«Η Νήσος των Ψυχών» (Die Toteninsel)
Οι ποσοτικές μεταβολές επιφέρουν τις ποιοτικές, ισχυρίζεται ο Κάρολος Μαρξ στον διαλεκτικό υλισμό του. Τα αξίωμα αυτό δεν θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί καλλίτερα σε κανένα επιστημονικό, κοινωνικό ή ιστορικό χώρο, παρά μόνο στην αγωνιώδη πορεία του ανθρωπίνου δράματος, όπου τρεις ποιοτικές τεχνολογικές αλλαγές μετασχημάτισαν τις οικονομικές και κοινωνικές ισορροπίες πάνω στις οποίες κυλά αμετάβλητο το ιστορικό γίγνεσθαι. Αρχικά, η γεωργική τεχνολογική επανάσταση μεταμόρφωσε την «τροφοσυλλεκτική» οικονομία σε «αποθηκευτική», ενώ ταυτόχρονα οι ελεύθεροι κυνηγοί-τροφοσυλέκτες έγιναν δούλοι. Το τίμημα για την υποτιθέμενη ασφάλεια, «του να μην γίνουν το επόμενο γευστικό γεύμα των αγρίων θηρίων», ήταν να εργάζονται πλέον εφ’ όρου ζωής στα λατομεία και τους αγρούς υπό συνθήκες δουλείας, ώστε να παράγουν τον πλούτο. Η αποθησαύριση της γεωργικής παραγωγής απαιτούσε πλήρως οργανωμένη κοινωνική και διοικητική δομή, άγνωστη στις τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες. Η νέα τεχνολογία έφερε στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας τον βασιλέα-θεό καθώς και τις ολιγομελείς οικονομικές και κοινωνικές ελίτ, οι οποίες «ελέω θεού» τοποθετούσαν στα προσωπικά τους θησαυροφυλάκια το προϊόν της εργασίας των πολυπληθών σκλάβων. Η αιώνια ισορροπία και η εκμετάλλευση των «πολλών» από τους «λίγους» θα υλοποιείτο με την βοήθεια της Διοικητικής Γραφειοκρατίας (Λευκοί), του Στρατού (Κόκκινοι) και των «Φιλοσόφων-Επιστημόνων-Ιερέων» (Γκρίζοι). Πολύ αργότερα, γύρω στα 1700 μ. Χ., η τεχνολογική επανάσταση της χρήσης του ατμού θα μετέτρεπε την τάξη των αγροτών-δουλοπάροικων σε βιομηχανικούς, τεχνολογικούς ή επιστημονικούς εργάτες, που μαζικά θα εξακολουθούσαν να σπαταλούν την μια και μοναδική ζωή των στο υποβαθμισμένο αστικό τοπίο (υπνοχώρους-πολυκατοικίες, Dormitorium), που διαρκώς δημιουργούσαν οι οικονομικές ελίτ μέσα από την υπεραξία της γης, ώστε να συνεχίζεται η «ασάλευτος και αέναος» διαδικασία της αύξησης του πλούτου των «ολίγων» από το προϊόν της υπεραξίας και της εργασίας των «πολλών».
Η ιδιοφυής πολιτική αντίληψη της μετατροπής της δουλείας σε «στοιχειώδη μισθωτή εργασία», θα παρείχε την αίσθηση μιας κάποιας υποτυπώδους ελευθερίας, ενώ ο έλεγχος της κοινωνικής συμπεριφοράς θα εξακολουθούσε να επιβάλλεται όχι μόνο με το μαστίγιο και το κνούτο, αλλά και με την πνευματική εξαθλίωση, τον αισθητικό υποβιβασμό του αστικού περιβάλλοντος, την καλλιέργεια της χυδαιότητας και της ανασφάλειας και της προβολής φανταστικών εχθρών, ούτως ώστε οι ασάλευτες κοινωνίες των «πολλών» να παραμένουν ευτυχείς στην εξαθλίωσή τους. Σε αυτό το αέναο παιχνίδι πλούτου και θανάτου, μόνο οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ θα επικαλούντο το «παρελθόν και την μνήμη» μέσω της οικογενειακής συνέχειας και της οικογενειακής ιστορίας, ενώ «λίγοι» από τους «πολλούς» θα είχαν έστω και την ελάχιστη «μνήμη» κάποιας προηγούμενης γενιάς.
Στο περιρρέον κοινωνικό και οικονομικό τοπίο του πολέμου ξεκίνησε και η τρίτη τεχνολογική επανάσταση, όταν ο ιδιοφυής Alan Tυring αχρήστευσε τον κωδικοποιητή μηνυμάτων του Γερμανικού στρατού (Enigma machine), με την σχεδίαση και κατασκευή του πρώτου ηλεκτρομηχανικού υπολογιστή το 1941. Ταυτόχρονα οι επιστημονικές έρευνες του Wernher Magnus Maximilian, Freiherr von Braun θα έστελναν τους πυραύλους των Γερμανών στο Λονδίνο και αργότερα τους Αμερικάνους στο διάστημα. Παράλληλα, το πρόγραμμα “Manhattan” στις ΗΠΑ, που αποσκοπούσε στην κατασκευή της ατομικής βόμβας, υλοποιήθηκε μέσα σε τρία μόλις χρόνια. Η επιτυχής έκβαση και των τριών τεχνολογικών καινοτομιών βασίστηκε στις πολιτικές αποφάσεις να μετασχηματισθεί ο τεράστιος όγκος της διαθέσιμης τεχνολογίας και επιστήμης σε έναν «Καινούργιο Θαυμαστό Κόσμο».
Εφόσον οι δυο προηγούμενες τεχνολογικές επαναστάσεις επέφεραν αντίστοιχους κοινωνικούς μετασχηματισμούς, θα αναμενόταν και η τρίτη να ανατρέψει καθ’ ολοκληρίαν τις «αιώνιες και αρχέγονες ισορροπίες», ενώ ταυτόχρονα το στοίχημα της επιτυχούς μεταβίβασης του παγκόσμιου πλούτου στα χέρια των ολιγομελών ελίτ θα έπρεπε να κερδηθεί και πάλι, ώστε να διατηρείται η «θεϊκή τάξη».
Σε αυτόν τον «Καινούργιο Θαυμαστό Κόσμο» ο Aldous Huxley, ήδη από 1932, προφητικά επισημαίνει ότι το απόλυτο όπλο της παγκόσμιας διακυβέρνησης των οικονομικών και πολιτικών ελίτ στο μέλλον θα είναι ο έλεγχος «της συμπεριφοράς των μαζών» μέσω της κατάλληλης προπαγάνδας, παιδείας, μαζικής αποβλάκωσης με «εκπομπή ηλεκτρομαγνητικών μηνυμάτων (ΜΜΕ) και ναρκωτικών», της επιβολής μιας παγκόσμιας ομοιομορφίας και καταστροφής της συλλογικής μνήμης. Ο τελικός σκοπός είναι οι κοινωνίες να λατρεύουν και να θεοποιούν τους δυνάστες τους ώστε να μην επαναστατούν [1], με τον ίδιο τρόπο που σήμερα οι Ελληνόφωνες μάζες λατρεύουν, θεοποιούν και διαιωνίζουν στην εξουσία αυτούς που δολοφόνησαν τα όνειρα τους.
Στον «Καινούργιο Θαυμαστό Κόσμο» του Aldous Huxley οι άνθρωποι «σχηματοποιούνται» και «επωάζονται» με ελεγχόμενο και καθολικά προγραμματιζόμενο τρόπο μέσα από τα περίφημα «Αυγά του Bokanovsky», που τους κατηγοριοποιεί σε πέντε κλίμακες συμπεριφοράς, από την κλίμακα Άλφα μέχρι την Έψιλον, ανάλογα με τον ρόλο της κάθε μιας ομάδας στην παγκόσμια δικτατορία.
Ο Aldous Huxley ταυτόχρονα εγείρει το υπαρξιακό δίλλημα της επιλογής μεταξύ της τρέλας (Ιnsanity), την οποία βιώνει ο πολίτης μέσα από την παγκοσμιοποίηση, την ελεγχόμενη συμπεριφορά, την ανυπαρξία ατομικής βούλησης και των δυσκολιών που συνεπάγεται ο αυτόβουλος τρόπος σκέψης και η ελευθερία του πνεύματος, συνήθως εμφανίζεται σε ολιγομελείς πληθυσμιακές η αυτοοργανούμενες κοινωνικές ομάδες.
Στην χώρα μας το 1973, η πολιτική ιδιοφυία του Bokanovsky/Παπανδρέου αντελήφθη την ανέκφραστη πολιτική δύναμη 700 χιλιάδων αγροτόπαιδων, που περατώνοντας τις γυμνασιακές τους σπουδές την περίοδο της χούντας, ασφυκτιούσαν να εκφρασθούν πολιτικά. Με αυτή την εύπλαστη πολιτική μάζα ο Bokanovsky/Παπανδρέου έχτισε «Έναν Νέο Θαυμαστό Ελληνικό Κόσμο» μέσα από τα κομματικά εκκολαπτήρια των «Αυγών» του. Ήταν η γενιά των Πρασινοφρουρών και της Γενιάς του Πολυτεχνείου που ανέλαβαν την διοίκηση της χώρας μέχρι σήμερα και των οποίων οι πολιτικές πρακτικές διέλυσαν την οικονομία, αποβιομηχανοποίησαν την παραγωγή, κατασπατάλησαν τον πακτωλό των Ευρωπαϊκών χρημάτων, και αφελλήνισαν ιδεολογικά την χώρα.
Σήμερα στην Ελλάδα, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ έχουν συνειδητοποιήσει την σημασία των εκκολαπτηρίων των Αυγών Bokanovsky/Παπανδρέου στην αύξηση του προσωπικού τους πλούτου και των οικογενειακών των εισοδημάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι μαζί συνειδητά έχουν αποφασίσει να καταργήσουν σιωπηλώς την πολιτική δομή του «Έθνους-Κράτους» και να υιοθετήσουν την πολιτική αρχή των νεοταξικών δομών «Bokanovsky», όπου το νέο είδος πολίτου θα «αναπαράγεται και θα κλωνοποιείται» μέσα από τα ομώνυμα «Αυγά», ώστε να μην συνειδητοποιεί την ανεργία, την εξαθλίωσή, την διάλυση της οικογενείας μέσω της μετανάστευσης των νεωτέρων μελών, την δήμευση της περιουσίας και την εξαθλίωση των πνευματικών του ικανοτήτων.
Τα Αυγά Bokanovsky στην χώρα μας έχουν χρώμα Πράσινο. Μέσα σε αυτά επωάσθη ένας «Νέος» τύπος πολίτη, ο Homo Pasokus Hellenicus, που κυριάρχησε στην οικονομική, πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική έκφραση της χώρας. Μεταλλαγμένες παραλλαγές των Αυγών Bokanovsky είχαν χρώμα Γαλάζιο, ενώ σήμερα τα κυρίαρχα Αυγά έχουν χρώμα Ροζ. Το αυθεντικό όμως χρώμα των Αυγών Bokanovsky παραμένει πάντα το Πράσινο, οι δε απομιμήσεις χρώματος είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.
Η κατάργηση των αρχαίων Ελληνικών από τα σχολεία, η μεθοδική υποβάθμιση της παιδείας, η κατάργηση της αριστείας, η απώλεια της συλλογικής μνήμης, η αισθητική υποβάθμιση του χώρου, ή η συνεχής παρουσία των Homo Pasokus Hellenicus στα ΜΜΕ, αναδεικνύουν την διαχρονική και καθολική ισχύ των Αυγών Bokanovsky στην ζωή μας. Άλλωστε, το πράσινο είναι και το χρώμα του θανάτου, όπως αυτό συγκλονιστικά αναδεικνύεται μέσα από τον ζωγραφικό πίνακα του Arnold Bӧcklin «Η Νήσος των Ψυχών» (Die Toteninsel) ένθα καταλήγουν αθόρυβα και σιωπηλά οι ψυχές των κλωνοποιημένων πολιτών των Αυγών Bokanovsky/Παπανδρέου.
[1] Aldous Huxley, «A Brave new world», 1932.
