Αρκεί η «αγάπη» για να μεγαλώσει ομαλά ένα παιδί;Από τον
Δημήτρη Παπαγεωργίου
H αρρώστια της άκρατης “αγαπολογίας” σάρωσε και ρήμαξε τα πάντα, σήμερα. Φαίνεται να πολιορκεί και αυτό το DNA της υγιούς πνευματικότητας, που είναι γεμάτο ανδρεία και έμπνευση… Σήμερα ο ένας “αγαπάει” τον άλλον, όλοι “αγαπιούνται”μεταξύ τους και τάζουν “αγάπη” στους γύρω τους… Μεταλλάχθηκε ολόκληρη η φυσιολογία της αγάπης μας σε αγαπισμό».
Π. Δαμιανός
Η κουβέντα που θα ολοκληρωθεί αυτή την εβδομάδα με την υπερψήφιση (κατά πάσα πιθανότητα) του νομοσχεδίου για την αναδοχή παιδιών από ζεύγη που έχουν κάνει σύμφωνο συμβίωσης, κάτι που περιλαμβάνει και σύμφωνα συμβίωσης μεταξύ ομοφυλοφίλων, ανέδειξε μια πολύ σημαντική παράμετρο τού γιατί ο πολιτικός διάλογος πλέον δεν γίνεται σε σοβαρό επίπεδο.
Και αυτή η παράμετρος δεν είναι άλλη παρά η απόλυτη κυριαρχία, σε επίπεδο πολιτικού διαλόγου, της «αγαπολογίας». Ενός όρου που έχει να κάνει περισσότερο με θεολογία παρά με πολιτική. Κι όμως έχει κυριαρχήσει απόλυτα και στην τελευταία.
«Δεν έχει σημασία το φύλο των γονέων, έχει σημασία η αγάπη που δίνουν στο παιδί» είναι το επιχείρημα που ακούσαμε ίσως πιο συχνά από κάθε άλλο. Είναι όμως έτσι; Αρκεί η «αγάπη» για το παιδί, όταν αυτή δεν συνοδεύεται από έναν σωρό άλλους παράγοντες; Οπως η πειθαρχία; Οπως η επένδυση χρόνου και χρήματος; Οπως η επιμονή; Οπως η συνέπεια;
Αρκεί η «αγάπη» για να μεγαλώσει ομαλά ένα παιδί; Γιατί υπάρχουν και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι που μπορούν να αγαπάνε ένα παιδί. Ενας τοξικομανής μπορεί να αγαπά πολύ τα παιδιά. Θα πρέπει τα ιδρύματα να εφεύρουν αγαπόμετρα; Και να «αναθέτουν» τα παιδιά σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτής της αγάπης; Και μπορεί κανείς να συνεχίσει να ρωτά: Κρατά η αγάπη για πάντα; Ολες οι αγάπες κρατούν για πάντα; Και πώς αποδεικνύεται αυτό; Χαζά ερωτήματα, που αναδεικνύουν πόσο χαζό είναι το συγκεκριμένο επιχείρημα.
Κι όμως δεν είναι μόνο στο συγκεκριμένο ζήτημα που η «αγαπολογία» αποτελεί το κύριο επιχείρημα. Σχεδόν σε κάθε επίπεδο του πολιτικού διαλόγου η «αγάπη» με τη μια μορφή της ή με την άλλη, έρχεται να παίξει τον ρόλο του ηθικού εκβιαστή, χωρίς η ίδια να το θέλει, από ανθρώπους που θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν για να καλύψουν την ένδεια του πολιτικού τους λόγου και την παραμόρφωση της πραγματικότητας που κάνουν.
Είναι η αγάπη ή η έλλειψη αυτής στο Μεταναστευτικό. Εάν είσαι κατά της μαζικής, παράνομης μετανάστευσης, κατά βάση δεν αγαπάς τα παιδάκια και τους κατατρεγμένους. Επίσης, εάν είσαι π.χ. κατά της αύξησης του κατώτατου μισθού, δεν αγαπάς τους μισθωτούς. Δεν μπορεί απλά να θεωρείς ότι το συγκεκριμένο μέτρο δεν λειτουργεί, αλλά επιβαρύνει τα προβλήματα, δεν μπορεί απλά να θεωρείς ότι το φαινόμενο της μετανάστευσης δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει. Οχι. Ολα έχουν να κάνουν με το αν και πόσο αγαπάς κάτι ή κάποιον.
*Δημοσιογράφος
