Αν η Ελλάδα κυβερνάται στο μέλλον με συνακροάσεις πολιτικών φίλων και πολιτικών αντιπάλων, με δημοσκοπήσεις με το κιλό, με απειλές μηνύσεων σε δημοσιογράφους και με δικαστές που ελέγχονται αναδρομικά για πράξεις αρχειοθέτησης υποθέσεών τους, τότε θα έχουμε το πολίτευμα του… Μωυσέως
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κάνει δύο αναγνώσεις για το ΠΑΣΟΚ. Θα σταθμίσει τα συν και τα πλην του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος έβαλε στο κοινωνικό κάδρο της χώρας, ακόμα και με αμφιλεγόμενες πολιτικές παροχών, τους λεγόμενους μη προνομιούχους και μείωσε την κοινωνική πόλωση.
Ο Ανδρέας δεν ήταν, βεβαίως, αρεστός στην αστική δεξιά παράταξη, η οποία τον ταύτισε με τον λαϊκισμό, ιδίως την εποχή που ηγήθηκε της Ν.Δ. ο έχων ιστορικά προηγούμενα μαζί του, από την εποχή της αποστασίας, αρχηγός της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Αλλά αυτό δεν αναιρεί κάποιες πραγματικότητες. Τα F16 που έστειλε στην Κύπρο ο πρωθυπουργός, υιός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Κυριάκος, προσγειώθηκαν στην αεροπορική βάση της Πάφου «Ανδρέας Παπανδρέου».
Το όνομά του δόθηκε σε αυτήν από την κυπριακή Πολιτεία σε ανάμνηση της πολιτικής του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθμίσει επίσης τα συν και τα πλην της εποχής του εκσυγχρονισμού του σοσιαλδημοκράτη Κώστα Σημίτη και πιθανόν να ανακαλύψει με καθυστέρηση ότι, μολονότι το «κρίμα» για την εκτίναξη του χρέους μεταπολιτευτικά «έπεσε» στον Ανδρέα Παπανδρέου, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Για κάθε 10 ευρώ που έπρεπε να πληρώσει η Ελλάδα λίγο πριν χρεοκοπήσει σε δάνεια, τόκους και τοκοχρεολύσια τα 7 ευρώ διοχετεύονταν σε αποπληρωμή εξοπλιστικών προγραμμάτων και χρεών ΔΕΚΟ της περιόδου εκείνης έναντι αγορών και προμηθειών από γερμανικές επιχειρήσεις.
Η ΟΝΕ
Πανάκριβα «διόδια» στους εταίρους για την ένταξη στην ΟΝΕ. Από την ώρα που ανέλαβε το τιμόνι της Ν.Δ. ο προερχόμενος από το Κέντρο Κυριάκος Μητσοτάκης (αν ο πατέρας του είχε κερδίσει την ηγεσία της Ενώσεως Κέντρου, ποτέ αυτή η οικογένεια δεν θα είχε μετακομίσει στην κεντροδεξιά παράταξη, ο φυσικός της χώρος ήταν η κεντροαριστερά) έθεσε ως στόχο του να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και να μεταγγίσει τους ψηφοφόρους του στη Ν.Δ. για έναν απλό λόγο: Για να αλλάξει τον ιστορικό συσχετισμό της συντηρητικής παράταξης με «αύξηση μετοχικού κεφαλαίου». Διά της μακράς «πασοκοποίησής» της.
Η πρώτη του επιλογή ήταν να μετεγγράψει στο κόμμα και στην κυβέρνησή του υπουργούς του Σημίτη των οποίων το προφίλ «ταίριαζε» με αυτό της Ν.Δ. Είτε προέρχονταν από την τελευταία κυβέρνηση Σημίτη είτε από τη νεότερη γενιά. Σε δεύτερη φάση επιδίωξε να αδρανοποιήσει διά της κολακείας κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δεν ήταν του γούστου του γιατί θεωρούνταν ισοϋψή αυτού. Σε άλλον πρότεινε να γίνει μέλος Επιτροπής Σοφών, σε άλλον υποσχέθηκε στήριξη να εκλεγεί γραμματέας του ΟΟΣΑ, σε άλλον έταξε την Προεδρία της Δημοκρατίας, στο τέλος αθέτησε τον λόγο του έναντι όλων.
Πέραν αυτών, φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός παρενέβη ωμά διά των υποκλοπών στη διαδικασία εκλογής αρχηγού του ΠΑΣΟΚ το 2021 και επιχείρησε να την επηρεάσει υπέρ προσώπου που σήμερα μετεγγράφη στη Ν.Δ. Αυτές τις ημέρες ζούμε την τελική έφοδο Μητσοτάκη στο ΠΑΣΟΚ. Προς τα έξω εμφανίζεται ως εσωκομματική κρίση με αιτία τις χαμηλές πτήσεις όποιων δημοσκοπήσεων, αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Τηρείται απαρεγκλίτως η «οικογενειακή παράδοση» τελειοποιηθείσα, και υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Οι «πολεμικές» δημοσκοπήσεις μοιάζουν πανηγυρικές για τη Ν.Δ. σε πρώτη ανάγνωση, αλλά δεν είναι και τόσο.
Η πρόθεση ψήφου είναι ακόμη χαμηλά, επισφαλής, στο 25% έως 26% παρά τη μόχλευση της αναγωγής. Που όλη η αγορά ξέρει πώς προκύπτει. Και που όλη η αγορά ξέρει ότι μετά την ίδρυση νέων κομμάτων η αναγωγή δεν θα είναι καταρχάς η ίδια. Ο Κυριάκος επείγεται. Ξέρει ότι δεν μπορεί να διεισδύσει στη δεξιά πατριωτική ψήφο εκείθεν της Ν.Δ. παρά τις αναλαμπές λόγω του πολέμου, και έχει έναν και μόνο δρόμο: Να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ στον δρόμο προς τις εκλογές και να το λεηλατήσει για να καλύψει τις απώλειές του. Και, ω του θαύματος, συνέβη το εξής αξιοπρόσεκτο.
Αμέσως μετά την απόφαση του δικαστηρίου για τις υποκλοπές, που με τις ποινές του «δικαίωσε» τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ενίσχυσε εν τίνι μέτρω τη θέση του, αμέσως μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που διατάσσει την ΕΥΠ να παραδώσει ό,τι απέμεινε από τον φάκελο παρακολούθησης των επικοινωνιών του στον κύριο Ανδρουλάκη, και λίγο πριν από τη χθεσινή συζήτηση του θέματος των κοριών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αίφνης προέκυψε εξέγερση στο ΠΑΣΟΚ. Εξέγερση για έναν… ρεμπέτη και για έναν… πρώην πρύτανη που αντιτάχθηκε σε έναν αποτυχημένο στην πράξη νόμο.
«Παράγκα»
Πρωταγωνιστές; Βουλευτές οι οποίοι εδώ και καιρό είναι, σύμφωνα με πληροφορίες, ανοικτή γραμμή με το «αρχηγείο», εις εξ αυτών παρ’ ολίγον να ακολουθήσει τέως υπουργό του ΠΑΣΟΚ στην πρόσφατη μετεγγραφή του στη Ν.Δ. Την τελευταία στιγμή αποφάσισε να μείνει στην εφεδρεία. Το τι θα πράξει το ΠΑΣΟΚ είναι δικό του θέμα. Αν τυχόν υπάρχει «παράγκα» μέσα στο κόμμα, όπως ανακαλύφθηκε ότι υπήρχε στον ΣΥΡΙΖΑ παραμονές των εκλογών του 2023, είναι αυστηρώς δικό του εσωτερικό θέμα. Και σε κάθε περίπτωση είναι άξιο της μοίρας του. Το πολιτειακό ζήτημα και το παραταξιακό ζήτημα είναι όμως ένα άλλο θέμα.
Αν η Ελλάδα κυβερνάται στο μέλλον με συνακροάσεις πολιτικών φίλων και πολιτικών αντιπάλων, με δημοσκοπήσεις με το κιλό κάθε μήνα, με απειλές μηνύσεων σε δημοσιογράφους που ερωτούν, με βουλευτές αντιπολίτευσης «sleepers» και με δικαστές που ελέγχονται αναδρομικά για πράξεις αρχειοθέτησης υποθέσεών τους, τότε θα έχουμε το πολίτευμα του ενός. Το πολίτευμα του… Μωυσέως. Και αν επίσης το ιερό της παράταξης καταληφθεί από αυτούς που την καταδίωξαν ανηλεώς κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, κατέστησαν ένα με τη διαφθορά των διαπλεκομένων και παραδόθηκαν στους συμμάχους, αυτό δεν θα είναι πια Ν.Δ. Θα είναι υπεξαίρεση τίτλου.
