➜ Εχοντας ζήσει από πρώτο χέρι σε μακρόσυρτα ξενύχτια την κοινοβουλευτική διαδικασία της συζήτησης και της ψήφισης του Κρατικού Προϋπολογισμού για πάνω από 20 χρόνια, συνειδητοποιώ ότι ελάχιστες ομιλίες θυμάμαι.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Το πενθήμερο θέαμα αποτελεί μια άσκηση στην ανία. Οποιος θέλει να καταραστεί έναν κανονικό δημοσιογράφο δεν έχει παρά να του… ευχηθεί να μετρά βασανιστικά τις ώρες του ακούγοντας ατέρμονους μονολόγους χωρίς έμπνευση και οίστρο, όπου οι ομιλητές διαδέχονται αλλήλους στο βήμα σαν ατάλαντοι θεατρίνοι που διαβάζουν με διαφορετικές, ανέκφραστες και αδιάφορες εκδοχές τα ίδια κακογραμμένα λόγια.
➜ Βαθιά αμάθεια περί τα οικονομικά -«εγώ δεν ασχολούμαι με πεζούς αριθμούς» έφτασε κάποτε να ειπωθεί από πολιτικούς επιδεικτικά ανυποψίαστους για το σοβαρότερο νομοσχέδιο του κράτους-, αγραμματοσύνη και άξεστος επαρχιωτισμός, απότοκο της άγνοιας για τις δραματικές αλλαγές που συμβαίνουν στον κόσμο, θανατηφόρα κοινοτοπία, αναίτιος φανατισμός, προγραμματική φτώχεια και ξύλινος λόγος που μαρτυρά μια ξύλινη, σκοροφαγωμένη σκέψη και, πάνω απ΄ όλα, εν μέσω απωθητικών χαριεντισμών μεταξύ των μελών της πολιτικής συντεχνίας -άλλωστε, «κυρίες και κύριοι συνάδελφοι» αποκαλούνται ενώ είναι βουλευτές που θα ’πρεπε να σκέφτονται και ν’ αποφασίζουν για το καλό μας- απουσία γνήσιας πατριωτικής αγωνίας για το αύριο του τόπου.
➜ Ενδεικτικά, ακούς βουλευτές της συμπολίτευσης, που αντιπροσωπεύουν τη Δυτική Μακεδονία, την περιφέρεια με τη μεγαλύτερη φτώχεια, δημογραφική κατάρρευση, ανεργία και μετανάστευση, και κανένας δεν λέει τι θα γίνει με τη γούνα Καστοριάς, που έφερνε κάποτε όσα έσοδα το λιμάνι του Πειραιά, και το καταστροφικό σχέδιο Μητσοτάκη για την απολιγνιτοποίηση, που βύθισε Κοζάνη, Πτολεμαΐδα και Φλώρινα στην απελπισία.
➜ Υπερασπίζονται το τροπάρι που τους έδωσαν να διαβάσουν και μιλάει για μείωση της ανεργίας… Κι ακούς βουλευτές της Θράκης, όπου η ερημιά εξαπλώνεται ραγδαία στη μεθόριο και η γη μας εξαγοράζεται από ύποπτης προέλευσης κεφάλαια, να μιλάνε λες και βρίσκονται στη Βουλή των Λόρδων και τους ακούς μετά με μάτι θολό, σαν τα αλογάκια του λούνα παρκ, να μετεωρίζονται όλοι μαζί και να φλυαρούν ακατάπαυστα χωρίς νόημα, ζητώντας στο τέλος από το προεδρείο να τους αφήσει και να… «ολοκληρώσουν». Ούτε να τελειώσουν μια ομιλία εντός χρόνου δεν είναι ικανοί! Λες και η Ιστορία άλλη δουλειά δεν είχε από το να παρακολουθεί αυτές τις ανθυπομετριότητες…
➜ Ποιοι οι μείζονες εθνικοί στόχοι; Και ποιες οι ζωτικές προβολές της χώρας στο μέλλον; Θα παράγουμε τίποτε; Είναι εθνικός στόχος ο φθηνός δανεισμός για να πηγαίνει σε εισαγόμενα καταναλωτικά προϊόντα; Θα αποκτήσουμε βαριά βιομηχανία; Γιατί δεν έχουμε σιδηρόδρομους; Μας χρειάζονται μεγάλες εταιρίες στρατηγικού χαρακτήρα υπό τον έλεγχο του Δημοσίου; Ποιο είναι το αναπτυξιακό πρότυπο το οποίο κανένας δεν παραλείπει να αναγνωρίσει ότι πρέπει να αλλάξει, αλλά διαρκώς εξαντλείται σε διανομή της λείας κοινοτικών και εθνικών πόρων μεταξύ φίλων; Αρκούν ξεπούλημα επιχειρήσεων στους ξένους, real estate και μαζικός τουρισμός που καταστρέφει τη χώρα; Τι θα απογίνουν τα κουφάρια των ανεμογεννητριών τώρα που λεηλατήθηκαν τα βουνά μας και η μεγαλύτερη μπίζνα με κρατικά λεφτά τελείωσε; Πώς θα γλιτώσουμε από τη μέγκενη της αφιλόξενης ζωής μας έχοντας χάσει τόσο πολλά; Και ποιο το μέλλον των νέων γενεών; Κουβέντα…
➜ Κάθε φορά που ψηφίζεται στη Βουλή σε κλίμα τεχνητής ευφορίας από τις ανεπίγνωστες πλειοψηφίες ένας Προϋπολογισμός και τα φώτα σβήνουν, αποχωρεί κανείς με την ίδια γνώριμη ήττα. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για τον αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας είναι αυτή η παρακμιακή πολιτική τάξη, η οποία το μόνο για το οποίο μεριμνά είναι η θλιβερή αναπαραγωγή της…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
