Πλησιάζει η ώρα της αλήθειας για την τύχη των ακινήτων στην πατρίδα μας. Θα είναι αβάσταχτα πικρή και θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, απρόβλεπτες σε ένταση και σε έκταση. Ο όρος κοινωνική έκρηξη θα μοιάζει πολύ επιεικής για να αποδώσει αυτό που βρίσκεται επί θύραις. Γι’ αυτό για την ώρα ο σχετικός διάλογος εξαντλείται μεταξύ ματαιώσεων πλειστηριασμών και κινητοποιήσεων των
συμβολαιογράφων, από τη μία, και καθησυχαστικών non paper από την πλευρά της κυβέρνησης και άκρας του τάφου σιωπής από την αντιπολίτευση.
Η εξέλιξη των πραγμάτων στην οικονομία μας δυστυχώς οδηγεί αναπόφευκτα στο μοιραίο, δηλαδή στην απώλεια της ακίνητης περιουσίας τους για έναν απροσδιόριστο αυτήν τη στιγμή αλλά μετά βεβαιότητος σημαντικό αριθμό συμπολιτών μας.
Η σύγκριση ανάμεσα στο ενεργητικό και στο παθητικό μας είναι εφιαλτικά συντριπτική. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Eurobank, στο τέλος του 2008 το 81,8% της περιουσίας μας ήταν σε ακίνητα, το 17% σε καταθέσεις και μόλις το 1,2% σε μετοχές. Σε σχέση με τον συνολικό πλούτο μας εκείνης της περιόδου η αξία της ακίνητης περιουσίας ανερχόταν περίπου σε 1,3 τρισ. ευρώ. Με τις απώλειες που έχει υποστεί η αξία των ακινήτων στα οκτώ χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, συμφώνως και με όσα στοιχεία μπορεί να εξαχθούν από την καταρρεύσασα αγορά τους, η σημερινή συνολική αξία των κατοικιών δεν υπερβαίνει τα 600 δισ. ευρώ, σύμφωνα με την πιο αισιόδοξη εκτίμηση.
Ανατρέχοντας τώρα στο συνολικό χρέος μας, κρατικό και ιδιωτικό, μια απλή πρόσθεση των βεβαιωμένων και γνωστών αριθμών μάς δίνει ένα άθροισμα υπερδιπλάσιο της προαναφερθείσης σημερινής αξίας των ακινήτων μας!
Και το αμείλικτο ερώτημα είναι: Από πού θα πληρωθούν όλα αυτά τα χρέη; Τα χρέη επιχειρήσεων και νοικοκυριών, τα βεβαιωμένα προς το Δημόσιο, προς τα ασφαλιστικά ταμεία, προς τις τράπεζες, τα μεταξύ επιχειρήσεων; Από την εκποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου; Μα, καλά καλά δεν την έχουν καταγράψει, δεν την έχουν ξεκαθαρίσει, για να μην πω ότι παραμένει αμφίβολο και το κατά πόσο θέλουν να αναλάβουν το ανάλογο πολιτικό κόστος, πολλώ δε μάλλον όταν θα είναι αναγκασμένοι να πουλήσουν και κοψοχρονιά…
Συνεπώς και δυστυχώς ο κλήρος θα πέσει στους γενναίους ιδιοκτήτες! Καθώς οι φόροι και οι υποχρεώσεις μας θα πολλαπλασιάζονται, εμείς θα αδυνατούμε να ανταποκριθούμε, ευρισκόμενοι σ’ ένα περιβάλλον παρατεταμένης οικονομικής καχεξίας, την οποία μάλιστα ο κ. Τόμσεν του ΔΝΤ θεωρεί αγιάτρευτη, και αναγκαστικά θα οδηγηθούμε στην εκποίηση της ακίνητης περιουσίας μας.
Εως την ώρα εκείνη θα με βασανίζει ένα ερώτημα: Γιατί οι τράπεζές μας δεν έχουν μπει στη διαδικασία να δουν τι ποσό θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν συνολικά από αυτά που μπορούν να καταβάλουν οι οφειλέτες των στεγαστικών δανείων και να συγκρίνουν αυτό το ποσό με τις αντίστοιχες προσφορές για τα ίδια δάνεια των funds στα οποία προτίθενται να καταφύγουν για να ξεφορτωθούν αυτό το βάρος τους ειδικά;
Από κοντά το άλλο μεγάλο ερώτημα που εμπεριέχει και το προηγούμενο: Τι συζητούν τόσα χρόνια διάσωσης και ανακεφαλαιοποιήσεων των τραπεζών «μας» οι πολιτικοί μας με τις διοικήσεις τους αν όχι αυτά και γιατί;
Γιώργος Κ. Στράτος
Δικηγόρος- Δημοσιογράφος
