Μουρτζούφληδες, συνοφρυωμένοι, εριστικοί, απότομοι, όλο το κακό συναπάντημα καραδοκεί να σ’ την πέσει μέσα στη μέρα, όπου σε πετύχει!
Αυτό είμαστε, δυστυχώς! Μία χώρα χωρίς χαρά. Το βλέπεις παντού, το συναντάς καθημερινά, με κάθε ευκαιρία, σε κάθε εκδήλωση, στον εαυτό σου, στην οικογένεια, στην παρέα, στους συνεργάτες σου, σχεδόν σε όλους με τους οποίους συναλλάσσεσαι. Κάποιοι θα ξινίσουν και θα στραβώσουν με τη διαπίστωση αυτή, αλλά ξεχνάνε ότι την ίδια στιγμή τα μούτρα τους συμμετέχουν στον τεράστιο καθρέφτη όπου κοιταζόμαστε όλοι μας.
Μερικές αποδείξεις είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού. Πρώτη και καλύτερη η υστερία στη διαπασών που αποπνέει το ομαδικό γέλιο μίας «τρισευτυχισμένης» παρέας που υποτίθεται ότι έχει ξεκαρδιστεί ομοθυμαδόν με κάτι ή κάποιον. Μη μου πείτε πως δεν έχουν κάτσει δίπλα σας; Ακολουθεί η «λεπτότητα» του χιούμορ και της πλάκας, την οποία, καταπώς φαίνεται από την κυριαρχία τους στις σειρές με υψηλή τηλεθέαση, έχει υιοθετήσει η πλειονότητα του κοινού. Τη σκυτάλη παίρνουν τα χαμόγελα εν ανεπαρκεία, ασορτί με την τήρηση των στοιχειωδών κανόνων ευγενείας, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, τυπικής μορφώσεως και επαγγέλματος. Επεται το ύφος εν ώρα εργασίας ή εξυπηρέτησης πελατών, από γραφεία μέχρι εμπορικά καταστήματα. Τράπεζες και δημόσιες υπηρεσίες είναι μία κατηγορία μόνες τους!
Μουρτζούφληδες, συνοφρυωμένοι, εριστικοί, απότομοι, όλο το κακό συναπάντημα καραδοκεί να σ’ την πέσει μέσα στη μέρα, όπου σε πετύχει! Και, τέλος, την πανηγυρική επιβεβαίωση της ελλείψεως χαράς προσφέρουν οι χαζοχαρούμενοι μεγαλόσχημοι επικεφαλής, ιδιοκτήτες, διευθυντές, στελέχη, οι οποίοι περιφέρονται με το απλανές γελαστό βλέμμα της αγελάδας, εν τω μέσω τής σε όλες τις αποχρώσεις του γκρι περιρρέουσας ατμόσφαιρας, σαν να μη συμβαίνει τίποτα!
Απολύτως αναμενόμενη η συμπεριφορά τους, καθώς αντιγράφουν τους κυρίως υπευθύνους για τη στέρηση της χαράς μας. Τα δημόσια πρόσωπα στη χώρα μας, από τους πολιτικούς μέχρι τους καλλιτέχνες, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, συμπεριφέρονται κατά κανόνα με τρόπο εξοργιστικό. Μας απασχολούν με απίθανες ασημαντότητες της καθημερινότητάς τους, ξερνάνε ασύλληπτες ασυναρτησίες επί παντός επιστητού, συμπεριφέρονται με χοντροκομμένη προκλητικότητα προς τους πολίτες, έχουμε ξεχάσει αν μάθαμε ποτέ πώς βιοπορίζονται και, το χειρότερο απ’ όλα, δηλώνουν πάντα αθώα του αίματος των πράξεών τους. Ισως μέσα στην ανεπάρκειά τους, για να νιώθουν πιο ασφαλείς με την ουσιαστική ανυπαρξία τους, αναπαράγουν αδιάκοπα αυτό το σκηνικό μιζέριας και μίρλας γύρω μας, μπας και αισθανθούν κάπως πιο χαρούμενοι οι ίδιοι στην «γκλαμουριά» τους …
Ανεξαρτήτως τού πώς θα αισθανθούν εκείνοι, εμείς δεν βλέπω να τη βγάζουμε για πολύ ακόμη έτσι. Εντάξει, έχουμε κάνει τα αντικαταθλιπτικά… «βιταμίνες», καταπίνουμε αμάσητα όσα μας σερβίρουν γιατί δεν θα τα συμπεριλάβουμε στα «στόρι» και στις αναρτήσεις μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παραμυθιαζόμαστε ότι είμαστε καλύτερα από τους άλλους, αλλά πιάνουμε διαρκώς πάτο εφ’ όλης της υπάρξεώς μας, εθνικής, κοινωνικής, οικονομικής, προσωπικής… Χωρίς χαρά η χώρα δεν μπορεί να πάει πουθενά. Οπως κι εμείς άλλωστε, που για τον ίδιο λόγο δεν μπορούμε πια να ξεκουνηθούμε με τίποτα και για τίποτα…
