Το τραγικό τέλος 57 ανθρώπων κατέδειξε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο την εγκληματική στην κυριολεξία ανευθυνότητα και ανεπάρκεια με την οποία ασκείται η Δημόσια Διοίκηση στην πατρίδα μας
- Του Γιώργου Κ. Στράτου
Η Μαρία Καρυστιανού, με δηλώσεις της στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς, επισημοποίησε την πρόθεσή της να προχωρήσει στην ίδρυση πολιτικού κόμματος. Το γεγονός προκάλεσε, ως αναμενόταν, πληθώρα ποικίλων αντιδράσεων εφ’ όλης της ύλης και από όλους τους εμπλεκομένους και μη. Δεν θα μας απασχολήσουν σήμερα όσα ειπώθηκαν και όσα θα ειπωθούν σχετικώς. Τούτο επειδή είτε επαναλαμβάνουν τα αυτονόητα είτε προτρέχουν κρίνοντας πρόσωπα και προγράμματα προτού ακόμη αυτά δημοσιοποιηθούν ή απαξιώνουν συλλήβδην όσους διάκεινται με συμπάθεια στο εγχείρημά της ή, το πλέον απαράδεκτο όλων, επιχειρούν την αποδόμηση με πεζοδρομιακούς όρους μιας προσωπικότητας η συμβολή της οποίας στην ανάδειξη της τραγωδίας των Τεμπών μόνο θετικά μπορεί να αποτιμηθεί.
Βεβαίως αυτό το τελευταίο συμβαίνει ακριβώς επειδή το τραγικό τέλος 57 ανθρώπων, στην πλειονότητά τους νέων, κατέδειξε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο την εγκληματική στην κυριολεξία ανευθυνότητα και ανεπάρκεια με την οποία ασκείται η Δημόσια Διοίκηση στην πατρίδα μας. Και το ακόμη χειρότερο με τους δικαστικούς χειρισμούς που το ακολούθησαν, κλονίστηκε ανεπανόρθωτα η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη, σε ποσοστά πρωτοφανή. Εξ ου και η πρωτοφανής πανελλήνια συμμετοχή στις κινητοποιήσεις που ακολούθησαν με αίτημα την απόδοση δικαιοσύνης και την τιμωρία των ενόχων.
Το ερώτημα που θα μας απασχολήσει δεν θα ανέκυπτε σε μία κανονική δημοκρατία, όπου η λειτουργία των θεσμών είναι απολύτως διακριτή στην πράξη και όχι μόνο στο Σύνταγμα και στα λόγια. Πώς και πόσο θα επηρεάσει την εξέλιξη της δίκης των Τεμπών η παρουσία του κόμματος της κυρίας Καρυστιανού; Διότι αυτό εξακολουθεί να παραμένει από μόνο του ένα τεράστιο ζητούμενο, αφενός για τη δικαίωση των αδικοχαμένων ψυχών και των οικογενειών τους, αφετέρου γιατί αυτή η τραγωδία δεν μπορεί να μείνει χωρίς κάθαρση! Ακριβώς επειδή επέτυχε να ενεργοποιήσει αντανακλαστικά και ευαισθησίες των Ελλήνων τα οποία έμοιαζαν απονεκρωμένα για ανησυχητικά πολλά χρόνια…
Για το πόσο δεν τίθεται ζήτημα. Πάρα πολύ. Καταρχάς, γιατί το ενιαίο ενός καθολικού αιτήματος θα έχει υποστεί μία σοβαρή διάρρηξη για λόγους πολιτικής. Πολλοί πλέον θα κρίνουν τα πράγματα αναλόγως του πώς διάκεινται απέναντι στις κομματικές επιλογές της πρώην προέδρου του Συλλόγου Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών. Επίσης σε κάθε στάση της δίκης, για κάθε στοιχείο της δικογραφίας και επιχείρημα συνηγόρου, θα γίνεται αυτομάτως ευθεία αναγωγή σε προηγούμενες σχετικές δηλώσεις και πεπραγμένα της και τη σύγκρισή τους με μεταγενέστερες θέσεις της. Το πώς είναι πιο περίπλοκο και θα ξεδιπλωθεί σε πολλές πτυχές εντός και εκτός της ακροαματικής διαδικασίας.
Μία πρώτη γεύση παίρνουμε ήδη από το γεγονός ότι μόνο κάποιοι από τους συγγενείς των θυμάτων έχουν εκφράσει δημοσίως τους φόβους τους, όπως ο Νίκος Πλακιάς, που δήλωσε για την κυρία Καρυστιανού: «Μόνο ζημιά στο θέμα των Τεμπών κάνει η ίδρυση κόμματος». Η λογική και η ιεράρχηση προτεραιοτήτων θεωρώ πως, δυστυχώς, θα τον δικαιώσει. Το πρωτεύον με τα Τέμπη είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη. Η προσπάθεια γι’ αυτό έπρεπε να παραμείνει ενιαία, ισχυρή και αδιατάρακτη. Ολα και όλοι μπορούσαν να περιμένουν μέχρι τη δικαίωσή τους. Η «απόκλιση στις ράγες τους» συνιστά διακινδύνευση για την ικανοποίηση ενός περί δικαίου αισθήματος που μας αφορά όλους…
