Από τη στιγμή που απειλήθηκε η Κύπρος, η Ελλάδα ΟΦΕΙΛΕ να στηρίξει δυναμικά τα αδέλφια στη Μεγαλόνησο. Τα υπόλοιπα είναι για τα γραφεία και για τα τσιτάτα
Ετούτη εδώ η φιλόξενη γωνιά της «δημοκρατίας» μού προσφέρει τη δυνατότητα να γράφω πάντα ό,τι έχω μέσα στο κεφάλι μου, δίχως την παραμικρή παρέμβαση. Γεγονός όχι… συνηθισμένο στη σημερινή «δημοσιογραφία» (τα εισαγωγικά δεν μπήκαν τυχαία).
Ουκ ολίγες φορές έχουμε περάσει πριονοκορδέλα την κυβέρνηση Μητσοτάκη, όχι εμμονικά, ούτε για μικροπολιτικούς λόγους, αλλά πάντοτε με την ανάλογη επιχειρηματολογία. Και θα συνεχίσω να το πράττω όσο η αλαζονική πλευρά του πρωθυπουργού κυριαρχεί, πόσο μάλλον όταν διάφορα κυβερνητικά «πόκεμον» επιδιώκουν να βαφτίζουν το κρέας ψάρι και μας φλομώνουν με παραμύθια θέλοντας να αλλάξουν κάθε φορά τη δυσβάσταχτη πραγματικότητα.
Δεν γίνεται όμως τις λίγες φορές που η σημερινή πολιτική εξουσία πράττει το αυτονόητο να εφευρίσκουμε «μικρά γράμματα» για να τους βγάλουμε πάλι λάθος. Ειδικά όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές. Με αυτές ΔΕΝ κάνεις «αντιπολίτευση».
Ας το κάνουμε πενηνταράκια: Ακούω τις τελευταίες ημέρες, ιδίως από Αριστερά, να εκδηλώνονται σφοδρότατες αντιδράσεις για την απόφαση των Μητσοτάκη – Δένδια να σταλούν στην Κύπρο οι δύο φρεγάτες και τα 2 ζεύγη των F-16, καθώς και η συστοιχία των Patriot στην Κάρπαθο. Η επιχειρηματολογία (τους) είναι πως «Με αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα ουσιαστικά συμμετέχει στον πόλεμο, οπότε αυτομάτως γίνεται στόχος του Ιράν». Μάλιστα…
Ας απευθύνουμε, ως απλοί πολίτες, ένα ερώτημα στους διαφωνούντες: Εάν ήταν κυβέρνηση, θα αποδέχονταν ή όχι το αίτημα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη για άμεση στρατιωτική βοήθεια ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ Κύπριους; Θα άφηναν τη Μεγαλόνησο απροστάτευτη; Θα άφηναν έρμαιο στα φονικά drones της Χεζμπολάχ τις ζωές των Ελληνοκυπρίων και των Ελλήνων φοιτητών και όχι μόνο;
Οφείλουν να έχουν ανοιχτά αυτιά και μυαλά οι πολιτικοί της χώρας μας. Ακούν λοιπόν τι λένε οι Κύπριοι αδελφοί μας; Πόσο περήφανοι και ασφαλείς αισθάνονται που η Ελλάδα ύστερα από ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ, έπειτα από την ιστορική απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου, έκανε πράξη το ενιαίο αμυντικό δόγμα; Οφείλουν να έχουν ανοιχτά αυτιά και μυαλά οι πολιτικοί της χώρας μας. Ακούν τι λένε οι κάτοικοι της Καρπάθου με τη θωράκιση ολόκληρου του Αιγαίου έπειτα από την τοποθέτηση εκεί των Patriot; Την περηφάνια και την ανακούφιση του κόσμου που επί χρόνια η γείτονα αμφισβητεί ουσιαστικά την ελληνική του ταυτότητα – κυριαρχία;
Συγγνώμη, αλλά αμυντική στρατηγική δεν γίνεται από τα γραφεία. Ο Δένδιας δεν είναι τυχαία «κόκκινο πανί» για τους Τούρκους, οι οποίοι αμήχανα παρακολουθούσαν τις ακαριαίες αποφάσεις του υπουργού Εθνικής Αμυνας, που έφεραν την Ελλάδα σε θέση ισχύος στην περιοχή. Διότι, όταν τελειώσει ο πόλεμος, κάποια θα «μείνουν». Κι αυτά, για την ώρα, οικοδομούν σοβαρά θεμέλια που η χώρα αναζητούσε χρόνια.
Προφανώς ουδείς σοβαρός Ελληνας μπορεί να είναι υπέρ της παραμονής της βρετανικής βάσης στην Κύπρο και της αμερικανικής στη Σούδα. Κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξει ΚΑΙ αυτό το θέμα. Ομως, σκέφτομαι μεγαλόφωνα: όταν οι βάσεις δεν έφυγαν ούτε επί Αντρέα (ήταν σύνθημα κυρίαρχο, θυμίζω, πριν από την πρώτη εκλογή του το 1981), πόσο εφικτό είναι να συμβεί σήμερα κάτι τέτοιο; Στο ΝΑΤΟ είναι η Ελλάδα, με ό,τι κακό ή θετικό αυτό συνεπάγεται…
Το κυριότερο, όμως, επαναλαμβάνω, είναι ότι «πολιτική» και «αντιπολίτευση» δεν γίνεται με τις ζωές. Και από τη στιγμή που απειλήθηκαν οι ζωές στην Κύπρο, η Ελλάδα ΟΦΕΙΛΕ να στηρίξει άμεσα, έμπρακτα, δυναμικά τα αδέλφια στη Μεγαλόνησο. Τα υπόλοιπα είναι για τα γραφεία και για τα τσιτάτα. Με αυτά ουδείς προστατεύεται πραγματικά.
ΥΓ.: Δεκάρα δεν δίνω αν ο Μητσοτάκης προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί όλο το σκηνικό του πολέμου για να ανεβάσει τα κάκιστα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις. Εχει καταντήσει την Ελλάδα «Ελβετία στην ακρίβεια και Βουλγαρία στους μισθούς». Αυτά ούτε ξεχνιούνται ούτε συγχωρούνται.
