Χρειαζόμαστε προγράμματα και πολιτικές που θα δημιουργούν θέσεις εργασίας για να μη φεύγουν τα παιδιά μας στο εξωτερικό, αλλά και για να αρχίσουν να επιστρέφουν και όσα έφυγαν
- Του Δημήτρη Γαρούφα.
Αφορμή για το άρθρο μου ήταν η συζήτηση με πολύτεκνο συνταξιούχο, ο οποίος με θλίψη μού ανέφερε ότι τα παιδιά του, πλην ενός, αναγκάστηκαν να βρουν δουλειά στο εξωτερικό, από Σουηδία μέχρι ΗΠΑ.
Με θλίψη μού δήλωσε ότι, πέρα από το Συνταξιοδοτικό, τον ενδιαφέρει ως Ελληνα πολίτη να δει προγράμματα και πολιτικές που θα δημιουργούν θέσεις εργασίας για να μη φεύγουν τα παιδιά μας στο εξωτερικό και να αρχίσουν να επιστρέφουν όσα έφυγαν για να μην καταντήσουμε χώρα συνταξιούχων και δημοσίων υπαλλήλων. Ασφαλώς το κράτος οφείλει να εξασφαλίσει αξιοπρεπή σύνταξη για τους απόμαχους, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχουν εργαζόμενοι που θα πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές και φόρους ανάλογα με τη φοροδοτική ικανότητά τους όπως ορίζει και το άρθρο 4 του Συντάγματός μας. Αλλά στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι μειώνονται χρόνο με τον χρόνο γιατί νέες θέσεις εργασίας δεν δημιουργούνται και έτσι τείνουμε να έχουμε περισσότερους συνταξιούχους από τους εργαζομένους, με αποτέλεσμα να μην είναι βιώσιμο το ασφαλιστικό σύστημα και η χώρα να οδηγηθεί πάλι σε αδιέξοδο σε μερικά χρόνια.
Με την υφιστάμενη φορολογία όχι μόνο δεν έρχονται ξένες επιχειρήσεις, αλλά φεύγουν και οι λίγες που έμειναν. Αν κάποιος επισκεφθεί στη Θεσσαλονίκη τη βιομηχανική περιοχή της Σίνδου, θα δει πολλά κλειστά εργοστάσια, κτίρια παρατημένα και λίγες βιομηχανικές μονάδες λειτουργούν παρά τις προσπάθειες που γίνονται τα τελευταία χρόνια. Το πρόβλημα υπήρχε και πριν από την οικονομική κρίση και γι’ αυτό στις 27/1/2006 με αφορμή το κλείσιμο μεγάλης βιομηχανικής μονάδας στη Θεσσαλονίκη ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης, του οποίου ήμουν τότε πρόεδρος, με εισήγησή μου εξέδωσε ένα ψήφισμα στο οποίο μεταξύ άλλων λέγαμε τότε:
«Η Θεσσαλονίκη και ο βορρειοελλαδικός χώρος υφίστανται τις συνέπειες των πολιτικοκοινωνικών εξελίξεων που υπήρχαν στον χώρο των Βαλκανίων (κατάρρευση κομμουνιστικών καθεστώτων, άνοιγμα συνόρων και μεταφορά χιλιάδων επιχειρήσεων σε γειτονικές χώρες λόγω χαμηλών ημερομισθίων και φορολογίας) χωρίς να αποκομίσουν τα οφέλη που μπορούσαν να υπάρξουν (δημιουργία θέσεων εργασίας στον τομέα υπηρεσιών με λειτουργία της Θεσσαλονίκης ως βαλκανικού μητροπολιτικού κέντρου) λόγω διαχρονικής ολιγωρίας της αθηνοκεντρικής κεντρικής εξουσίας, η οποία δεν δημιούργησε την απαραίτητη υποδομή και ούτε χάραξε τη δέουσα στρατηγική…».
Από το 2006 πέρασαν 19 χρόνια, προγράμματα αναστροφής της κατάστασης δεν υπήρξαν, η κατάσταση χειροτέρεψε και η Ελλάδα βιώνει ακόμα περίοδο παρακμής. Διαχρονικά οι ασκούντες εξουσία παρουσιάζουν στοιχεία ευημερίας, αλλά η σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες κάθε φορά που θα πάνε στην αγορά τούς κάνει να αισθάνονται ότι μάλλον ευημερούν οι αριθμοί αλλά υποφέρουν οι πολίτες, γιατί μεταξύ άλλων ολιγωρεί το κράτος και στην αντιμετώπιση της αισχροκέρδειας.
Για να ξεφύγουμε από την παρακμή πρέπει οι πολιτικοί μας να αισθανθούν την πραγματικότητα και να βλέπουν μακρύτερα από τις προσεχείς εκλογές, να εγκύψουν στα πραγματικά προβλήματα της χώρας και να ασχοληθούν με το δημογραφικό πρόβλημα.
Να συνειδητοποιήσουν ότι η χώρα που την εγκαταλείπουν οι νέοι και το επιστημονικό δυναμικό δεν έχει μέλλον…
