Αν ο κύριος Τσίπρας συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο, υποδυόμενος ότι ενσαρκώνει τον σύγχρονο επαναστάτη ποπολάρο, θα αποδείξει ότι στην ουσία εργάζεται για τον ίδιο τον Μητσοτάκη
Υπάρχουν στη χώρα κάποιοι νεότεροι ιστορικοί, τάχα μου αριστεροί, που θεωρούν ότι στη διάρκεια της Κατοχής δεν πολεμούσαμε τους Γερμανούς. Πολεμούσαμε μεταξύ μας. Αυτοί καλλιεργούν τη διχαστική και προδήλως αντιεπιστημονική άποψη ότι η Εθνική Αντίσταση είχε ταξικό χαρακτήρα. Είναι οι ίδιοι που ψευδώς ισχυρίστηκαν ότι οι 200 της Καισαριανής εκτελέστηκαν από Ελληνες χωροφύλακες, όχι ως αντιστασιακοί, αλλά αποκλειστικά και μόνο επειδή ήταν κομμουνιστές.
Ολες αυτές οι δήθεν αριστερές πομφόλυγες έχουν έναν και μόνο στόχο: Τον ιστορικό αναθεωρητισμό στην κατεύθυνση απάλυνσης και εξωραϊσμού των εντυπώσεων για τις απίστευτες ωμότητες που διέπραξαν οι Γερμανοί στη χώρα μας και τον συμψηφισμό της εγκληματικής δράσης τους με τις ακρότητες του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε.
Στη χορεία αυτών των «ιστορικών» που ρίχνουν νερό στον μύλο της σύγχρονης γερμανικής προπαγάνδας ανήκει και ο βασικός σύμβουλος επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα, ο περιβόητος καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ήταν εκείνος που εμπνεύστηκε το ατυχέστατο όνομα «ΕΛΑΣ» για το νέο κομματικό μόρφωμα του πρώην πρωθυπουργού, εν είδει πολιτικού τυμβωρύχου που σκάβει βαθιά στον λάκκο του διχασμού.
Ο Μαραντζίδης ουδέποτε υπήρξε… τσιπρικός. Είδε το φως το αληθινό το καλοκαίρι του 2023, όταν κλήθηκε εσπευσμένα να αναλάβει την προεκλογική καμπάνια Τσίπρα στις δεύτερες εκλογές του Ιουνίου με τα γνωστά αξιοθρήνητα αποτελέσματα. Αντί να ανέβει μετά το πανελλήνιο σοκ που προκάλεσε ο θρίαμβος της Ν.Δ. με 41%, ο ΣΥΡΙΖΑ, χάρη στη… μαεστρία Μαραντζίδη, έχασε κι άλλες τρεις μονάδες, στην ουσία δηλαδή εξανέμισε σχεδόν το 60% της εκλογικής δύναμης που είχε καταγράψει το 2015 εξαπατώντας τον ελληνικό λαό.
Δεν είναι τυχαίο πως μέχρι το 2018 ο Μαραντζίδης εκτελούσε χρέη επίσημου δημοσκόπου στον Σκάι και ήταν ο άνθρωπος που προέβλεπε (με κρυφό καμάρι) την άνοδο στην εξουσία του Μητσοτάκη. Για να επανέλθει η… κανονικότητα. Ακόμη και σήμερα μονοπωλεί ως σχολιαστής τις ιστορικές εκπομπές του αναλύοντας τις «πληγές του Εμφυλίου», παρέα με έναν άλλο αναθεωρητή της Ιστορίας που υποδύεται ότι βρίσκεται σε άλλο ιδεολογικό μετερίζι, αλλά στην πράξη τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί:
Ο ένας αναλαμβάνει εργολαβικά την ανάδειξη της εγκληματικής δράσης των «ταγματασφαλιτών» και ο άλλος των συμμμοριτών…ΕΑΜοβούλγαρων που ενοχλούσαν με δολιοφθορές τους καημένους τους Γερμανούς και τους ωθούσαν σε αντίποινα εις βάρος αμάχων. Το βασικό «διά ταύτα» αυτής της ιστορικής στρεψοδικίας που αμαυρώνει τον πανεθνικό χαρακτήρα της Αντίστασης είναι η διαιώνιση του διχασμού. Και αυτό σίγουρα δεν βολεύει την Ελλάδα. Βολεύει άλλους.
Τον διχασμό εξυπηρετεί και το όνομα που επέλεξε ο κύριος Τσίπρας για το κόμμα του επιχειρώντας να του δώσει αριστερό πρόσημο, αφού διαπίστωσε ότι το ψάρεμα στα θολά νερά του Κέντρου δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Αλλά θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η καπηλεία ενός εθνικού αγώνα για φτηνούς μικροκομματικούς σκοπούς, μόνο και μόνο δηλαδή για να καπαρώσει μια θεσούλα στην επόμενη Βουλή δικαιώνοντας τους χορηγούς που τον στηρίζουν, είναι πράξη πολιτικά ασυγχώρητη.
Η μνήμη των νεκρών της Εθνικής Αντίστασης ούτε χαρίζεται ούτε μονοπωλείται από κόμματα. Και πολύ περισσότερο δεν κληροδοτείται σε πολιτικά μηδενικά που παριστάνουν τον Αρη Βελουχιώτη, αφού πρώτα έχουν σφουγγαρίσει το πάτωμα στους προθαλάμους γραφείων όλης της ελληνικής ολιγαρχίας, πιθανότατα και στις αυλές κάνα δύο ξένων πρεσβειών.
Καλά θα κάνει λοιπόν ο κύριος Τσίπρας, αύριο κιόλας, να διώξει με τις κλοτσιές τον φυτευτό τυχοδιώκτη που έχει δίπλα του για να τον συμβουλεύει και ταυτόχρονα να βρει μια πρόφαση, ένα πρόσχημα, λόγου χάριν ότι μπερδεύεται με το ακρωνύμιο της… ΕΛ.ΑΣ, για να αλλάξει το ανιστόρητο όνομα του κόμματός του, εάν θέλει να έχει οποιαδήποτε τύχη στον κόσμο που δεν προσδιορίζεται ως… ντεμέκ αριστερός. Γιατί πραγματικός αριστερός να γοητευτεί από τον όψιμο εξεγερσιακό οίστρο του ανθρώπου που προσκύνησε τη Μέρκελ και ούτε τους εφοπλιστές δεν τόλμησε να φορολογήσει, είναι λίγο δύσκολο να προκύψει.
Αν αντιθέτως ο κύριος Τσίπρας συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο, υποδυόμενος ότι ενσαρκώνει τον σύγχρονο επαναστάτη ποπολάρο, θα αποδείξει ότι στην ουσία εργάζεται για τον ίδιο τον Μητσοτάκη. Ο ίδιος θα απομείνει με ένα «αριστερό» κόμμα-σφραγίδα, και ο Μητσοτάκης, ενεργοποιώντας τα ανακλαστικά απέχθειας προς τον ΣΥΡΙΖΑ που τόσο έντεχνα έχει καλλιεργήσει τόσο καιρό η προπαγάνδα του Μαξίμου, θα πάρει αέρα πατέρα τις δεύτερες επαναληπτικές εκλογές. Αν αυτή είναι η αποστολή που του έχουν αναθέσει, θα φανεί σύντομα…
