Η συζήτηση που άρχισε για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, με πρωτοβουλία του ελάσσονος κυβερνητικού εταίρου, αποτελεί εξαιρετική αφορμή για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων. Πέραν της σοβαρότητας όσων ξεστομίζουν τέτοια σενάρια και της υπευθυνότητας όσων πιθανόν τα επεξεργάζονται, προκύπτει ανάγλυφος δι’ αμφοτέρους ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται την παρουσία τους στην πολιτική και την προσφορά τους στον τόπο.
Με τη χώρα στο πόδι, κομμένη στα τρία και βάλε, οι υπουργοί, όταν κάνουν κάτι, ή το κάνουν λάθος ή πελαγοδρομούν μέσα στην αναποτελεσματικότητα. Ανησυχητικά συχνά παρουσιάζονται να αφίστανται της πραγματικότητας και να έχουν κόψει την άλυσο που τους συνδέει με την κοινή λογική. Τι σόι τρόπος προσφοράς λοιπόν είναι αυτός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ., ο διά της απουσίας και της απραξίας; Και όμως είναι, έστω και κατά σχήμα οξύμωρο, πλην όμως διδακτικό!
Η πρώτη έγκειται στο ότι με πολλαπλές επαναλήψεις από τον Ιανουάριο του 2015 κατάφεραν να πείσουν και τον πλέον αδαή και εύπιστο πολίτη για την απόσταση ανάμεσα στην ιδεολογική φαντασίωση και την αντιμετώπιση της πραγματικότητας, τη διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, την υπόσχεση και την υλοποίησή της.
Η δεύτερη στο ότι η επικοινωνία και οι πρακτικές της συνιστούν τα εργαλεία και όχι την ουσία της πολιτικής. Από μόνα τους ένα νέο κι όμορφο πρόσωπο, και ένας πολυσυλλεκτικός λόγος που χαϊδεύει τα αυτιά κάθε πικραμένου δεν φτάνουν για να υπηρετήσουν το κοινό συμφέρον. Απαιτούνται πράξεις και αποτελέσματα γι’ αυτό. Ο λαϊκισμός, ακόμη και σε «ιδεολογικοποιημένη συσκευασία» από τους μετρ του είδους, αποτελεί προϊόν με ημερομηνία λήξης και μάλιστα κοντινής.
Η τρίτη παράμετρος της προσφοράς τους αφορά την παραμονή στην εξουσία και τη νομή της. Η συνέπεια με την οποία ακολούθησαν τις παραδόσεις του πελατειακού κράτους στους «διορισμούς ημετέρων», σε συνδυασμό με την απροθυμία τους να εγκαταστήσουν και να ενεργοποιήσουν θεσμούς ελέγχου και διαφάνειας παντού, τους αποστέρησε και από το μετά πολλής υπερηφανείας επικαλούμενο από μέρους τους «ηθικό πλεονέκτημα». Ευτυχώς πολλοί από τους σεμνούς ανθρώπους που ταλαιπωρήθηκαν στη ζωή τους για τις ιδέες τους τα ακούν αυτά από ψηλά και δεν ζουν τον ευτελισμό της συνέπειάς τους από κοντά.
Η τέταρτη, υπηρέτρια της προηγούμενης, αφορά τον διχαστικό τους λόγο. Ολοι καταλαβαίνουν πλέον ότι δεν οδηγεί πουθενά το να επιχειρείς να βάλεις τμήματα της κοινωνίας και επαγγελματικές κατηγορίες τη μία απέναντι στην άλλη. Το ζητούμενο είναι να μπορείς να συνθέσεις. Το «διαίρει και βασίλευε» αφορά τη διαχείριση αυτοκρατοριών και όχι την υπηρέτηση ελεύθερων κοινωνιών με δημοκρατικά πολιτεύματα.
Δεν είναι και λίγα όλα αυτά, και μάλιστα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα! Λαμβανομένου υπόψη μάλιστα και του γεγονότος ότι τα προηγούμενα κόμματα εξουσίας χρειάστηκαν δεκαετίες και πάλι δεν κατάφεραν να μας κάνουν να τα εμπεδώσουμε! Επ’ αυτού συνίσταται και η «μεγάλη προσφορά» των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. που θα εκτιμήσει δεόντως ο ιστορικός του μέλλοντος. Και οι Ελληνες ψηφοφόροι φυσικά στις εκλογές, οψέποτε γίνουν!
Γιώργος Κ. Στράτος
Δικηγόρος- δημοσιογράφος
