Ραβίνος Μορντεχάι Φριζής: Αναταράξεις στην ισραηλινή πολιτική σκηνή
Η συμμαχία της αντιπολίτευσης με ακραία ισλαμιστικά στοιχεία ανοίγει επικίνδυνους δρόμους για τη δημοκρατία και τη Δύση
Την Τρίτη που πέρασε, κατά την ορκωμοσία του νέου 26ου ισραηλινού Κοινοβουλίου, της Κνέσετ, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έβγαλε έναν από τους πιο σημαντικούς και ιστορικούς λόγους του μπροστά στους αρχηγούς όλων των πολιτικών κομμάτων του Ισραήλ.
- Του Ραβίνου Μορντεχάι Φριζή*
Εν όψει της προσπάθειας δημιουργίας κυβέρνησης από τον βασικό εκπρόσωπο της μειοψηφικής Αριστεράς μέσα στον εβραϊκό λαό και του αντι-Νετανιάχου στρατοπέδου του, σε συνεργασία με τους 19 βουλευτές των αραβικών αντι-ισραηλινών φιλο-τρομοκρατικών κομμάτων, ο πρωθυπουργός άρχισε τον λόγο του τονίζοντας τις συνεχείς απειλές ασφαλείας από το Ιράν και τον «άξονα του κακού», υποστηρίζοντας ότι μόνο η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος μπορεί να εξαλείψει οριστικά την πυρηνική απειλή.
Ανέδειξε σημαντικά στρατιωτικά επιτεύγματα σε πολλαπλά μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, της Συρίας και της Γάζας. Ωστόσο, προειδοποίησε για επικείμενες διεθνείς πιέσεις ώστε να γίνει αποδεκτό ένα πυρηνικό Ιράν και να γίνουν εδαφικές παραχωρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης ενός ψευτο- παλαιστινιακού κράτους υπό ιρανική αιγίδα.
Δηλώνοντας ότι αυτές οι προκλήσεις δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από έναν στενό αριστερό κυβερνητικό συνασπισμό, ο Νετανιάχου τάχθηκε σθεναρά κατά οποιασδήποτε κυβέρνησης θα βασιζόταν σε αραβικά αντι-ισραηλινά κόμματα, όπως το ισλαμικό κόμμα του Ράαμ, το φιλικά προσκείμενο στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τη Χαμάς ή το κόμμα της Κοινής Αραβικής Λίστας, το οποίο δηλώνει ψευτο-παλαιστινιακό, υπέρ της τρομοκρατικής οργάνωσης Φάταχ. Κόμματα, δηλαδή, τα οποία κατηγόρησε ότι επιδιώκουν την καταστροφή του εβραϊκού κράτους και χρησιμοποιούν τακτική ισλαμικής εξαπάτησης των «απίστων», την περιβόητη «τακίγια».
Φυσικά η προειδοποίηση του πρωθυπουργού Νετανιάχου του ηγέτη του μεγαλύτερου κόμματος του Ισραήλ, του Λικούντ (με 27 έδρες έναντι των 21 εδρών του αριστερού κόμματος του Αϊζενκοτ), και επικεφαλής του μεγαλύτερου δεξιού στρατοπέδου (με 53 έδρες έναντι του στρατοπέδου της ισραηλινής εβραϊκής αριστεράς με 48 έδρες), τάραξε τα νερά, όλων εκείνων των αρχηγών και βουλευτών της εθνομηδενιστικής αντιπολίτευσης που ποντάρουν στην ανίερη συμμαχία τους με φιλο-τρομοκρατικά κόμματα, τα οποία αρνούνται να αναγνωρίσουν τη Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση και που την ώρα της ορκωμοσίας του ισραηλινού Κοινοβουλίου βγαίνουν έξω από την αίθουσα για να μην τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο του Ισραήλ.
Εφτασε, επιτέλους, η ώρα να πέσει η μάσκα των αραβικών κομμάτων του Ισραήλ, που δυστυχώς αποδεικνύουν ότι δεν έχουν κανένα ηθικό δικαίωμα να βρίσκονται μέσα στο ισραηλινό Κοινοβούλιο, όχι εξαιτίας της αραβικής καταγωγής τους αλλά εξαιτίας της απόλυτης ταυτησής τους με τον θανάσιμο εχθρό.
Οπως, επίσης, πέφτει η μάσκα της Αριστεράς του Ισραήλ και όσων παγκοσμίως την υποστηρίζουν, που αποδεικνύει το αρρωστημένο, τυφλωμένο μίσος της εναντίον του πρωθυπουργού Νετανιάχου, εναντίον της εβραϊκής ταυτότητας του Ισραήλ και την ακραία εθνομηδενιστική ισλαμολαγνική woke ατζέντα της, που είναι έτοιμη ακόμα και να δημιουργήσει κυβέρνηση με τέτοια εχθρικά στοιχεία, κόντρα στην πλειοψηφία του εβραϊκού έθνους του Ισραήλ.
Ακόμα ο Αϊζενκοτ και οι αριστεροί, όπως και οι ισλαμιστές εταίροι του, δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια τόσο επικίνδυνη για τα ισραηλινά συμφέροντα κυβέρνηση. Αλλά ακόμα και αν τελικά το πετύχουν με τις πλάτες του φανατικού Ισλάμ, το πατριωτικό εβραϊκό έθνος στο Ισραήλ θα κάνει τα πάντα διαμέσου του νόμου και της δημοκρατίας για να ρίξει μια μια τέτοια κυβέρνηση μειοψηφίας, το γρηγορότερο δυνατόν.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα παραμένει πως το φανατικό, τρομοκρατικό Ισλάμ έχει ήδη διεισδύσει με την υποστήριξη της ακραίας Αριστεράς ακόμα στα μεγαλύτερα προπύργια της Δύσης, όπως φάνηκε τόσο στις δραματικές ισραηλινές όσο και τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές. Το μοντέλο της Γαλλίας είναι θέμα χρόνου να εφαρμοστεί ακόμα και στην Αμερική και πόσο μάλλον στο Ισραήλ. Και αυτό οφείλει να είναι κώδωνας κινδύνου για όλες τις δυτικές κοινωνίες και φυσικά για την ίδια την Ελλάδα.
* Πρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος του Λικούντ