Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε στο γνώριμο πεδίο που γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλο, τη θερμή συναισθηματική επίκληση στο κομματικό ακροατήριο, τις εύκολες μεταφορές και την επιλεκτική ιστορική μνήμη. Μιλώντας στα όργανα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ο πρώην πρωθυπουργός προσπάθησε να συνθέσει το αφήγημα μιας ολικής επαναφοράς, εμφανιζόμενος ως ο μόνος αυθεντικός εκφραστής της προοδευτικής αλλαγής.
Το «αόρατο μνημόνιο» και η ορατή νοσταλγία
Επενδύοντας στη δικαιολογημένη αγανάκτηση των πολιτών για την ακρίβεια, ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ επιστράτευσε συγκριτικούς πίνακες και τον ευφάνταστο όρο «αόρατο μνημόνιο».
Είναι ασφαλώς πολιτικά βολικό να βαφτίζεις κάθε πληθωριστική πίεση «μνημόνιο» όταν δεν φέρεις την ευθύνη της υπογραφής του…
Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας ζήτησε από τους πολίτες να αναπολήσουν τη διακυβέρνηση 2015-2019 ως μια υπέροχη «πρώτη φορά αριστερά».
Παραβλέπει, βέβαια, το γεγονός ότι η κοινωνία θυμάται τους τα πάντα από εκείνη την περιόδο εξίσου καλά με τις σημερινές τιμές στο σούπερ μάρκετ…
Ευγενικοί διαξιφισμοί και «ασύμβατες ευθείες»
Στο μέτωπο του προοδευτικού χώρου, ο κ. Τσίπρας εμφανίστηκε ως ο μεγαλόθυρος ηγέτης που αρνείται να εμπλακεί σε «εμφύλιο» με το ΠΑΣΟΚ, ενώ την ίδια στιγμή άφηνε αιχμές για τις «τεθλασμένες γραμμές» της Χαριλάου Τρικούπη…
Η κορύφωση της τακτικής του ήρθε με τη διακήρυξη των «ασύμβατων ευθειών» απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και σε πρόσωπα όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο Νίκος Δένδιας ή ο Γιάννης Στουρνάρας.
Οι κατηγορηματικοί αποκλεισμοί ακούγονται πάντα εντυπωσιακοί σε μια κομματική αίθουσα. Ωστόσο, ο πολιτικός που κάποτε γεφύρωσε χωρίς δισταγμό το χάσμα με τη σκληρή δεξιά των ΑΝΕΛ για να διατηρηθεί στην εξουσία, δυσκολεύεται τώρα να πείσει ότι οι δικές του γραμμές ήταν πάντα «απόλυτα καθαρές».