Με μπροστάρισσα την Ν. Κεραμέως “φαντασιώνονται” εργασία μέχρι εσχάτων

Τεχνητή νοημοσύνη και η δήθεν «επιλογή» της απασχόλησης των συνταξιούχων στο τραπέζι για παράταση του εργασιακού βίου μέχρι τελικής πτώσης

“Κορώνες” για «ευέλικτους χώρους εργασίας», «υγιή γήρανση» και την «αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης», φαίνεται ότι είναι τα υλικά για τη συνταγή που επιδιώκουν να μας σερβίρουν η οποία δεν είναι άλλη από την διεύρυνση των ορίων του εργασιακού βίου! Και αυτό είναι το σημείο στόχευσης πίσω από τις λέξεις και τους εύηχους όρους.

Αναλυτικότερα στο 3ο Ετήσιο Συνέδριο του Κέντρου Κρήτης του ΟΟΣΑ, σε συνδιοργάνωση με το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, η ρητορική γύρω από τις ελλείψεις εργατικού δυναμικού και τις πιέσεις στο ασφαλιστικό σύστημα επανήλθε, επενδυμένη αυτή τη φορά με σύγχρονους όρους τεχνολογίας και ποιότητας ζωής.

Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά της, η Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Νίκη Κεραμέως, εστίασε στη διαμόρφωση συνθηκών που κρατούν τους εργαζομένους μεγαλύτερης ηλικίας στο εργασιακό περιβάλλον, σημειώνοντας: «Οι ευέλικτοι χώροι εργασίας, οι ρόλοι καθοδήγησης και οι φιλικές προς την ηλικία πρακτικές που αξιοποιούν τη νέα τεχνολογία μπορούν να διατηρήσουν τους έμπειρους εργαζομένους παραγωγικούς και να ενισχύσουν την οικονομία της τρίτης ηλικίας. Αποστολή μας είναι να καταστήσουμε την παράταση του εργασιακού βίου επιλογή ανοιχτή σε όλους όσοι επιθυμούν να την αξιοποιήσουν».

Παράλληλα, η Υπουργός όπως μετέδωσε το ΑΠΕ ΜΠΕ υπογράμμισε την υποχώρηση της ανεργίας στο 7,6% τον Σεπτέμβριο του 2026 και την είσοδο 563.000 ατόμων στην απασχόληση από το 2019, προτάσσοντας την επανακατάρτιση ως απάντηση στις ελλείψεις της αγοράς. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη δυνατότητα των συνταξιούχων να εργάζονται χωρίς περικοπή της σύνταξής τους, με τον αριθμό τους να φτάνει τις 308.000, έναντι 35.000 στο παρελθόν.

Η «ευελιξία» και η τεχνητή νοημοσύνη ως εργαλεία παραμονής, για το… καλό μας

Στο ίδιο μήκος κύματος, οι τοποθετήσεις των ξένων και Ελλήνων αναλυτών εστίασαν στους τρόπους με τους οποίους η τεχνολογική εξέλιξη και οι νέες πολιτικές μπορούν να παρατείνουν την παρουσία των εργαζομένων στην αγορά.

Ο Maciej Lis, οικονομολόγος κοινωνικής πολιτικής του ΟΟΣΑ, ανέφερε ότι η εθελούσια αλλαγή εργασίας και οι ψηφιακές δεξιότητες συμβάλλουν στη διατήρηση του προσωπικού: «Οι εργαζόμενοι που αλλάζουν δουλειά, ιδίως οικειοθελώς, μπορούν να παραμείνουν περισσότερο στην αγορά εργασίας, ενώ η οικειοθελής αλλαγή συνδέεται και με αύξηση των αποδοχών», είπε.

Από την πλευρά του, ο καθηγητής Pedro Martins πρότεινε τη χρήση του μηχανισμού «experience rating» στις εισφορές, ώστε οι επιχειρήσεις να αντιμετωπίζουν τους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζομένους ως «περιουσιακά στοιχεία που μπορούν να αποφέρουν κέρδη για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα».

Στη συμπληρωματική σχέση εμπειρίας και τεχνητής νοημοσύνης αναφέρθηκε και ο Αναπληρωτής Καθηγητής Ευάγγελος Διοικητόπουλος, υποστηρίζοντας ότι «σε κλάδους και επαγγέλματα που λειτουργούν συμπληρωματικά με την ΑΙ, παρατηρούμε αύξηση των μισθών, και μάλιστα μεγαλύτερη για τους εργαζομένους μεγαλύτερης ηλικίας».

Είσαι υγιής; Συνέχισε να εργάζεσαι μέχρι να μην είσαι…

Η σύνδεση της υγείας με την παράταση του επαγγελματικού βίου αποτέλεσε επίσης κομβικό σημείο των ομιλιών. Η Agnieszka Chłoń-Domińczak υπογράμμισε ότι «η προετοιμασία για μεγαλύτερο εργασιακό βίο πρέπει να ξεκινά νωρίς», ενώ η πρώην υπουργός της Δανίας Mette Kierkgaard τόνισε πως «πρέπει να κρατήσουμε τους ανθρώπους υγιείς στο σπίτι τους», παρουσιάζοντας το μοντέλο πρόληψης της χώρας της ως μέσο για τη διατήρηση της ενεργού ζωής στις μεγαλύτερες ηλικίες.

Ενώ οι αναλύσεις παρουσιάζουν την παράταση της εργασίας ως «δικαίωμα» και «ευκαιρία» στο πλαίσιο της αυξανόμενης μακροζωίας, η βαθιά ανάγνωση των προτάσεων αυτών δείχνει ορατόν τον κίνδυνο η παραμονή στην απασχόληση να καταστεί σταδιακά οικονομική αναγκαιότητα.

Με πρόσχημα τα δημογραφικά αδιέξοδα και τις ελλείψεις εργατικών χεριών, το όριο της ξεκούρασης μπορεί να πέσει στο τραπέζι με ένα χρυσό περιτύλιγμα δήθεν προς όφελος του εργαζόμενου τον οποίο θα αφήσουν να απολαύσει τους κόπους του όταν είναι πλέον ανήμπορος.