Συνεχίζει στο τιμόνι της ΤτΕ με μοναδικό χάρισμα την ικανότητα να αναρριχάται σε δημόσια αξιώματα εκμεταλλευόμενος τις άριστες διασυνδέσεις του
Από το τιμόνι της ελληνικής κεντρικής τράπεζας, στον σχεδόν έναν αιώνα λειτουργίας της, έχουν περάσει -δόξα τω Θεώ- εξέχουσες προσωπικότητες. Χαρισματικοί «σοφοί» της εποχής τους, όπως ο Αλέξανδρος Διομήδης, οικονομολόγοι διεθνούς διαμετρήματος, όπως ο Ξενοφών Ζολώτας και ο Κυριάκος Βαρβαρέσσος, αλλά και πρότυπα ακεραιότητας όπως ο αείμνηστος ευπατρίδης Αλέξανδρος Κορυζής.
Μπροστά τους ο σημερινός διοικητής Γιάννης Στουρνάρας μοιάζει εντελώς ασήμαντος. Ενας επαγγελματίας κρατικοδίαιτος μάνατζερ δεύτερης διαλογής με μοναδικό χάρισμα την ικανότητα να αναρριχάται σε δημόσια αξιώματα εκμεταλλευόμενος τις άριστες διασυνδέσεις του. Μέσα και έξω από τη χώρα. Τη σκληρή περίοδο των Μνημονίων ο Στουρνάρας, από τη θέση του υπουργού Οικονομικών, έπαιξε καταστροφικό ρόλο ως ο «εκλεκτός των δανειστών».
Προσκύνησε τον ξένο παράγοντα, έδωσε διαπιστευτήρια τυφλής υπακοής στους Γερμανούς και έμεινε γνωστός για το ανυπέρβλητο «Forget it, Yannis» που του είπε καγχάζοντας ο Σόιμπλε μόλις, μπροστά στο φάσμα εκλογικής κατάρρευσης της Ν.Δ., τόλμησε να του προτείνει μια συμβολική ελάφρυνση στο δημόσιο χρέος. Αλλά και αργότερα, ως διοικητής της ΤτΕ, ο συγκεκριμένος άνθρωπος εξακολουθούσε να λειτουργεί ως η «μακρά χειρ» των ξένων. Πάνω που η χώρα πάλευε να βγει από την επιτήρηση, εκείνος πρότεινε «πιστοληπτική γραμμή στήριξης» που θα παρέτεινε την άμεση δανειακή εξάρτηση στο διηνεκές.
Ο Στουρνάρας, μέσα στο μικρό του διαμέτρημα, είχε εντελώς διαφορετική φιλοσοφία από τους διακεκριμένους προκατόχους του. Ο Διομήδης ξεμπρόστιασε τους Γερμανούς και ζητούσε δημοσίως τις αποζημιώσεις, εξηγώντας πώς στη διάρκεια της Κατοχής «σκότωσαν τη δραχμή».
Ο Βαρβαρέσσος έδινε μάχη για τα συμφέροντα της κατεστραμμένης Ελλάδας στη διεθνή διάσκεψη του Bretton Woods και ο Ζολώτας, αυτό το ιερό τέρας μόρφωσης, στους βαρυσήμαντους λόγους του επέλεγε να μιλά στα αγγλικά με ελληνικές λέξεις. Μα πάνω απ’ όλους ξεχωρίζει η ηρωική μορφή του Αλέξανδρου Κορυζή, που αρνήθηκε να φυγαδεύσει, όπως οι υπουργοί του, την οικογένειά του στη Κρήτη με την εξόριστη κυβέρνηση Τσουδερού και, όταν κατάλαβε ότι το παιχνίδι μετά τη γερμανική εισβολή είχε ολότελα χαθεί, προτίμησε να αυτοκτονήσει με το περίστροφό του.
Ισορροπίες
Ο Στουρνάρας δεν έχει σχέση με αυτούς τους ανθρώπους. Ούτε στο επίπεδο των γνώσεων και της ευρυμάθειας ούτε στο επίπεδο της ηθικής ανωτερότητας ούτε (πολύ περισσότερο) στο επίπεδο της ανιδιοτελούς αγάπης για την πατρίδα. Δεν λειτουργεί ως τραπεζίτης που διαφυλάσσει τα συμφέροντα της χώρας, αλλά ως μάνατζερ που κοιτά να κρατά τις ισορροπίες ανάμεσα σε ισχυρές εγχώριες ομάδες συμφερόντων και ταυτόχρονα να κάνει τα χατίρια ξένων.
Στις μέρες του οι συστημικές τράπεζες, τις οποίες τυπικά εποπτεύει, αφού αφελληνίστηκαν, μετατράπηκαν σε μηχανές λεηλασίας της περιουσίας του ελληνικού λαού. Επί διοίκησης Στουρνάρα η ΤτΕ έφτασε να κάνει τα στραβά μάτια στην ωμή καταπάτηση του κώδικα δεοντολογίας από τους servicers, που αρπάζουν τα σπίτια του κοσμάκη. Και ταυτόχρονα άφησε τις ανακεφαλαιοποιημένες από το υστέρημα των φορολογουμένων τράπεζες να τους ληστεύουν απροκάλυπτα θησαυρίζοντας από τις εκκωφαντικές διαφορές των επιτοκίων.
Παρά το οικογενειακό του ιστορικό που συχνά επικαλείται, αν ζούσε την περίοδο της Κατοχής, ο Γιάννης Στουρνάρας μάλλον δεν θα ήταν από εκείνους τους ήρωες που πολέμησαν τον κατακτητή. Το πιθανότερο είναι ότι θα είχε περάσει από τα Αισχροδικεία του Τσολάκογλου για τον σύγχρονο «μαυραγοριτισμό» που επιτρέπει ως εποπτεύουσα Αρχή στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Στις μέρες του άλλωστε άλλαξαν χέρια εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα, όπως ακριβώς και στο διάστημα 1941-44.
Αυτόν τον εξαιρετικό κύριο, λοιπόν, επιλέγει ο λάτρης της αριστείας πρωθυπουργός για τρίτη εξαετή θητεία στο τιμόνι της Τραπέζης της Ελλάδος αποδεικνύοντας ότι ζούμε στην εποχή της ολικής ανακύκλωσης απορριμμάτων. Το φαινόμενο Στουρνάρα δεν είναι δυστυχώς μεμονωμένο. Είναι απολύτως ενδεικτικό της κατάπτωσης αξιών που συνοδεύει την παθογένεια της Μεταπολίτευσης και συνοδεύει άρρηκτα τη… χρηστή διακυβέρνηση των τελευταίων έξι ετών.
