Η επιστροφή στο παρελθόν, η οργή του κόσμου και οι εικόνες σήψης και παρακμής!
Εναν εξαιρετικά εύστοχο όρο χρησιμοποίησε προσφάτως ένας βουλευτής επαρχίας της Ν.Δ. προκειμένου να αποτυπώσει την ατμόσφαιρα που επικρατεί στο εκλογικό σώμα. Μου είπε πως αποστολή του είναι να πιάνει τη… θερμοκρασία της κοινωνίας στην εκλογική του περιφέρεια. Μου άρεσε ο όρος: Θερμοκρασία. Και από τη μέρα εκείνη κυκλοφορώ με ένα… θερμόμετρο.
Δυστυχώς, υπάρχει μέγα πρόβλημα. Η Ελλάδα γυρίζει σταδιακά στη δεκαετία του ’60 και του ’70. Οι Ελληνες αρνούνται να συμβιβαστούν με την ήττα του πειράματος ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζουν να επιζητούν ουτοπίες στη δραχμή, ένα ισχυρό ποσοστό αυτών -ειδικά οι αστοί- προσεγγίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ με πρωτόγνωρο μίσος και εδώ όλα θυμίζουν δεκαετία του ’60 και μακαρθισμό.
Το ξέρετε ότι στα περίπτερα της περιφέρειας και της δυτικής Αθήνας πουλούν πλέον… χύμα τσιγάρα; Αν, όχι, μάθετέ το. Το ξέρετε ότι στα συνοικιακά σούπερ μάρκετ άρχισε να κυκλοφορεί και πάλι το δεφτέρι; Μάθετέ το. Είστε ενήμεροι ότι ο κόσμος, απελπισμένος από την περιπέτεια της καθημερινότητας, υποστηρίζει σε ποσοστό 30%, αυξανόμενο, την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και τη νομιζόμενη απελευθέρωση από την επιτροπεία;
Αν και η διάδοση των γραφικών θέσεων Σώρρα θα έπρεπε να σας ψυλλιάζει, εντούτοις, ας το πούμε, έτσι είναι. Το κοινωνικό κενό μέρα με τη μέρα μεγαλώνει. Μεγαλώνει όμως και το πολιτικό κενό. Οι μυστικές δημοσκοπήσεις δείχνουν συσπειρωμένο και έξαλλο τον κόσμο της συντήρησης, καθώς αυτή η κυβέρνηση ούτε ξέρει, ούτε καταλαβαίνει, ούτε έχει τη διάθεση να καταλάβει τον κόσμο της ελεύθερης οικονομίας.
«Εμείς θα κριθούμε από το έργο μας στην κοινωνική πολιτική» μου εκμυστηρεύτηκε προσφάτως κορυφαίος υπουργός. Οι μυστικές δημοσκοπήσεις δείχνουν αποσυσπειρωμένο τον κόσμο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γυαλίζει το μάτι του όταν ακούει το επώνυμο «Μητσοτάκης», λειτουργούν ακόμη τα αντιδεξιά ανακλαστικά. Με δύο λόγια: Την ώρα που βαθαίνει η κρίση αυξάνεται με ένταση ο πολιτικός και κοινωνικός διχασμός.
Πού θα βγάλει αυτό ειλικρινά δεν ξέρω, έχουμε περάσει και πιο ακραίες καταστάσεις κατά τη διάρκεια της εξαετίας. Ωστόσο δεν μπορώ να μην παρατηρώ ότι η θερμοκρασία ανεβαίνει επικίνδυνα και ουδείς γνωρίζει αν το καπάκι θα σκάσει ή όχι. Το πλέον ανησυχητικό είναι πως ο πολιτικός κόσμος αδυνατεί να καταλάβει πόσο έχουν υποχωρήσει οι αντοχές του κλαριού στο οποίο κάθεται και κάνει διαγωνισμό δημόσιας υστερίας από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Πρόκειται για εικόνες βαθιάς πολιτικής και κοινωνικής σήψης – παρακμής. Αν κάνουμε τον κόπο και κοιτάξουμε τους εαυτούς μας από έξω προς τα μέσα, λες και πρόκειται για βιτρίνα εμπορικού καταστήματος, ένα σας βεβαιώ: Θα τρομάξουμε. Διάλυσις.
Μανώλης Κοττάκης
