Οι δημοσκοπήσεις και η πραγματικότητα

Το είδαμε κι αυτό. Λαλίστατος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ βγήκε στην τηλεόραση και κατήγγειλε τους δημοσκόπους, επειδή μετρούν στις έρευνές τους και το κόμμα Κασσιδιάρη. Αν καταλάβαμε καλά, ο εν λόγω προτείνει να κλείνεις τα μάτια και να νομίζεις ότι δεν υπάρχει.

Του απάντησε ο άμεσα θιγόμενος πολιτικός αναλυτής και δημοσκόπος Γιώργος Τράπαλης. Η απάντησή του είναι ενδιαφέρουσα.  «Η δημοκρατία δεν προστατεύεται κλείνοντας τα μάτια στην πραγματικότητα και αντίστοιχα δουλειά ενός δημοσκόπου δεν είναι να παρουσιάζει την κοινωνία όπως θα θέλαμε να είναι, αλλά όπως πραγματικά είναι. Δεν εξαφανίζουμε κοινωνικές τάσεις επειδή διαφωνούμε με αυτές, ούτε αποφασίζουμε εμείς ποιος δικαιούται να συμμετάσχει ή όχι στις επικείμενες εκλογές.

Πριν από λίγες ημέρες, σε τηλεοπτική μου παρουσία, αναφέρθηκα στη δυνητική εκλογική δυναμική του Ηλία Κασιδιάρη. Δεν μιλάμε για ένα θεωρητικό σενάριο ενός υπό ίδρυση κόμματος, αλλά για στήριξη σε ένα κόμμα που έχει ήδη ανακοινωθεί. Στην ίδια ακριβώς συζήτηση, όχι εκ των υστέρων, ξεκαθάρισα επανειλημμένα ότι δεν φυλακίστηκε για τις ιδέες του, αλλά για τον ηγετικό του ρόλο και όχι απλή συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Αναφέρθηκα στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, στη βία της Χρυσής Αυγής σε μετανάστες και διαφωνούντες δημοκρατικούς πολίτες και στην ανάγκη δημιουργίας ενός σαφούς δημοκρατικού αναχώματος.

Εξήγησα, επίσης, ότι, σύμφωνα με τις μελέτες μας, η δυνητική εκλογική βάση του Κασιδιάρη δεν περιορίζεται στον παλιό πυρήνα της Χρυσής Αυγής. Καταγράφουμε ένα διαφορετικό, περισσότερο απενοχοποιημένο ακροατήριο, σε μια κοινωνία όπου η οργή αποτελεί κυρίαρχο χαρακτηριστικό. Το αν αυτό το νέο μόρφωμα θα διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών είναι ζήτημα της Δικαιοσύνης, η οποία θα κληθεί να εφαρμόσει τον νόμο όταν προκηρυχθούν οι εκλογές.

Ας μη συνεχίσουμε, λοιπόν, να κάνουμε πως δεν βλέπουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Τα παραδοσιακά κόμματα δυσκολεύονται να κατανοήσουν τον λόγο για τον οποίο σημαντικό μέρος των πολιτών τα εγκαταλείπει και στρέφεται σε ριζοσπαστικές επιλογές. Αντί να αναζητούν τις αιτίες, ορισμένες φορές δείχνουν με το δάχτυλο εκείνους που τους παρουσιάζουν δυσάρεστες -για όλους μας- αλήθειες.

Υπάρχει, βέβαια, και η εύκολη επιλογή της αγνόησης όσων καταγράφονται σήμερα, με αποτέλεσμα να πέφτουμε από τα σύννεφα το βράδυ των εκλογών, όταν πλέον είναι αργά. Η δημοσκόπηση, λοιπόν, δεν προκαλεί το πρόβλημα, αλλά το αποτυπώνει. Ο δημοσκόπος έχει την ευθύνη να εξηγεί τις κοινωνικές διαφοροποιήσεις και να καταγράφει την πραγματικότητα. Ο πολιτικός έχει την ευθύνη να την αντιμετωπίζει. Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τους δημοσκόπους, που καταγράφουν τα προβλήματά της. Κινδυνεύει όταν η πολιτική επιλέγει να μην τα βλέπει»…

Η ΑΚΙΣ