Στην πολιτική, όπως παντού στη ζωή, συναντώνται και βλάκες, γελοίοι, ισχυρογνώμονες, νάρκισσοι, αμαθείς, αγενείς, ξιπασμένοι, λιγούρηδες και ψυχικώς διαταραγμένοι κάθε είδους. Το φαινόμενο ούτε μόνο ελληνικό είναι ούτε βεβαίως περίεργο.
Πληθώρα πολιτών συγκαταλέγεται στις ως άνω κατηγορίες και ως εκ τούτου είναι αναμενόμενο να επιτυγχάνει και την κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση. Οι χαρακτήρες αυτοί διατρέχουν όλο το φάσμα των ιδεολογιών και επιβιώνουν ανεξαρτήτως συνθηκών, δυστυχώς. Αλλωστε τη μεγαλύτερη ευθύνη γι’ αυτό την έχουν εκείνοι που τους συντηρούν παντοιοτρόπως και όχι οι ίδιοι…
Ανάμεσά τους «ευδοκιμεί» ένα είδος, ιδιαιτέρως επικίνδυνο και πολλαπλώς ενοχλητικό. Αυτοί είναι οι «παλληκαράδες». Ο όρος περιλαμβάνει όλους εκείνους οι οποίοι με ασυγχώρητη επιπολαιότητα κι επιχειρηματολογία «για τα πανηγύρια» αναφέρονται συχνά πυκνά είτε σε ταραγμένες και θλιβερές περιόδους της Ιστορίας μας, που κάθε νουνεχής Ελληνας έχει αφήσει ολοκληρωτικά πίσω του, είτε, ακόμα χειρότερα, στη στάση που οι ίδιοι θα είχαν κρατήσει κατά τη διάρκειά τους, αν ζούσαν.
Προφανώς το αναδρομικό «πάθος» τους δεν πηγάζει από καμία ευγενή επιθυμία τους να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη κάποιου γεγονότος που τους προσδιόρισε ιδεολογικά, αλλά από τη χυδαία και ευτελή αγωνία τους να διασωθούν εκλογικά στη λογική «ο λύκος στην αντάρα χαίρεται». Με το συμπάθιο από τους λύκους, που έχουν και μία τσίπα ως ζώα, γιατί εδώ μιλάμε για τσακάλια!
Και καλά όταν οι κομματικοί σχηματισμοί στους οποίους ανήκουν αυτά τα νούμερα έχουν πέσει ολοκληρωτικά «θύματα» ανήκεστης ιδεολογικής βλάβης, συμπτώματα της οποίας αποτελούν παρατεταμένες «ονειρώξεις» ως αποτέλεσμα φαντασιώσεων ανατροπής των γεγονότων. Οταν όμως αυτοί οι τύποι παρεπιδημούν μεταξύ σοβαρών ανθρώπων και λογίζονται ως συμμέτοχοι σοβαρών αντιλήψεων και πρακτικών, τότε ποια δικαιολογία, ποιος επικεφαλής τούς επιτρέπει να εκφράζονται με τέτοιο «λόγο»;
Η ψυχανάλυσή τους μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Ισως αρκεί η ετυμολογία της λέξης «παλληκάρι», από την ίδια μεσαιωνική λέξη ως υποκοριστικό του αρχαίου ελληνικού ουσιαστικού πάλλαξ, που σήμαινε αρχικά το αγόρι το οποίο δεν είχε φτάσει ακόμη στην εφηβεία. Οπότε έχουμε δρόμο μέχρι την… ενηλικίωση! Εχουμε όμως κάποιες σκέψεις γι’ αυτά που θα μπορούσαν να τους επαναφέρουν άμεσα και δραστικά στη σοβαρότητα. Καταρχάς, επειδή, μετά βεβαιότητος στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν έχουν υπηρετήσει τη στρατιωτική τους θητεία εις τρόπον ώστε να γνωρίζουν έστω σε προσομοίωση το ζόρι του να βρεθείς στο πεδίο της μάχης, καλό θα είναι να μεταφερθούν εκ νέου υποχρεωτικά σε στρατόπεδα της παραμεθορίου.
Εκεί θα έχουν τον χρόνο να διδαχθούν από ιστορικούς – ψυχοθεραπευτές, σύνθετη ιδιότητα για το περιστατικό τους (!), τα ολέθρια αποτελέσματα για πατρίδες και ανθρώπους των πολέμων ειδικώς, δε των εμφυλίων. Με τη βοήθεια σπουδαίων λογοτεχνικών και κινηματογραφικών έργων ελπίζουμε να εμπεδώσουν αρκετά από αυτά. Στο πλαίσιο διαλέξεων, άνθρωποι που έχουν πολεμήσει πραγματικά και έχουν νιώσει στο πετσί τους τη βαρβαρότητα που υφίσταται και βγάζει σε αυτές τις συνθήκες η ανθρώπινη φύση, θα τους μιλήσουν από πρώτο χέρι γιατί «δεν παίζεις εν ου παικτοίς»! Φωτογραφίες θυμάτων ή αναπήρων πολέμου θα βοηθούσαν. Αν παρ’ όλα αυτά παραμένουν αμετάπειστοι, φοβούμεθα πως ούτε ο Θεός θα επιθυμούσε να ασχοληθεί μαζί τους…
