Η απουσία θεσμών στην Ελλάδα

Είναι προφανές ότι στην Αμερική ακόμα και τους υπουργούς δεν τους παίρνει να περιφρονούν ανοιχτά τους νόμους του κράτους και το άγραφο και πανίσχυρο εθιμικό δίκαιο

Α κολουθεί περιγραφή περιστατικού στις ΗΠΑ, που στην Ελλάδα θα φάνταζε πιο εξωγήινο κι από τους ίδιους τους εξωγήινους. 11 Νοεμβρίου 2026. Ανήμερα της Ημέρας των Βετεράνων. Ο Αμερικανός υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ επισκέπτεται το Εθνικό Κοιμητήριο του Aρλινγκτον στη Βιρτζίνια. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στον Τάφο του Aγνωστου Στρατιώτη μέλη της συνοδείας και συνεργάτες του yπουργού άρχισαν να γελούν και να κάνουν χαβαλέ.

Ο σκοπός Τόμας Ινγκλέσιας από το 3ο Σύνταγμα Πεζικού (αποκαλείται «The Old Guard – Η Παλιά Φρουρά») φώναξε στην υπουργική ομήγυρη: «Oλοι οι επισκέπτες οφείλουν να διατηρούν ατμόσφαιρα σιωπής και σεβασμού ανά πάσα στιγμή». Το περιστατικό καταγράφηκε σε βίντεο. Eκανε παγκόσμια αίσθηση. Ο Χέγκσεθ όχι μόνο δεν έστειλε τον σκοπό μετάθεση στην… πινέζα, αλλά την επομένη, στις 12 Νοεμβρίου, τον κάλεσε στο Πεντάγωνο στην Ουάσινγκτον και τον παρασημοφόρησε. Ο υπουργός Πολέμου δημοσίευσε φωτογραφία της απονομής μεταλλίου στον ευσυνείδητο στρατιώτη, συνοδεύοντάς τη με τη φράση: «Αγαπάμε τους στρατιώτες, αγαπάμε τα πρότυπα. Μπράβο, δεκανέα. Πατριώτες, συνεχίστε».

Το έκανε υποκριτικά ο Χέγκσεθ επειδή ο σκοπός έκανε το καθήκον του και ο παμπόνηρος υπουργός ήθελε με πονηρό τρόπο αφενός να μην έχει πολιτικό κόστος για την κακή συμπεριφορά της συνοδείας του και αφετέρου να πάρει λίγη από τη δόξα του δεκανέα; Μπορεί και να το έκανε υποκριτικά. Ομως η πράξη μετράει.

Τον παρασημοφόρησε. Κι είναι προφανές ότι στην Αμερική ακόμα και τους υπουργούς δεν τους παίρνει να περιφρονούν ανοιχτά τους νόμους του κράτους και το άγραφο και πανίσχυρο εθιμικό δίκαιο. Εκεί υπάρχουν θεσμοί, όχι τέλειοι μεν, αλλά σε κάθε περίπτωση ζώντες και σε πλήρη λειτουργία. Ακόμα κι ένας καθημερινός πολίτης-οπλίτης που βαράει σκοπιά στο Αρλινγκτον μπορεί να εκθέσει ανεπανόρθωτα μέγα πολιτικό παράγοντα. Το περιστατικό λέει πολλά για το κράτος των ΗΠΑ και την κοινωνία της χώρας.

Η ερώτηση στους εκλεκτούς αναγνώστες της «δημοκρατίας» είναι απλή: Εχετε δει να γίνεται κάτι τέτοιο στην Ελλάδα; Εχετε δει οπλίτη να βάζει στη θέση της (χωρίς ύβρεις και αγριάδες αλλά με αυστηρή τήρηση του κανονισμού) υπουργική κουστωδία; Εχετε δει έστω μια φορά στη ζωή σας κάτι αντίστοιχο από κατώτερο κρατικό υπάλληλο ή λειτουργό; Να μπαγλαρώσει, για παράδειγμα, αστυνομικός πολυεκατομμυριούχο παράγοντα ομάδας που ασχημονεί στο γήπεδο και να τον τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί με την κατηγορία του χουλιγκανισμού;

Εδώ, στο βαλκανικό κοτσαμπασιστάν, η φράση κλειδί είναι «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;». Λειτουργεί σαν μαγική επωδός που αδρανοποιεί τον ακροατή, του μηδενίζει τις αντιστάσεις, τον κάνει να υποτάσσεται όχι σε υπέρτερη δύναμη και εξουσία, αλλά στην υποψία της ύπαρξής της!

Ολοι σκύβουν το κεφάλι στην ισχύ ή στην εντύπωση ότι υπάρχει ισχύς επειδή γνωρίζουν ότι «στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς». Δεν υπάρχει Δικαιοσύνη. Οι δυνατοί (πολιτικά και οικονομικά) και οι καλά δικτυωμένοι κάνουν ό,τι τους καπνίσει. Θυμάστε τον υπουργό του ΓΑΠ Γιώργο Παπακωνσταντίνου; Το 2015 το Ειδικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών δεν τέλεσε το κακούργημα της απιστίας σε βάρος του Δημοσίου για τη διαχείριση της «λίστας Λαγκάρντ».

Καταδικάστηκε απλώς για νόθευση εγγράφου σε βαθμό πλημμελήματος, συγκεκριμένα για την αφαίρεση τριών συγγενικών του προσώπων από το ψηφιακό αρχείο. Η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν φυλάκιση ενός (1) έτους με τριετή αναστολή! Θα γινόταν κάτι τέτοιο στις ΗΠΑ χωρίς να ξεσπάσει επανάσταση;

Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»