Καλοί οι πανηγυρισμοί για τις χειροπέδες στον Μαδούρο, ελπίζουμε όμως αυτή η εξέλιξη να μην αποτελέσει αιτία και αφορμή για χειροπέδες στην εθνική μας κυριαρχία στο Αρχιπέλαγος και στη Μεσόγειο
Τον περασμένο Δεκέμβριο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μίνωας του Γιάννη Κωνστανταρόπουλου το βιβλίο του Dircus Marcel «Πώς ανατρέπονται οι τύραννοι, πώς επιβιώνουν τα έθνη», σε μετάφραση της Κωνσταντίνας Γεωργούλια.
Πρόκειται για ένα διεθνές μπεστ σέλερ, σύμφωνα με τον «Economist», το οποίο κυκλοφορεί ήδη σε 15 γλώσσες. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου υπάρχει σύντομη περίληψη του περιεχομένου του, η οποία έχει ως εξής:
«Οι ισχυροί άντρες ανεβαίνουν στην εξουσία. Οι δημοκρατίες παραπαίουν. Μα κάθε τυραννία έχει ένα τέλος. Οι τύραννοι φαίνονται αήττητοι, όμως όλοι τους -χωρίς εξαίρεση- πέφτουν. Και αυτό επειδή φέρουν μέσα τους τις ίδιες αδυναμίες που οδηγούν στην καταστροφή τους: έναν στενό κύκλο γεμάτο προδοσία, στρατιωτικές ελίτ που υπονομεύουν το καθεστώς, δυσαρεστημένες μάζες που έχουν κουραστεί από την αδικία, επαναστάτες που οργανώνονται στην εξορία. Οι τύραννοι έχουν πάντα περισσότερους εχθρούς παρά φίλους. Και όταν έρθει η ώρα τους, δεν αποσύρονται ήσυχα – τους περιμένουν η εξορία, η φυλακή ή ο θάνατος, ενώ αυτό που ακολουθεί μπορεί να αλλάξει για πάντα τη μοίρα ενός ολόκληρου λαού. Η δημοκρατία δεν έχει κατακτήσει κάθε γωνιά του πλανήτη – και ίσως να μη φτάσει ποτέ παντού. Το προηγούμενο υπάρχει, και το παράδειγμα εξαπλώνεται. Οσοι απομένουν στην εξουσία με φαινομενικά απεριόριστη δύναμη -οι νέοι τύραννοι- δείχνουν πανίσχυροι. Μα έχουν κάθε λόγο να φοβούνται».
Ο Νικολάς Μαδούρο φαίνεται να πληροί τις προδιαγραφές αυτού του ορισμού. Πρώτον, διότι η εισβολή των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στο έδαφος της Βενεζουέλας και η σύλληψή του στο υπνοδωμάτιό του μαζί με τη σύζυγό του χωρίς να υπάρξει η ελάχιστη αντίσταση από την πλευρά των ενόπλων δυνάμεων της χώρας του δείχνει ότι υπήρχε βαθιά διάβρωση του καθεστώτος.
Δεύτερον, γιατί μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές φαίνεται ότι η σύλληψή του δεν έβγαλε τον λαό στους δρόμους. Τρίτον, γιατί πράγματι οι μάζες στην πατρίδα του είχαν γονατίσει από τη φτώχεια και από την αδικία. Ενα κράτος το οποίο διατηρούσε τεράστια αποθέματα πετρελαίου ήταν πλούσιο για την ηγεσία του και τον εαυτό του αλλά όχι πλούσιο για τον λαό του. Φίλος γιατρός που είχε επισκεφθεί προ διετίας τη Βενεζουέλα μού εξομολογήθηκε ότι η οικονομική ελίτ της ζούσε σε σιδηρόφρακτες περιφραγμένες περιοχές για να προστατεύεται από τις επιθέσεις και από τις λεηλασίες των φτωχών απελπισμένων. Ενώ γιατροί συνάδελφοί του είχαν αδυναμία πρόσβασης σε βασικά φάρμακα. Δεν συζητάμε για τους μισθούς και το νόμισμα! «Πετσετάκια» άνευ αντικρίσματος, που λέει και ο λαϊκός βάρδος.
Ιδεολογικά λοιπόν δεν τίθεται ζήτημα αν κανείς χαίρεται ή δεν χαίρεται από την πτώση του καθεστώτος Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Ωστόσο τα πράγματα στη διεθνή σκηνή δεν συμβαδίζουν πάντοτε με τις ιδεολογίες. Η στάση των κρατών απέναντι στα μεγάλα θέματα ορίζεται αμιγώς με βάση το εθνικό και το γεωπολιτικό τους συμφέρον. Αν προσδιοριζόταν με βάση τις ιδεολογίες, τα κράτη μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα θα έπρεπε να είχαν διακόψει διπλωματικές σχέσεις εδώ και καιρό με πολλά δικτατορικά ή θρησκευτικά καθεστώτα του κόσμου. Πολλά εκ των οποίων βρίσκονται στην ευρύτερη γειτονιά μας.
Και να ήθελε άλλωστε κανείς να υπερασπιστεί τέτοιου είδους εξελίξεις με όρους ιδεολογικούς, θα βρισκόταν μπροστά σε πάρα πολύ μεγάλες αντιφάσεις. Οπως ήδη βρισκόμαστε. Πώς είναι δυνατόν να καταγγέλλεις τον Πούτιν για την εισβολή στη Ρωσία και να χειροκροτείς τον Τραμπ για την εισβολή στη Βενεζουέλα; Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Επανέρχομαι, όμως.
Το μέγα ζήτημα είναι το εθνικό συμφέρον κάθε κράτους και όχι το περιστασιακό προσωπικό συμφέρον του εκάστοτε ηγέτη του που αλλάζει γραμμή και ρίχνει γέφυρες με στόχο τη διατήρησή του στην εξουσία. Την ώρα που ο Τραμπ εισέβαλλε στη Βενεζουέλα και συνελάμβανε τον Μαδούρο επικαλούμενος την αρχή της αυτοάμυνας, στο Αιγαίο τουρκικά πολεμικά πλοία αποπειράθηκαν να εμποδίσουν ελληνικό ερευνητικό που πόντιζε καλώδια στην καρδιά του ελληνικού Αρχιπελάγους στην Αστυπάλαια, σε περιοχή χωροθετημένη ως ελληνικό θαλάσσιο πάρκο.
Λίγη ώρα αργότερα ο πρωθυπουργός της χώρας μας επικρότησε ανοικτά, ο μόνος στην Ευρώπη, την ενέργεια του προέδρου Τραμπ και στην ανάρτησή του στο Χ, χωρίς την παραμικρή αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο, σημείωνε ότι «δεν είναι ώρα να κριθεί η νομιμότητα των ενεργειών του Αμερικανού προέδρου»!
Επισπεύδων για τον Πούτιν, αναβάλλων για τον Τραμπ. Τοποθετώ ξανά τα γεγονότα στη χρονοσειρά: Ο Τραμπ εισβάλλει στη Βενεζουέλα, Τούρκοι εισβάλλουν και επιχειρούν να παρεμποδίσουν την πόντιση καλωδίου σε ελληνική περιοχή, ο πρωθυπουργός της Ελλάδος διακηρύσσει ότι δεν θα κρίνει τη νομιμότητα των ενεργειών του προέδρου Τραμπ, σε αντίθεση με όσα έκανε στο παρελθόν με τη νομιμότητα των ενεργειών του Ρώσου προέδρου. Τι τέρας μπορεί να προκύψει από αυτήν την εξίσωση σε εθνικό επίπεδο στο μέλλον; Η θεωρία πάντως ότι «αυτές είναι οι αρχές μου αλλά, αν δεν σας αρέσουν, έχω και άλλες», στην οποία προσχωρεί η Ελλάς, καταντά επικίνδυνη και τυχοδιωκτική.
Ηδη διαβάζουμε αναλύσεις στον διεθνή Τύπο ότι ο Πούτιν νιώθει δικαιωμένος από την εισβολή στην Ουκρανία, ότι ο Σι Τζινπίνγκ σκέφτεται να αξιοποιήσει την ευκαιρία να εισβάλει κι αυτός στην Ταϊβάν, ενώ κάτι ανάλογο, με επιχείρηση-αστραπή, σχεδιάζεται για το διαβρωμένο καθεστώς των μουλάδων του Ιράν. Και αν αύριο θελήσει να εισβάλει κάποιος σε κάποιο νησί του Αιγαίου, εμείς τι θα έχουμε να πούμε;
Οτι δεν είναι ώρα να κρίνουμε τη… νομιμότητα των ενεργειών του; Ο κόσμος ξημέρωσε ήδη σε αχαρτογράφητα ύδατα. Η αρχιτεκτονική της μεταπολεμικής διεθνούς έννομης τάξης διαλύεται καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος έπειτα από έναν χρόνο επένδυσης στη διπλωματία και προειδοποιήσεις προς διάφορους ηγέτες, μεταξύ των οποίων και ο Μαδούρο, αναλαμβάνει ένοπλη δράση. Εχει ήδη ανατείλει η νέα εποχή. Το ερώτημα είναι πώς προστατευόμαστε στη νέα εποχή.
Σήμερα ο Αμερικανός πρόεδρος θα συνομιλήσει με τον πρόεδρο Ερντογάν στο τηλέφωνο, ενώ υφυπουργός του Ισραήλ δήλωσε στην «Καθημερινή» ότι θα δοθούν αμερικανικά μαχητικά στην Τουρκία αλλά χωρίς την τεχνολογία της χώρας του. Θα δοθούν όμως. Το γράφω για τους αφελείς. Καλοί λοιπόν οι πανηγυρισμοί για τις χειροπέδες στον Μαδούρο, ελπίζουμε όμως αυτή η εξέλιξη να μην αποτελέσει αιτία και αφορμή για χειροπέδες στην εθνική μας κυριαρχία στο Αρχιπέλαγος και στη Μεσόγειο με επιχείρημα την υποτιθέμενη διανομή του ορυκτού πλούτου της πατρίδας μας σε τρίτες δυνάμεις και με το δέλεαρ ότι θα γίνουμε πλούσιοι. Το διακύβευμα πια, όπως εξελίσσεται ο κόσμος, δεν είναι να μεγαλώσουμε, αλλά να μη μικρύνουμε.
