Μας πήραν τις ταυτότητες!

Σ τη φωτογραφία βλέπουμε την αποτύπωση της άτακτης πολιτισμικής και ιστορικής υποχώρησής μας από το διεθνές προσκήνιο. Από τη μια έχουμε «φιέστα» του Χάλοουιν, της αμερικανιάς με τις κολοκύθες και τα φαντάσματα και τα κεράσματα γλυκών, κι από την άλλη ένα κάλεσμα σε εκδήλωση για το Ντιβάλι, την ινδουιστική γιορτή «των Φώτων». Οποιος πάει εκεί θα χορέψει Οντίσι (ένας από τους οκτώ παραδοσιακούς χορούς της Ινδίας) και θα εισαχθεί άνευ εξετάσεων στον διαλογισμό σαχάτζα γιόγκα. Πιάσε το αβγό και κούρευτ’ το δηλαδή.

Η αφίσα με την εισαγόμενη από τας Ινδίας εορτή είναι νέτα σκέτα εθνική, ινδική. Από τα χρώματα και την αισθητική των φωτογραφιών, τα λέλουδα γύρω τριγύρω από τους μυσταγωγούς μουζικάντηδες και τη χορεύτρια, όλα φωνάζουν Ινδία. Η χώρα είναι καθ’ όλα συμπαθής και δυνητικά σημαντικότατη σύμμαχος, η Ιστορία της λαμπρή, αλλά ο πολιτισμός και η θρησκεία της είναι εντελώς άσχετα με τον Ελληνισμό.

Με το που βλέπεις κάτι από κει, σου φαντάζει εξωτικό, μακρινό. Τι σχέση έχουμε με τις σαχάτζες γιόγκες και τα ντιβάλι ημείς οι Πειραιώτες κι οι Αθηναίοι, οι Χιώτες και οι Ψαριανοί, οι Θεσσαλοί και οι Μακεδόνες, οι Κρήτες και οι Αρβανίτες, οι Κυκλαδίτες και οι Αχαιοί, οι Επτανήσιοι και οι Ηπειρώτες; Τι σχέση έχει ο μουσακάς με τα κάρι και το «Πάτερ Ημών» με τον Βίσνου κι ο χορός οντίσι με τον τσάμικο; Μικρή έως ανύπαρκτη η σχέση.

Κι ακόμα και στην περίπτωση που θέλεις να ενημερωθείς για τον χορό οντίσι και τις σαχάτζες γιόγκες, δεν θα ήταν σκόπιμο πρώτα να έχεις μάθει δυο τρία πράγματα για τα δικά σου πολιτισμικά… προϊόντα; Πριν σκάσεις ένα φορτηγό λεφτά για να πας Ινδία να δεις καύση νεκρών στην πόλη Βαρανάσι, δεν πρέπει να πας στη Δήλο, στους Δελφούς, στο μαντείο της Δωδώνης, στην Ακρόπολη;

Πάντως, ενώ η αφίσα για την ινδική γιορτή Ντιβάλι είναι έντιμα εθνική, η διπλανή για το Χάλοουιν είναι πιο ύπουλη. Σου κοτσάρει κι έναν αρχαίο ελληνικό ναό (που παραπέμπει σε Παρθενώνα ή ναό του Ηφαίστου στο Θησείο) πάνω σ’ έναν λόφο, με νυχτερίδες, κολοκύθες, μάγισσες πάνω σε σκούπες και χορταριασμένα μνήματα μέσα στα σκοτάδια υπό το νοσηρό κροκί φως της πανσελήνου. Βάζουν ντόπια σάλτσα στο εισαγόμενο σαπάκι οι χαλοουινιασμένοι. Και τη βάζουν επειδή έχουμε καταντήσει να αρέσει σ’ ένα κομμάτι του πληθυσμού.

Δεν χρειάζονταν οι αφίσες για να καταλάβουμε ότι με τούτα και μ’ εκείνα επιταχύνουμε τη μαϊμουδοποίηση της συμπεριφοράς μας και ταξινομούμεθα εθελουσίως στην κατηγορία της δευτεράντζας, της αντιγραφής εισερχόμενων προτύπων, ηθών, εθίμων και μοτίβων συμπεριφοράς.

Η ανοητεύουσα γλώσσα της τηλεόρασης (ακόμα και οι τίτλοι εκπομπών του κρατικού καναλιού), του διαδικτύου, των εντύπων, της διαφήμισης, της λογοτεχνίας γλείφει επιδέξια κι αδιάκοπα τον εξαμερικανισμό των Ελλήνων. Δηλώνει υποταγή σ’ όποιον το γκουβέρνο νομίζει για ισχυρό. Με λίγα λόγια, μας πήραν τις ταυτότητες! Ο ιδιωματισμός της αθλητικής-οπαδικής διαλέκτου, που μιλάει για την κλοπή των ταυτοτήτων μας από αντίπαλη ομάδα, ισχύει και σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»