Στην Ελλάδα, που -κατά τις δημοσκοπήσεις- συνεχώς καρκινοβατεί, υπάρχει μια παράδοση πιο σταθερή κι από τον ΕΝΦΙΑ. Οποιος στήνει μπλόκα κερδίζει επιδοτήσεις. Τρακτέρ στις εθνικές οδικές αρτηρίες, μπλόκα, τηλεοπτικά πλάνα με δακρυγόνα και κατσούνες και, ως διά μαγείας, το κράτος… ακούει.
Οι αγρότες διεκδικούν, πιέζουν και τελικά λαμβάνουν. Το ερώτημα όμως δεν είναι γιατί διεκδικούν, αυτό είναι δικαίωμά τους. Το ερώτημα είναι γιατί δεν κάνουν το ίδιο και άλλοι κλάδοι. Διότι αν η λογική των επιδοτήσεων βασίζεται στο ποιος πλήττεται οικονομικά από δομικές αλλαγές, τότε η λίστα των δικαιούχων θα έπρεπε να είναι μακροσκελής. Πάρτε για παράδειγμα εμάς τους δημοσιογράφους.
Εναν κλάδο που μέσα σε δύο δεκαετίες είδε το επάγγελμά του να αποδομείται από το διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τη… δωρεάν (δήθεν) ενημέρωση και τους αλγόριθμους. Για να μη μιλήσουμε και για όσα πάνδεινα υπέστη ο κλάδος κατά την οικονομική κρίση, όσο και για τον κομματισμό που εισέβαλε στον δημοσιογραφικό συνδικαλισμό και απείλησε με διάλυση μέχρι και τον υγιή ασφαλιστικό τους φορέα.
Εφημερίδες έκλεισαν, μισθοί κατακρημνίσθηκαν, συλλογικές συμβάσεις εξαφανίσθηκαν, η επισφάλεια έγινε κανονικότητα. Ποια επιδότηση έλαβαν οι δημοσιογράφοι; Καμία. Ποιο μπλόκο έστησαν; Κανένα. Μήπως οι μικρέμποροι δεν επλήγησαν; Συνεθλίβησαν ανάμεσα στις πολυεθνικές πλατφόρμες, τα e-shops του εξωτερικού και το ανελέητο φορολογικό πλαίσιο. Οι ταξιτζήδες είδαν εφαρμογές να ανατρέπουν όσα ήξεραν για το επάγγελμά τους. Οι καλλιτέχνες έζησαν την απόλυτη απαξίωση στην πανδημία. Οι νέοι επιστήμονες έφυγαν μαζικά στο εξωτερικό. Ολοι έχασαν. Λίγοι αποζημιώθηκαν.
Η διαφορά δεν είναι η αδικία. Είναι η τακτική. Οι αγρότες έχουν μάθει ότι η πίεση αποδίδει. Οτι το πολιτικό σύστημα φοβάται την εικόνα της σύγκρουσης, το κόστος και την αγανάκτηση της περιφέρειας. Οι υπόλοιποι κλάδοι έχουν μάθει να προσαρμόζονται, να σιωπούν, να αυτοϋπονομεύονται, να επιβιώνουν ατομικά. Και, φυσικά, να πληρώνουν. Ετσι δημιουργείται ένα κράτος όχι κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά επιβράβευσης του μπάχαλου. Οχι στρατηγικής στήριξης των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά αποσπασματικών «πακέτων» σε όσους μπορούν να μπλοκάρουν την κυκλοφορία και να βραχυκυκλώνουν ο σύστημα.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί οι αγρότες παίρνουν επιδοτήσεις. Είναι γιατί οι υπόλοιποι πολίτες δεν έχουν μάθει -ή δεν θέλουν-να διεκδικούν με τον ίδιο τρόπο. Ισως δε και επειδή το κράτος αδυνατεί να σχεδιάσει πολιτική που να μη βασίζεται στον εκβιασμό της καθημερινότητας, αλλά στη λογική, στα δεδομένα και στη δικαιοσύνη. Μέχρι να αλλάξει αυτό, η απάντηση θα παραμένει κυνική αλλά ειλικρινής. Στην Ελλάδα δεν επιδοτείται όποιος έχει ανάγκη. Επιδοτείται όποιος φωνάζει πιο δυνατά.
Η ΑΚΙΣ
