Τριάντα Νοεμβρίου σήμερα. «Του Αγιαντρεός» , που έλεγε η μακαρίτισσα η πεθερά μου. Του αγίου Ανδρέου, λοιπόν, εόρταζε ο πεθερός μου και εορτάζει κατά το ήμισυ και ο γιος μας, που έχει τα ονόματα του πατέρα μου (Αθανάσιος) και του πεθερού μου (Ανδρέας). Τον φωνάζουμε «Ακη» και… καθαρίσαμε.
Σαν σήμερα, λοιπόν, το 1974, παντρεύτηκα. Τότε εργαζόμουν στη «Βραδυνή» και τα βράδια στο Καν – Καν του Νίκου Γιγουρτάκη. Στον γάμο ήρθαν πολιτικοί, μουσικοί και δημοσιογράφοι. Ηρθε και η μητέρα μου. Ο πατέρας μου δεν ήρθε, διότι αφενός με θεωρούσε «πολύ μικρό» για γάμο, ενώ διαφωνούσε και για το ότι θα έπαιρνα μια κοπέλα χωρίς προίκα. Κατά βάθος ήθελε να με παντρέψει με την κόρη ενός εύπορου φίλου του. Ο γάμος έγινε στην Αγία Μαρίνα, στον Καραβά του Πειραιά, και μας πάντρεψε ο σημερινός μητροπολίτης Νικαίας, Αλέξιος.
Το 1976 γεννήθηκε ο γιος μας. Είχε πεθάνει, αιφνιδίως, στα 56 ο πεθερός μου, που ήταν χειριστής κλαρκ, αλλά και βιρτουόζος της κλασικής κιθάρας, μαθητής του Δημήτρη Φάμπα. Ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι θα του δίναμε τα ονόματα των δύο παππούδων του. «Βρε, βγάλτε κανένα αρχαίο ελληνικό όνομα» είπε ο πατέρας μου. Η μάνα μου, όμως, Μανιάτισσα σκληρή, το ξέκοψε. «Αν βγάλεις δύο ονόματα, δεν θα έρθω στη βάφτιση».
Ετσι, παντρεύτηκα απόντος του πατέρα μου και βαφτίσαμε το παιδί χωρίς την παρουσία της μητέρας μου! Απίθανα πράγματα, αλλά χαρακτηριστικά μιας άλλης εποχής. Εγώ, ως φαίνεται, ήμουν ο «επαναστάτης» της οικογένειας, αφού: α) Δεν έγινα γιατρός, όπως απαιτούσε ο πατέρας μου. β) Οταν μου είπε ότι θα μου δίνει 100 δραχμές την εβδομάδα χαρτζιλίκι όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, αλλά όχι στην Ιατρική, του είπα «δεν φτάνουν ούτε για καφέ».
«Να πας να δουλέψεις» μου λέει. Εργάστηκα ως το 1975 ως μουσικός, παράλληλα με τη δημοσιογραφία. γ) Παντρεύτηκα μια κοπέλα χωρίς προίκα, κόρη ενός απλού εργάτη, η οποία, όμως, ήταν εκείνη που τελικά φρόντισε τον πατέρα μου στα στερνά του. Σήμερα κλείνουμε 51 χρόνια γάμου και 59 χρόνια γνωριμίας. Να κάνετε πάντα αυτό που πιστεύετε σωστό και να μη μετανιώνετε γι’ αυτό.
Η Ακίς
