζαφείρης (Νίκος Ξανθόπουλος), ξεναγεί το κορίτσι του Ρηνούλα (Δώρα Σιτζάνη), στις ομορφιές του νησιού του. Κάποτε φτάνουν σ΄ ένα σχεδόν ερειπωμένο ξωκκλήσι και οι δύο νέοι σχολιάζουν ότι το επίσημο κράτος είχε αφήσει να καταστρέφεται το ναίδριο (μα σοβαρά, είναι δυνατόν κάτι τέτοιο;…), οπότε το παλικάρι λέει: «…ό,τι έχει μείνει και ακόμα συντηρείται, οφείλεται στους ανθρώπους του λαού, τους ψαράδες, τους αγρότες, τους φτωχούς μεροκαματιάρηδες, οι οποίοι έχουν την ρωμιοσύνη και την χριστιανοσύνη στην καρδιά τους και όχι στα χείλη τους».
Άμα τα πεις αυτά σήμερα, μαύρο φίδι που σε έφαγε.
Ασφάλεια
Είναι γεγονός ότι σήμερα δεν μπορούμε σαν κράτος να υπερηφανευτούμε ότι το επίπεδο ασφαλείας του πολίτη βρίσκεται σε αξιοζήλευτα, ούτε καν ανεκτά, επίπεδα. Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη κινδύνους. Βέβαια μεγάλο, για να μη πω πρωταρχικό, ρόλο, σ’ αυτό παίζει και η ανεξέλεγκτη εισροή λαθρομεταναστών και άσε τον Πλεύρη να βουρλίζεται.
Για να δούμε τι γινόταν παλιότερα μέσα από τις Ελληνικές ταινίες
«Ο Ηλίας του 16ου», παραγωγής 1959 των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλο. Εδώ βλέπουμε τον υπαστυνόμο (Θάνος Τζενεράλης) να γνωρίζει την γειτονιά σαν τη τσέπη του και ίσως καλύτερα. Γνωρίζει τις δραστηριότητες του τοκογλύφου Λάμπρου (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), αλλά και τις μικροαπάτες του Σπανομαρία (Αλέκος Τζανετάκος). Ακόμα γνωρίζει και την «ταβέρνα της χήρας», που γίνονται φασαρίες.
Βέβαια είπαμε άλλες οι τότε συνθήκες και άλλες οι τωρινές. Αλλά τόση διαφορά βρε παιδί μου; Άλλωστε τα τότε μέσα ήταν μια σφυρίχτρα και ένα μπλοκάκι, ενώ σήμερα…
«Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», παραγωγής 1959 του Αλέκου Σακελλάριου. Ο ένας από τους δύο λατερνατζήδες ο Παυλάρας (Βασίλης Αυλωνίτης) αρρωσταίνει και μη υπαρχόντων των δεόντων, ήγουν των χρημάτων για «γιατρούς και φάρμακα», ο έτερος λατερνατζής και γκαρδιακός του φίλος, ο Πετράκης (Μίμης Φωτόπουλος), αποφασίζει μαζί με τον κοινό τους φίλο τον Θόδωρο (Νίκο Φέρμα) να πουλήσουν την λατέρνα, λέγοντας στον Παυλάρα ότι την πάνε «στου Αρμάου να της περάσει μερικά καινούργια τραγουδάκια».
Την καθορισμένη ώρα, ο Θόδωρος χτυπάει την πόρτα και φωνάζει «Άνοιξε» και απαντάει από μέσα ο Πετράκης «Ανοιχτά είναι».
Αυτό μου θύμισε την φράση μιας εξ΄ ομόρου χώρας ορμωμένης αοιδού η οποία είχε πει «Στην Αλβανία επί Χότζα κοιμόμαστε με ανοιχτά παράθυρα» για να λάβει τη πληρωμένη απάντηση «Κι΄ εμείς πριν έρθετε εσείς, με ανοικτά παράθυρα κοιμόμαστε» (πφφφ ρατσισμός και στείρος αντικομμουνισμός)…
- Όμως ο παλιός Ελληνικός κινηματογράφος δεν μας διέσωσε μόνο λαογραφικές εικόνες και ήθη και έθιμα της παλιάς Ελλάδας, αλλά και λαϊκές ζωγραφιές, που χάθηκαν ανεπιστρεπτί και θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες γι’ αυτά, όπως τα παλιά ταβερνάκια, που μερικοί επιχειρηματίες προσπαθούν να ζωντανέψουν τώρα, την παλιά γειτονιά με την κλασική αθηναϊκή αυλή, τους εμπόρους το δρόμου και άλλα, με τα οποία, ίσως κάποια άλλη φορά ασχοληθούμε.
Και μια και μας πλάκωσαν οι αναμνήσεις απολαύστε ένα θαυμάσιο κελιμενο του Αργύρη Λυκόπουλου που μας πάει…
…Πίσω στο 1960…
… τότε που η Νάνα Μούσχουρη τα μεσάνυχτα της πρωτοχρονιάς τραγούδησε στην ΕΡΤ για πρώτη φορά το πρώτο τραγούδι του χρόνου, το “Αθήνα” του Μάνου Χατζηδάκη !
Και ενω οι μεγάλοι της οικογένειας απολάμβαναν τη μουσική, εγώ και η αδελφούλα μου είχαμε κολλήσει στη λέξη “Αθήνα” και αναπολούσαμε τις όμορφες στιγμές που είχαμε περάσει σε ένα ταξιδάκι που μας είχαν πάει η μαμά και ο μπαμπάς για πρώτη φορά στην Αθήνα πριν από χρόνια παραμονές των Χριστουγέννων.
Σε μία Αθήνα που οι Χαλκιδαίοι πήγαιναν για δουλειές και κανόνιζαν να βρεθούν κάποια ώρα έξω από το φαρμακείο του Μπακάκου στην Ομόνοια.
Σε μία Αθήνα που δεν υπήρχε τότε μετρό αλλά υπήρχε ο ηλεκτρικός, τα μπλε λεωφορεία συγκοινωνίας, το τρόλεϊ και το τραμ.
Σε μία Αθήνα που οι Αθηναίοι απολάμβαναν το καφεδάκι τους (ελληνικό ε, ή το πολύ γαλλικό ή φραπέ, χωρίς τις σημερινές παραλλαγές που σε καραφλιάζουν!) αραγμένοι στα ψάθινα καθίσματα και ομιλούντες περί ανέμων και υδάτων (αλλά ούτε ψύλλος στον κόρφο του αν τολμούσε κάποιος να κατηγορήσει τον Παναθηναϊκό!)
Σε μία Αθήνα, που στην οδό Αθηνάς, είχε μία λαχαναγορά για να βρεις ό,τι τραβάει η ψυχή σου φρεσκότατο και κυρίως ντομάτες, πραγματικές ντομάτες, να τις ανοίγεις με τους αντίχειρες και να βγαίνει από μέσα μία θεσπέσια μυρωδιά και καθόλου ξύλο (σαν αυτό που έχουν μέσα οι σημερινές φωτοτυπίες άνοστης ντομάτας !)
Σε μία Αθήνα που ο αστυφύλακας δεν ήταν ο σημερινός «μπάτσος» αλλά ο «κύριος τροχονόμος», που οι επαγγελματίες οδηγοί τον γέμιζαν ευχαρίστως με δώρα την παραμονή της πρωτοχρονιάς !
Σε μία Αθήνα που η μαμά, μάς τραβούσε με το ζόρι στο «Μινιόν» για να ψωνίσει καλλυντικά (ο μπαμπάς είχε ήδη πάει στου «Λαμπρόπουλου» μόνος του, για να διαλέξει καμπαρντίνα) απειλώντας να μη μας πάει στην «Αίγλη» του Ζαππείου για παγωτό το απόγευμα, αλλά που τελικά σίγουρα καταλήγαμε στου «Τσοκα» το παιχνιδάδικο, απ’ όπου ήταν αδύνατον να μας ξεκολλήσει !
Σε μία Αθήνα καθαρή, χωρίς αφισοκολλήσεις, χωρίς γκράφιτι και κυρίως χωρίς λαθρομετανάστες που σήμερα απειλούν να γίνουν πλειοψηφία !
Σταματάμε εδώ και συμπληρώνει ο καθένας με δικές του αναμνήσεις (αμέτρητες όπως μπορούμε να φανταστούμε) για το πώς θυμάται ο ίδιος την Αθήνα πριν από 70 χρόνια αλλά και χωρίς να μας βγαίνει από το νου κάποια σκέψη για το πώς θα μπορεί να είναι η Αθήνα μετά από άλλα 70 χρόνια από σήμερα!
Αργύρης Λυκόπουλος
- «Νάτα, νάτα τα λεβεντόπαιδα. Καλώς τα δεχτήκαμε». Αυτό μονολογούσε ο αγαθός κυρ Θόδωρος (Βασίλης Λογοθετίδης) ενώ έβλεπε, ευτυχώς στον ύπνο του, Γερμανούς αλεξιπτωτιστές… να ξαναπέφτουν, για δεύτερη φορά, στην Ελλάδα. Πρόκειται βεβαίως για σκηνή από την τόσο επιτυχημένη ταινία του Αλέκου Σακελλάριου (και ποια αλήθεια, δεν ήταν επιτυχημένη από τις ταινίες του) «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» του 1948. Αυτή την σκηνή θυμήθηκα όταν άρχισαν να σκάνε μύτη και να παρελαύνουν στην μικρή οθόνη όλα τα αστέρια της εποχής του κορονοϊού και να μας δίνουν τις συμβουλές τους για το πως θα αντιμετωπίσουμε τα κουνούπια του «Δυτικού Νείλου». Προς το παρόν ο Ανατολικός Νείλος είναι υπεράνω πάσης υποψίας. Νάτοι λοιπόν οι Φρουροί της υγείας μας, που με αρκετή δόση τρομάρας, μας δίνουν σοφές συμβουλές όπως, να μη καθόμαστε κοντά στο Μεγάλο Έλος του Γκρίμπεϋ του σκύλου των Μπάσκερβιλ, να ανάβουμε φιδάκια, να αποφεύγουμε του ανοιχτούς χώρους και όχι να καθόμαστε στη βεραντίτσα σαν την κα Ρένα (Μάρω Κοντού) του κυρίου Ορέστη Καλλιγαρίδη (Νίκος Σταυρίδης) και να μας τσιμπάνε τα κουνούπια. Να δείτε που όσο ακριβαίνουν τα πάντα όλα στα ράφια του σούπερ μπάσκετ και τα ποσοστά της ΝΔ είναι κολλημένα λίγο πάνω από το 20%, που οι συμβουλές θα αυξάνουν, όπως φυσικά και ο… κουνουποκίνδυνος.
- Σιγά – σιγά, παίρνει σάρκα και οστά το όραμα του κ. πρωθυπουργού για την Ελλάδα 2.0. Εν αρχή καταργήθηκαν σχολεία με την κα Δόμνα να δογματίζει: «Είναι υγεία να περπατούν οι μαθητές 8 χιλιόμετρα τα ημέρα». Μετά ο ταχυδρόμος πέθανε και ο θάνατός του παρέσυρε και κοντά 200 ταχυδρομικά γραφεία που καταργήθηκαν σε όλη τη Χώρα. Ακολούθησαν τα Στρατολογικά Γραφεία, που από ένα που είχε κάθε Νομός τώρα έγιναν 18 Στρατολογικές Υπηρεσίες. Έτσι αν μένεις στην Φλώρινα θα πρέπει να πας στην Κοζάνη «δι’ υπόθεσίν σου» ή από την Λήμνο στην Μυτιλήνη. Μετά κλείσανε στρατόπεδα για να δοθούν στους Δήμους, διότι είναι πλέον… άδεια. Το ότι πρώτα τα άδειασαν και μετά τα έκλεισαν λίγη σημασία έχει. Τώρα, αποσύρονται τα ΑΤΜ από την Επαρχία και όλες οι συναλλαγές θα γίνονται μέσω των τοπικών καταστηματαρχών (καφετζής, μπακάλης κ.λπ.), οι οποίοι θα χρεώνουν την κάρτα του πελάτη μέσω του POS, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι ο καταστηματάρχης έχει ρευστό. Τώρα πού θα βρει τόσο ρευστό ο… Ζήκος μιας κωμόπολης για να πληρώσει 20 συντάξεις, άγνωστον. Πάντως λύση υπάρχει. Αν ο παντοπώλης δεν έχει μετρητά μπορεί να δίνει στον συνταξιούχο ένα τσουβάλι φακές και αυτός να τις πουλάει το Σάββατο στο παζάρι και να τα κονομάει.
- Στρατός ίσον μαγαζί γωνία. Σε όλα μέσα και με αποτελεσματικότητα. Έκτακτες ανάγκες (πλημμύρες, πυρκαγιές κ.λπ.), Αεροδιακομιδές, Υγειονομική βοήθεια σε ακριτικά χωριά, κατασκευή έργων όπως π.χ. γέφυρες τύπου Μπέλεϊ ακόμα και στην Νέα Φιλαδέλφεια, διάθεση 97 στρατιωτικών κτηνιάτρων (από τους… υπεράριθμους του κ. Δένδια) σε 10 Περιφέρειες για τη μάχη κατά της ευλογιάς των αιγοπροβάτων, κυβερνοασφάλεια στο Υπουργείο Παιδείας (ίσως για να μπορεί άνετα να γράφει σχολικά βιβλία υπέρ την Woke ατζέντας), εμβολιασμούς για κόβιντ (τα μακράν πιο οργανωμένα εμβολιαστικά κέντρα), κατασκευή και λειτουργία Hotspots για τους «ευπαθείς», είναι μερικά από τα… εξωστρατιωτικά καθήκοντα τους Στρατού, που σίγουρα τον αποσπούν από το κυρίως έργο του. Και τώρα, όπως διαβάζουμε: «Σύμφωνα με αποφάσεις που ανακοινώθηκαν στις αρχές Σεπτεμβρίου 2026, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αναλαμβάνει τον συντονισμό των εμπλεκόμενων δυνάμεων, για την αντιμετώπιση του αφθώδους πυρετού στην Λέσβο. Στις ζώνες όπου εφαρμόζονται τα έκτακτα περιοριστικά μέτρα, ορίζεται πλέον ένας αξιωματικός του Στρατού ως επιχειρησιακός συντονιστής». Τώρα να προτείνω κάτι ή θα με πουν ακραίο κ.λπ.; Εγώ θα το προτείνω κι’ ο Θεός βοηθός. Αμ έτσι όπως (δεν) λειτουργεί το έρμο το Κράτος, δεν τα αναθέτουμε όλα στον στρατό να ησυχάσουμε;. Όλα όμως. Όχι μόνο τα γίδια.
- «Παν τα πορτοκαλάκια μας». «Παν τα τσιγαράκια μας». «Παν κι’ οι σταφιδούλες μας». Αυτά μονολογούσε ο αγαθός κυρ Θόδωρος (Βασίλης Λογοθετίδης), όταν στον ύπνο του ακούει το ραδιόφωνο να ενημερώνει για τους προελαύνοντες Γερμανούς, που… ξανάρχονται. Αυτά θυμήθηκα όταν διάβασα την ανακοίνωση, που μου ήρθε στο κινητό: «Αγαπητέ πελάτη η COSMOTE γίνεται Telecom… Καλωσορίζουμε την Telecom στην Ελλάδα…». Κατ’ αρχήν εγώ δεν καλωσόρισα καμιά Telecom στην Ελλάδα. Όμως μετά τα λιμανάκια μας, τα αεροδρομιάκια μας, τα τραινάκια μας, το ηλεκτρικούλι μας, το εμπόριό μας και τον ΟΠΑΠ μας, η… εθνική κυριαρχία μας απλώνεται τώρα και στην μακαρίτισσα πλέον COSMOTE. Άνοιξα την Δευτέρα την τηλεόραση και πού COSMOTE. Εξαφανισμένη. Στη θέση της, το «Τ – magenta cinema 1» κ.λπ. Απορώ πώς δεν εξήγγειλε αυτό το… επίτευγμα στην ΔΕΘ ο κ. πρωθυπουργός. Ο ΟΤΕ λοιπόν, που ήταν συντροφιά επί τόσα χρόνια των Ελλήνων από την εποχή που δίναμε την πρόσκληση και περιμέναμε να μας φωνάξουν «Ο κύριος Τάδε στο 3», μέχρι την σημερινή εποχή, που τα πήγε ομολογουμένως περίφημα, αλλά κάποιοι είδαν προβλήματα και τον ξεπούλησαν κι΄ αυτόν. Και μία ερώτηση. Σε περίπτωση πολέμου, έχε ληφθεί μέριμνα ώστε η Telecom να δουλεύει για εμάς; Αμφιβάλλω.
- Για διαβάστε φίλοι μου μια πονεμένη, αλλά όχι ασυνήθιστη, ιστορία. Ο υπολοχαγός του Ελληνικού Στρατού Θωμάς Τριάντης, μετά από διαταγή του επισήμου Ελληνικού Κράτους, των αντιστοίχων Μητσοτάκη και του Δένδια της εποχής εκείνης δηλαδή, έπεσε μαχόμενος στην περιοχή του χωριού Λιά Θεσπρωτίας την 19 Σεπτεμβρίου του 1948. Προς τιμή του, το Στρατόπεδο Φιλιατών, που κατήργησε ο κ. Δένδιας, έφερε το όνομα του. Μετά το κλείσιμο, αποφασίστηκε ΟΜΟΦΩΝΑ από τον Δήμο Πάργας, η μεταφορά της προτομής στο χωριό καταγωγής του υπολοχαγού, την Άνω Σκαφιδωτή Πρέβεζας. Όμως η ομόφωνη απόφαση του Δήμου… κιότεψε, όταν η «Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» αντέδρασε και μάλιστα έφερε ως παράδειγμα προς αποφυγήν «το στήσιμο προτομής του Ευκλείδη Τσακαλώτου, υμνητή της Χούντας, των Σωμάτων Ασφαλείας και πολέμιο του ΔΣΕ». Να και κάτι που δεν ξέραμε. Το εκλεκτό μέλος του πάλαι ποτέ κραταιού ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδης Τσακαλώτος, ήταν όλα αυτά τα… αμαρτωλά; Ώρες είναι τώρα να δούμε τον Ευκλείδη να έχει, μέσα στο σακίδιό του, καμιά φωτογραφία του Παπαδόπουλου και να τραγουδάει στα μουλωχτά «Όρε Γιώργο Παπαδόπουλε». Εκτός και αν οι «μαχητές του ΔΣΕ» εννοούσαν τον Στρατηγό Θρασύβουλο Τσακαλώτο. Μα πάντα διαστρεβλωτές της ιστορίας αυτοί οι άνθρωποι; Και με την προτομή του Τριάντη τι θα γίνει κυρία «Ομόφωνη»;
- «Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια», όπως λέει ο μπάρμπα Μήτσος, φίλος μου από το χωριό. Διαβάζω σε κυριακάτικη εφημερίδα: «…Η αριστερή του (του Δήμου Σταρένιου) ιδεολογία, αποτέλεσε λόγο αποκλεισμού του στα χρόνια της δικτατορίας. Για τη χούντα, ο Δήμος Σταρένιος ήταν ένας ‘’στιγματισμένος’’ καλλιτέχνης και η παρουσία του στον δημόσιο χώρο περιορίστηκε, με απαγορεύσεις σε κρατικές παραγωγές και παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Η λογοκρισία δεν σταμάτησε εκεί, αφού η χούντα έφτασε στο σημείο να μην επιτρέπει ούτε την προφορά του ονόματός του!…». Περίεργος ων, έψαξα και βρήκα ότι ο Σταρένιος την περίοδο από 1968 μέχρι το 1972 είχε εμφανισθεί σε είκοσι τέσσερεις ταινίες, δηλαδή περίπου 5 τον χρόνο! Ανάμεσα σ΄ αυτές ήταν και τρεις που, τουλάχιστον, απηχούσαν το πνεύμα του καθεστώτος («Μια γυναίκα στην αντίσταση», «Οι γενναίοι του Βορρά» και «Η χαραυγή της νίκης»). Ε, δεν το λες και απαγόρευση αναφοράς του ονόματός του αυτό; Μα έπρεπε να ζήσει θα ισχυρισθεί κάποιος. Σωστά, όμως με τα ψέματα της προπαγάνδας δεν ζεις. Τώρα θα μου πείτε: «Ρε δεν έχεις δουλειά να κάνεις και ασχολείσαι μ΄ αυτά;». Και θάχετε απόλυτο δίκιο. Διότι, όπως λέει ο γείτονάς μου ο μαστρο – Νικόλας: «Ο διάολος, όταν δεν έχει δουλειά… κ.λπ.».
Σαφέστατα
Άρες μάρες
Μα να σου πω
Ντροπής πράματα γιαγιά…
Τάχει λίγο μπερδεμένα ο άνθρωπος
Με όλο τον σεβασμό
Άλλες εποχές
ΚΚΕ και στράτευση γυναικών
Έρχονται
Για να τα λέμε όλα!…
Η παραγγελιά
……..
Πάρα πολύ ωραίο θάλεγα…
Σημείωση: Λόγω απουσίας μου σε χώρες εξωτικές κι’ ονειρεμένες όπου το Διαδίκτυο έχει κάποια θεματάκια, θα τα ξαναπούμε την Δευτέρα 19 Οκτωβρίου. Ως τότε (αλλά και στην συνέχεια), να είστε όλοι καλά.
