➜ Εν όψει των άγιων (αλλά και ξένοιαστων) ημερών, αναδημοσιεύω μερικές παλιότερες αράδες που περιέχουν τις μόνιμες, αυθόρμητες σκέψεις μου μόλις παρακολουθήσω τα συνήθη τηλεοπτικά ρεπορτάζ από σαλέ της ορεινής Ελλάδος, με θερμαινόμενες πισίνες εσωτερικού χώρου και γκουρμέ εστιατόρια. Ο Αδωνις του 2017 υποτίθεται πως έκανε κι αυτός τις ίδιες πάνω κάτω σκέψεις. Ποιος ξέρει, ίσως να υπήρχαν έκτοτε μέσα του… σπίθες αμφισβήτησης της πλουτοκρατίας και να μην είναι όψιμος ο αντικαπιταλισμός του!
- Του Κωνσταντίνου Σχοίνα
➜ «Δεν θα έπρεπε να θεωρείται αξιοπρόσεχτη (ούτε και… κυβερνητική επιτυχία) η περίφημη ”100% πληρότητα” σε ”δημοφιλείς ανοιξιάτικους προορισμούς”.
➜ Τα μισά βόρεια προάστια των Αθηνών και μόνο επαρκούν να γεμίσουν την τουριστική υποδομή 20-30 χωριών στα ελληνικά κατσάβραχα.
➜ Πώς, όμως, αποφασίζουν και ξοδεύουν έτσι αβέρτα ακόμα και μη κάτοικοι των βορείων προαστίων ενίοτε; Σιγά. Καταρχάς, σε ένα ενδεικτικό παράδειγμα, πολλά άτεκνα ζευγάρια -που τείνουν να γίνουν ο κανόνας ή, τέλος πάντων, αυξάνονται ραγδαία- δεν έχουν και πολλούς άλλους σκοπούς, παρά να καταναλώνουν μεγαλειωδώς το εισόδημά τους ακριβώς σε αυτές τις κατηγορίες εξόδων. Δεν υπάρχει τίποτε δύσκολο, ανέφικτο, περίπλοκο στην απόφαση όταν το εισόδημα και των δύο είναι ικανοποιητικό.
➜ Οι μόνοι που ζορίζονται πραγματικά να επιβιώσουν στην Ελλάδα είναι αυτοί που (διόλου τυχαίως) σταδιακά ωθούνται στο κοινωνικό περιθώριο και θα χριστούν όπου να ‘ναι και αφύσικοι, όντας δακτυλοδεικτούμενοι. Ο οικογενειάρχης υποφέρει, αυτός που προσφέρει νέες ψυχές στην πατρίδα, αλλά όλοι οι υπόλοιποι τον ξεχνούν λίγο πολύ, τσεπώνοντας ένα επιδοματάκι ή χτυπώντας ένα “Τουρισμός για όλους”. Απομένουν μια γενικόλογη γκρίνια και άσφαιρα αντικυβερνητικά συνθήματα.
➜ Τουτέστιν, τίποτε περίεργο με τις πληρότητες και τα φρακαρισμένα τζιπ στα σοκάκια της Αράχοβας ή της Δημητσάνας. Απλώς δεν προσφέρει τίποτε ιδιαίτερο στην πρόοδο της χώρας όλο αυτό (κοινώς, σπάσιμο νεύρων, με τους παχυλούς τίτλους ειδήσεων, άνευ ουσίας)».
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
