Γύρω μας κλιμακώνεται μια πολεμική ρητορική εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία με αποδέκτη τη Ρωσία
Ο παραλογισμός δεν αποτελεί «προνόμιο» των ψυχικά ασθενών ή ασθενούντων. Οι περισσότεροι άνθρωποι στη ζωή τους πλησιάζουν ή και περνούν τα όρια της λογικής, άλλες φορές με αναστρέψιμο τρόπο και αρκετές με μοιραία αποτελέσματα και για τους ίδιους. Η ψυχική διαταραχή καλύπτει το σύνολο του είδους, ανεξαρτήτως χαρακτήρων και ιδιοτήτων. Οι πολιτικοί δεν ξεφεύγουν του κανόνα. Η εξουσία ρέπει προς την αλαζονεία, και από εκεί ο δρόμος για τη διαταραχή των φρενών είναι πάντα… κατήφορος. Αυτόν τον «κατήφορο» προσπαθούν οι κοινωνίες να αναχαιτίσουν με μυριάδες προσπάθειες στη φιλοσοφία, στην επιστήμη και την τέχνη. Οι κατακτήσεις τους μοιάζουν συχνά μάταιες, καθώς ηγέτες και ηγέτιδες τάξεις αποδεικνύονται πολλές φορές ανεπίδεκτοι μαθήσεως.
Μια τέτοια δραματική στιγμή ζούμε τώρα, στην Ευρώπη. Δίχως να το αντιλαμβανόμαστε, κλιμακώνεται γύρω μας μια πολεμική ρητορική εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία με αποδέκτη τη Ρωσία. Οδεύουμε ολοταχώς προς πόλεμο με τη Ρωσία! Η φράση λίγο καιρό πριν θα αποτελούσε τίτλο θεατρικής παρωδίας. Δυστυχέστατα, απεικονίζει την πραγματικότητα. Σαν να μην έφτανε στους ηγέτες (;) της Ευρωπαϊκής Ενωσης η αποτυχία τους να αποτρέψουν την πιο σοβαρή σύρραξη δίπλα μας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βιάζονται να την ολοκληρώσουν με μακάβριο τρόπο.
Αν η κατάσταση δεν ήταν ανησυχητική, τα ερωτήματα που προκύπτουν από τη στάση της Ε.Ε. περικλείονται στη φράση «τα παιδία παίζει». Παίζουν «εν ου παικτοίς»! Καταρχάς, πότε και πώς μας απείλησε η Ρωσία; Για ποιον λόγο, με ποιον στρατό, με ποια όπλα και, το κυριότερο, με ποια λεφτά θα πολεμήσουμε; Μήπως αυτή η υστερία προσπαθεί άτσαλα να κρύψει τις αποτυχίες του «ιερατείου των Βρυξελλών» στην υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους, στον περιορισμό της διαφθοράς και της κερδοσκοπικής επέλασης, στην αδυναμία σχεδιασμού και υπηρέτησης μιας βιώσιμης προοπτικής για το μέλλον, στην εξαφάνιση της παρουσίας μας από το διεθνές προσκήνιο; Αλλά και στα παλαιότερα: ποια θα ήταν η άμυνά μας χωρίς τους Αμερικανούς; Πότε και πώς θα την οργανώναμε; Τι σημαίνει ο τρόπος που μας αντιμετώπισε ο πρόεδρος των ΗΠΑ στο Ουκρανικό; Γιατί δεν συνηγορήσαμε στην ένταξη των Ρώσων στο ΝΑΤΟ όταν το ζητούσαν; Τόσες δεκαετίες ήταν καλά με το φθηνό ρωσικό αέριο, τώρα τι γίνεται;
Αφησα για το τέλος δύο ερωτήματα. «Γιατί η Ουκρανία: Χώρος ή χώρα;» είναι ο τίτλος άρθρου του Α. Λουλουδάκη στην ιστοσελίδα «Ανοιχτό Παράθυρο», και δίνει πλήρως την ιστορική και γεωγραφική διάσταση του ζητήματος. Το δεύτερο: επειδή ο λόγος για τον οποίο και το ηθικό με το οποίο προσέρχεται κάποιος στα όπλα καθορίζουν και την έκβαση του αγώνα του, τι και για ποιον θα πρέπει να πολεμήσουμε με τη Ρωσία; Και αυτοί που μας καλούν στον αγώνα είναι βέβαιοι ότι κάνουν αυτά που πρέπει για να διατηρήσουν όσα μας καλούν τάχα να υπερασπιστούμε μαζί τους, δηλαδή τις ελευθερίες και την ποιότητα ζωής μας;
