Η καταστροφή που κατάντησε φάρσα

Η μεγαλύτερη ειρωνεία βρίσκεται στο γεγονός ότι η ελληνική καθημερινότητα αποτελεί από μόνη της μια διαρκή άσκηση επιβίωσης

Η Κομισιόν, την οποία δεν εμπιστεύονται ούτε οι χρυσοπληρωμένοι υπάλληλοί της, αποφάσισε να μας θυμίσει πόσο εύθραυστος είναι ο σύγχρονος πολιτισμός μας. Μας είπε για την ανάγκη να φτιάξουμε «κιτ επιβίωσης 72 ωρών». Σύμφωνα με τις οδηγίες των Βρυξελλών, κάθε ευρωπαϊκό νοικοκυριό οφείλει να διαθέτει σε μια γωνιά του σπιτιού τα απαραίτητα εφόδια: νερό, κονσέρβες, φακούς, μπαταρίες, μετρητά (α μπα; Οι πιστωτικές δεν περνάνε στις καταστροφές;) και ένα φορητό ραδιόφωνο. Ετσι ο προετοιμασμένος πολίτης θα μπορέσει να αντέξει τρία μερόνυχτα σε περίπτωση κάποιου έκτακτου γεγονότος, φυσικής καταστροφής ή γεωπολιτικής αναταραχής. Η συμβουλή ταιριάζει γάντι σε πειθαρχημένους Σκανδιναβούς, που συνηθίζουν να αποθηκεύουν κρέας ταράνδου και παστωμένου πτερυγίου καρχαρία στα υπόγειά τους. Στην Ελλάδα, όμως, η «μετάφραση» της οδηγίας στη γλώσσα της καθημερινής πιάτσας γέννησε μια απόλυτα σουρεαλιστική παρεξήγηση.

Οποιος τυχαίνει να έχει φίλους ή γνωστούς καταστηματάρχες (από τον φούρναρη και τον ιδιοκτήτη του συνοικιακού τυροπιτάδικου μέχρι τον έμπορο ρούχων και τον λιανοπωλητή ηλεκτρονικών ειδών) έχει σίγουρα ακούσει ιστορίες που θα εντάσσονταν αυτούσια σαν σκετς επιθεώρησης. Μερίδα του πληθυσμού, με πρωτοπόρους ενίους συμπολίτες μας που ανήκουν στην τρίτη ηλικία και παρακολουθούν τα δελτία ειδήσεων με ευλάβεια αρχαίου προσκυνητή σε μαντείο, εξέλαβαν τη σύσταση εντελώς διαφορετικά. Για αυτούς, το «κιτ 72 ωρών» δεν σημαίνει ένα σακίδιο αντοχής για τρεις μέρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και τρεχούμενο νερό. Αντιθέτως, επικράτησε η άποψη ότι η ίδια η Αποκάλυψη έχει μπει σε αντίστροφη μέτρηση και ότι η ολική καταστροφή θα χτυπήσει την πόρτα μας σε ακριβώς εβδομήντα δύο ώρες!

Τούτη η συλλογική παρανόηση προσφέρει την πιο λογική εξήγηση για την επιτυχία που γνωρίζουν το τελευταίο διάστημα οι συμμορίες των «ευπαθών» συμμοριτών που επικαλούνται διαρροή ρεύματος, τηλεφωνούν σε ηλικιωμένους, παριστάνουν τους τεχνικούς της ΔΕΗ και τους πείθουν να πετάξουν σε σακούλες έξω στο πεζοδρόμιο τις οικονομίες μιας ζωής, μαζί με τις οικογενειακές λίρες και τα χρυσαφικά, επειδή υποτίθεται πως το δίκτυο παρουσιάζει διαρροή, κι αν συνεχίσουν οι γέροντες να έχουν μέσα στο σπίτι τα πολύτιμα αντικείμενα κινδυνεύουν να πάθουν ηλεκτροπληξία! 

Παράλληλα, η καταστροφολογία και η βαριά απαισιοδοξία που σκόρπισε η έκκληση της Κομισιόν έχουν προκαλέσει έμφραγμα στην πραγματική οικονομία. Μεγάλο κομμάτι της αγοράς έχει κυριολεκτικά νεκρώσει. Στα καταστήματα ένδυσης οι κρεμάστρες μένουν ανέγγιχτες, αφού κανείς δεν βλέπει το νόημα να αγοράσει καινούργιο παντελόνι ή παλτό αν πρόκειται να κατέβει στο υπόγειο με έναν φακό στο χέρι. Σε αρκετά καταστήματα ηλεκτρονικών ειδών η κίνηση θυμίζει έρημο τοπίο, καθώς ο καταναλωτής αναρωτιέται γιατί να επενδύσει σε μια καινούργια τηλεόραση ή σε ένα «προχώ» πλυντήριο, εφόσον οι επίσημες Αρχές προεξοφλούν γενικό μπλακάουτ. Ακόμα και στα ταχυφαγεία της γειτονιάς, οι πελάτες κοιτάζουν τις τυρόπιτες με υπαρξιακή αγωνία, αναλογιζόμενοι πόσο καιρό αντέχει η σφολιάτα χωρίς ψυγείο.

Και μέσα σε όλο αυτό το κλίμα γενικευμένης παράκρουσης, εμείς καλούμαστε να συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε τυφλά την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Η πρόεδρος της Κομισιόν, αφού διαχειρίστηκε με απαράμιλλη επιτυχία κάθε προηγούμενη κρίση που έπληξε την ήπειρο, αποφάσισε να μας χαρίσει και το εγχειρίδιο του καλού προσκόπου. Προτρέπει να γεμίσουμε τα ντουλάπια μας κονσέρβες, την ώρα που ο πληθωρισμός στα σούπερ μάρκετ κάνει ακόμα και τον τόνο σε νερό να μοιάζει με είδος πολυτελείας. Μας ζητά να κρατάμε μετρητά στο σπίτι, τη στιγμή που τα έχουν σχεδόν απαγορεύσει για να μη φοροδιαφεύγουμε και οι τραπεζικοί λογαριασμοί αδειάζουν πριν καν φτάσουμε στα μέσα του μήνα. Τελικά, η μεγαλύτερη ειρωνεία της υπόθεσης βρίσκεται στο γεγονός ότι η ελληνική καθημερινότητα αποτελεί από μόνη της μια διαρκή άσκηση επιβίωσης πολύ σκληρότερη από τα σενάρια των Βρυξελλών.