Η συζήτηση έχει «ανοίξει» κατά καιρούς αρκετές φορές, όμως δεν βρέθηκε κυβέρνηση με άντερα να μπορέσει να τη φέρει εις πέρας. Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας την έφερε και πάλι στο προσκήνιο με την πρότασή του για κατάργηση του συστήματος των πανελλαδικών εξετάσεων και νομίζω ότι πλέον η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της είναι έτοιμη να δει άπαντες να αντιμετωπίζουν την υπόθεση με τη σοβαρότητα που της αρμόζει.
Ας είμαστε επιτέλους ειλικρινείς. Οι πανελλαδικές εξετάσεις, που για αρκετούς παραμένουν ακόμη το δικαιότερο σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια, δεν είναι τίποτα άλλο από μια απαρχαιωμένη διαδικασία που αποδεικνύει την αδυναμία της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας να προχωρήσει σε τομές. Ή, αν προτιμάτε, την άρνηση της Πολιτείας να βάλει τέλος στο ψυχολογικό και οικονομικό μαρτύριο εφήβων και οικογενειών.
Αντιλαμβάνεστε ότι «πίσω» από τις πανελλαδικές υπάρχει ένα ολόκληρο σύστημα το οποίο εδώ και δεκαετίες τρέφεται από την ανάγκη κάθε οικογένειας να δει το παιδί της στο πανεπιστήμιο. Αυτό συνεπάγεται άπειρα φροντιστήρια, άπειρα χρήματα και -το κυριότερο- τεράστια ψυχολογική φθορά. Είναι σαν να υπάρχει στο σπίτι ένα «κατοικίδιο», μόνο που αυτό μοιάζει με καρχαρία ο οποίος καθημερινά μυρίζει αίμα και «κατασπαράζει» ψυχές. Είναι σπάνιο να συναντήσεις μέση ελληνική οικογένεια η οποία απέφυγε αυτό το μαρτύριο. Εκτός, φυσικά, από εκείνες που έχουν την οικονομική δυνατότητα να στείλουν το παιδί τους για σπουδές στο εξωτερικό. Αλλά πόσες είναι αυτές;
Η συντριπτική πλειονότητα των εφήβων μας παλεύει για την εισαγωγή στα σπουδαία -στην πλειονότητά τους και παρά τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν- Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας. Δυστυχώς όμως η λογική να βάζεις ένα παιδί στη διαδικασία να αποφασίσει για το μέλλον του όντας στην ηλικία 16-18 ετών δεν είναι μόνο απαρχαιωμένη, είναι και απάνθρωπη. Γι’ αυτό, άλλωστε, πολλά από τα παιδιά γίνονται φοιτητές σε σχολή στην οποία είτε σύντομα αντιλαμβάνονται πως δεν τους εκφράζει είτε παίρνουν ένα πτυχίο, το καδράρουν και μετά ακολουθούν κάποια άλλη, εντελώς διαφορετική επαγγελματική διαδρομή. Κι όλα αυτά, ενώ οι γονείς έχουν πληρώσει έναν σκασμό λεφτά αρχικά για φροντιστήρια και εν συνεχεία για σπουδές.
Τα παιδιά στην πιο τρυφερή ηλικία της ζωής τους παλεύουν με τα «πρέπει» που η κοινωνία τα έχει φορτώσει. «Πρέπει» να μπω στο πανεπιστήμιο, αλλιώς δεν έχω μέλλον, «πρέπει» να μην απογοητεύσω τους γονείς μου. Αυτός ο «καρχαρίας ψυχών» κατατρώει το κορμί και το πνεύμα τους. Κατά τα άλλα όμως, είναι… δίκαιο το σύστημα των πανελλαδικών και δεν «πρέπει» να το αγγίξουμε.
Συγγνώμη, αλλά ο κόσμος όχι απλώς πηγαίνει μπροστά, τρέχει με ταχύτητες πυραύλου. Ομως στην Ελλάδα θέλουν η εκπαίδευση να πορεύεται με ποδήλατο. Καιρός είναι, κύριοι, να αντιληφθείτε τις τεράστιες ευθύνες που έχετε, όλες οι κυβερνήσεις, και να αποφασίσετε διακομματικά πώς θα σταματήσει αυτή η διαχρονική ταλαιπωρία εφήβων και οικογενειών. Μιλάμε για τις ζωές των παιδιών μας και των παιδιών των παιδιών μας. Δηλαδή για το μέλλον της χώρας. Δώστε του όραμα μέσα από κανονικότητα, όχι από τούνελ κανιβαλισμού.
