Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε ανάμεσα στις μυλόπετρες και συνειδητοποίησε ότι κινδυνεύει να συνθλιβεί. Από τη μία ήταν ο ήρωας γονιός και από την άλλη ο Νίκος Δένδιας
Υποκλίνομαι σε αυτόν τον ήρωα πατέρα. Στον γίγαντα που τα έβαλε με όλους και με όλα, πάλεψε με τίμημα την ίδια τη ζωή του και νίκησε κάθε κατεστημένο που μέχρι χθες του αρνιόταν το προφανές: Το δικαίωμα να μάθει την αιτία θανάτου του παιδιού του.
- Του Βασίλη Βεργη
Υποκλίνομαι στον Πάνο Ρούτσι, όπως υποκλίθηκε ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, η οποία στάθηκε στο πλευρό του για 22 ολόκληρες μέρες, σε τούτο τον συγκλονιστικό αγώνα που χθες δικαιώθηκε. Δεν ήταν απλώς μια «απεργία πείνας». Ηταν η ίδια η φωνή κάθε Ελληνα πολίτη που απαιτεί Δικαιοσύνη. Και βρήκε δικαίωση.
Εάν δεν το καταλάβατε, τη στιγμή που η εισαγγελέας Πρωτοδικών Λάρισας έκανε δεκτό το αίτημα του κ. Ρούτσι και για τοξικολογικές εξετάσεις μετά την εκταφή της σορού του παιδιού του, αποδείχθηκε πόσο αστείες ήταν οι δικαιολογίες που ακούγαμε περί του αντιθέτου. Επί της ουσίας ρεζιλεύτηκαν όλοι εκείνοι -είτε επίσημοι είτε κολαούζοι ή τρολάκια- που φώναζαν ότι δεν μπορεί η Δικαιοσύνη να κάνει δεκτό αυτό το αίτημα και άλλες τρίχες κατσαρές.
Η κυβέρνηση είχε βγάλει, όπως συνηθίζει σε αυτές τις περιπτώσεις, τον γνωστό και μη εξαιρετέο Αδωνι Γεωργιάδη να «γαβγίζει» σαν τσοπανόσκυλο στα ΜΜΕ. Οποτε συμβαίνει αυτό όλοι καταλαβαίνουν ότι ο κ. Μητσοτάκης βρίσκεται στα σχοινιά και βγάζει τον «επικοινωνιολόγο» στο προσκήνιο. Μία έβριζε την Κωνσταντοπούλου, μία απειλούσε τους γιατρούς για την κατάσταση της υγείας του Πάνου Ρούτσι, αλλά τελικά έμεινε, ως συνήθως, με τα «γαβγίσματα»!
Επί 22 μέρες η κυβέρνηση έριχνε το μπαλάκι αλλού. Κρυβόταν πίσω από τη (δήθεν) άρνηση της Δικαιοσύνης. Ο Πάνος Ρούτσι όμως τους έβγαλε όλους στα μανταλάκια. Κάθε φορά που ξεστόμιζε το συγκλονιστικό «Μέχρι τέλους», κάθε φορά που στεκόταν αγέρωχος και φώναζε με τη στάση του «προτιμώ να πεθάνω εδώ, αν δεν δικαιωθώ», έδινε ένα τρομερό χτύπημα στην αναλγησία που στεκόταν απέναντί του. Θα πρέπει να επισημάνουμε κάτι πολύ σημαντικό: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε ανάμεσα στις μυλόπετρες και συνειδητοποίησε ότι κινδυνεύει να συνθλιβεί. Από τη μία ήταν ο ήρωας γονιός που δεν επρόκειτο να κάνει πίσω ποτέ. Και τους εξέθεσε.
Και από την άλλη, η μυλόπετρα Νο 2 για τον Μητσοτάκη ονομάζεται Νίκος Δένδιας. Βασικός παίκτης διαδοχής στην κορυφή της Νέας Δημοκρατίας, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας έσπευσε όχι μόνο να διαχωρίσει τη θέση του από την κυβέρνηση, αλλά ουσιαστικά να «φωνάξει» προς τον κόσμο ότι τον χωρίζει χάος συμπεριφοράς και ήθους από τη σημερινή ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος. «Δεν θα τοποθετηθώ ούτε ως υπουργός ούτε ως στέλεχος της κυβέρνησης. Εχουμε παιδιά. Δεν διανοούμαι, δεν διανοούμαι, ειλικρινά σας λέω, πώς μπορεί να απαγορευτεί το δικαίωμα ενός πατέρα να διερευνήσει οτιδήποτε αυτός κρίνει, με όποιον τρόπο κρίνει, για τον θάνατο του παιδιού του».
Το ηθικό και πολιτικό «χτύπημα» στον Μητσοτάκη ήταν τεράστιο. Εχω σημειώσει στο παρελθόν σε τούτη εδώ τη φιλόξενη γωνιά ότι η αλαζονική διακυβέρνηση θα «πέσει» πρώτα εκ των έσω και μετά από την ίδια την κοινωνία. Ο κ. Δένδιας είναι ένας σοβαρός πολιτικός, με διεθνές εκτόπισμα. Στη δημόσια τοποθέτησή του, κόντρα σε μια κυβέρνηση που δίχως αιδώ τα έβαζε με τους… γιατρούς για την πορεία της υγείας του Πάνου Ρούτσι, δεν δίστασε να πει αυτό που σκεφτόμαστε όλοι. Ουσιαστικά απευθύνθηκε και στον κόσμο, θέλοντας να του πει «Δεν είμαστε όλοι ίδιοι».
Η χθεσινή απόφαση της εισαγγελέως Πρωτοδικών Λάρισας είναι μια τεράστια νίκη του γίγαντα Πάνου Ρούτσι και μαζί κάθε Ελληνα και Ελληνίδας που σέβονται τον εαυτό τους, την ανθρώπινη ζωή, τις αξίες και απαιτούν δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών. O πρωθυπουργός, οι συμβουλάτορές του, οι κολαούζοι της κυβέρνησης και όλοι όσοι δέχτηκαν με περίσσια ευκολία να παίξουν ξανά τον ρόλο του υπαλλήλου που δεν θέλει να δυσαρεστήσει το αφεντικό οφείλουν να γνωρίζουν πως το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον…
ΥΓ.: Και σαν να μην του έφταναν όλα του Κυριάκου Μητσοτάκη, ήρθε και η παραίτηση Τσίπρα, που προαναγγέλλει την ίδρυση νέου κόμματος. Τώρα αρχίζουν τα καλά!
