Οσο μεγάλη κι αν είναι η ανασφάλεια του κ. Φάμελλου, η απόσταση από τη θετική υποδοχή ως την προσχώρηση προϋποθέτει άλματα λογικής που γίνονται εσκεμμένα ή σε καταστάσεις νευρικής κρίσης
Με την αψυχολόγητη διαγραφή Φαραντούρη ο ΣΥΡΙΖΑ απώλεσε και τον τελευταίο λόγο ύπαρξης στο κοινοβουλευτικό στερέωμα της χώρας. Πρώτον, επειδή η αναίτια καρατόμηση σε ένα κόμμα χαμηλών πτήσεων που διαρκώς φυλλορροεί και… παρακαλάει να το περιμαζέψουν αντί για επίδειξη πυγμής μοιάζει με σύμπτωμα κρίσης υστερίας και, δεύτερον, επειδή το στέλεχος που διαγράφηκε ήταν από τα ελάχιστα αξιόλογα που είχαν απομείνει σε αυτό το πάλαι ποτέ κραταιό μόρφωμα της ροζ ευρω-Αριστεράς.
- Του Γιώργου Χαρβαλιά
Ο Νικόλας Φαραντούρης, καθηγητής και δικηγόρος με πολλά «χιλιόμετρα», αλλά πρωτάρης στη πολιτική, είχε δείξει εξαρχής ότι πήρε την αποστολή του ευρωβουλευτή που του ανέθεσαν οι εκλογείς πολύ σοβαρά. Ηταν και ο μόνος που ασκούσε δυναμική αντιπολίτευση στοχοποιώντας για μια σειρά θεσμικών εκτροπών τον ίδιο τον Μητσοτάκη, χωρίς να φοβάται «να τον πιάσει στο στόμα του».
Επιπλέον, τον τελευταίο χρόνο είχε κάνει διακριτή την παρουσία του, αναδεικνύοντας πολύ σοβαρά θέματα εθνικής πολιτικής, όπως το ζήτημα του διωγμού των χριστιανών της Συρίας, αλλά και τις διαδοχικές υποχωρήσεις της «διπλωματίας Γεραπετρίτη», απέναντι στην οποία επίσης ασκούσε σφοδρή κριτική. Ο πατριωτικός προσανατολισμός του συγκεκριμένου ευρωβουλευτή είχε ενοχλήσει την ηγεσία του κόμματος, καθώς αρκετές από τις δυναμικές παρεμβάσεις του (π.χ. για το Μεταναστευτικό) θεωρήθηκαν «εκτός γραμμής», ενώ και οι πυκνές εμφανίσεις του στα μέσα ενημέρωσης όπου άρθρωνε σκληρό αντιπολιτευτικό λόγο, μιλώντας πάντα σε ατομικό επίπεδο, είχαν επιτείνει τη δυσφορία στο πρόσωπό του, από στελέχη που βίωναν το φάσμα της πολιτικής εξαφάνισης.
Φυσικά, κανείς δεν μπορούσε να πει τίποτα, αφού οποιαδήποτε κριτική σε θέσεις αντικειμενικά πατριωτικές θα πρόδιδε μειωμένα εθνικά ανακλαστικά, με τα οποία, ούτως ή άλλως, ο ΣΥΡΙΖΑ χρεώνεται, ειδικά μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η αφορμή για τη διαγραφή Φαραντούρη δόθηκε από ένα φαινομενικά εντελώς ανώδυνο ζήτημα, τη δημόσια στράτευσή του στον αγώνα για την εδραίωση της δικαιοσύνης στη χώρα που αποτελεί αυτονόητη επιδίωξη οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος σέβεται τους ψηφοφόρους του και δεν διαπλέκεται με το καθεστώς Μητσοτάκη. Ο Φαραντούρης έκανε το «λάθος» να συνταχθεί με τον αγώνα που δίνουν προς την ίδια κατεύθυνση η Μαρία Καρυστιανού και οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, έναν αγώνα δηλαδή που αγκαλιάζει σύσσωμος ο ελληνικός λαός!
Η κυρία Καρυστιανού από την πλευρά της έχει καταστήσει σαφές ότι θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει αυτή τη μάχη και εσχάτως άφησε ορθάνοιχτη τη δημιουργία πολιτικής κίνησης, στον βαθμό που αυτή θα μπορούσε να απαλλάξει τη χώρα από τις ανοιχτές πληγές της φαυλοκρατίας Μητσοτάκη. Παραδόξως η συγκατάνευση του Φαραντούρη σε αυτήν την προοπτική με την απλή λέξη «καλοδεχούμενη» θεωρήθηκε… προσχώρηση σε ένα κόμμα που δεν έχει καν ακόμη ανακοινωθεί.
Ομολογουμένως, όσο μεγάλη κι αν είναι η ανασφάλεια του Σωκράτη Φάμελλου και της μικρής ομάδας που αγωνίζεται να επιβιώσει με τη φθαρμένη φανέλα του ΣΥΡΙΖΑ, η απόσταση από τη θετική υποδοχή (αυτονόητη επαναλαμβάνω για κάθε Ελληνα) ως την προσχώρηση προϋποθέτει άλματα λογικής που γίνονται μόνο εσκεμμένα ή σε καταστάσεις νευρικής κρίσης. Προκαλεί εντύπωση δε η απαίτηση λογοδοσίας του Φαραντούρη για τον μελλοντικό πολιτικό του προσανατολισμό, την ώρα που η ίδια η ηγεσία του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά της για τη δική της πολιτική διαδρομή.
Πρόσφατα ο κ. Φάμελλος υπέστη την ταπείνωση να παρακολουθεί τη βιβλιοπαρουσίαση του άλλοτε αρχηγού του από το… θεωρείο, αλλά κατάπιε ασμένως την προσβολή και σήμερα μοιάζει να παρακαλάει να γίνει αχθοφόρος του rebranding Τσίπρα. Ισως και αυτός τελικά να είναι ο βαθύτερος λόγος της διαγραφής Φαραντούρη. Η Μαρία Καρυστιανού μόλις προ ημερών ισοπέδωσε το ενδεχόμενο επιστροφής Τσίπρα στην πολιτική σκηνή και πιθανότατα η απομάκρυνση του ευρωβουλευτή που την «καλοδέχτηκε» να ήταν μια χειρονομία απελπισίας του κ. Φάμελλου για να αποσπάσει την εύνοια του πρώην αρχηγού του. Ή ακόμη χειρότερα να υπαγορεύτηκε με ένα αόρατο νεύμα του ίδιου του Τσίπρα ως προϋπόθεση μελλοντικού αρραβώνα.
Οπως και να έχει το πράγμα, η χθεσινή πολιτική εξέλιξη αγγίζει το όριο του κωμικοτραγικού. Ενα κόμμα που αποσυντίθεται δεν έχει την πολυτέλεια να διώχνει ένα από τα καλύτερα στελέχη του με πρόσχημα την «προσχώρηση» στο κίνημα των Τεμπών. Δυστυχώς, εδώ και καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταστεί κόμμα-σφραγίδα που περιφέρει το παλαιομοδίτικο εμπόρευμά του, μήπως και κάποιος ενδιαφερθεί να το αγοράσει σε τιμή ευκαιρίας. Μοναδική ρεαλιστική φιλοδοξία που μπορεί να έχει είναι να αποτελέσει παρακολούθημα στο ματαιόδοξο εγχείρημα επιστροφής του πρώην ιδρυτή του.
