Η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 αποδεικνύεται ιδιαιτέρως απαιτητική, με τις δυσκολίες να διαφέρουν από ομάδα σε ομάδα. Για την εθνική ομάδα του Ιράν, ωστόσο, οι προκλήσεις ξεπερνούν τα καθαρά αγωνιστικά όρια.
Στην ισοπαλία με 2-2 κόντρα στη Νέα Ζηλανδία, η ομάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με δύο κρίσιμα ζητήματα και πιο συγκεκριμένα τις επιπτώσεις της ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, καθώς και τον έντονο διχασμό που επικρατεί ανάμεσα στους Ιρανούς της διασποράς, με τους μισούς να στηρίζουν και τους υπόλοιπους να αντιτίθενται στην τρέχουσα κυβέρνηση της Τεχεράνης.
«Στην πραγματικότητα, όλα μοιάζουν με μια καταστροφή για εμάς», παραδέχτηκε ο διεθνής επιθετικός του Ολυμπιακού, Μεχντί Ταρέμι. Ωστόσο, τόνισε την ψυχολογία των παικτών: «Δεν είναι σωστό, αλλά δεν θα καταφύγουμε σε δικαιολογίες. Κοιτάμε μπροστά. Έχουμε ελπίδα για τα επόμενα δύο παιχνίδια, θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό για τον λαό μας και θα φέρουμε χαρά στους φιλάθλους μας».
Οι γεωπολιτικές εντάσεις ανάγκασαν το Ιράν να μεταφέρει τη βάση του στην Τιχουάνα του Μεξικού, πραγματοποιώντας μόνο σύντομες εκδρομές στις ΗΠΑ για τους αγώνες. Η κατάσταση, όμως, έγινε πιο δύσκολη μετά τη συνάντηση με τη Νέα Ζηλανδία στο Ίνγκλγουντ της Καλιφόρνια. Όπως αποκάλυψε ο Ταρέμι, η ομάδα ενημερώθηκε ότι έπρεπε να επιστρέψει στην Τιχουάνα αμέσως μετά τον αγώνα, αντί την επόμενη μέρα όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί για την προπόνηση αποκατάστασης.
«Περνάμε ασταμάτητα ώρες στον αέρα, μετακινούμενοι συνεχώς, χωρίς να μας δίνεται χρόνος να συνέλθουμε», δήλωσε ο προπονητής Γκαλενόεϊ. «Μετά από το σημερινό ματς, μας είπαν “πρέπει να φύγετε τώρα”. Είναι ζωτικής σημασίας για εμάς να έχουμε χρόνο για ανάρρωση, αλλά μας υποχρέωσαν να επιστρέψουμε στο στρατόπεδο στην Τιχουάνα και είμαστε πραγματικά προβληματισμένοι. Νομίζω ότι ίσως είμαστε η πιο καταπιεσμένη ομάδα σε όλο το Παγκόσμιο Κύπελλο».
Το κλίμα στις εξέδρες αντικατόπτριζε τις ταραχές στην πατρίδα, με την ιρανοαμερικανική κοινότητα της περιοχής να εκφράζει τις αντικρουόμενες απόψεις της. Ορισμένοι φίλαθλοι τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο, ενώ άλλοι τον αποδοκίμασαν. Κυμάτιζαν, παράλληλα, τόσο η σημαία του σημερινού κράτους όσο και το προεπαναστατικό λάβαρο.
Παρά το κλίμα αυτό, ο Μεχντί Ταρέμι ήθελε να κρατήσει την θετική πλευρά: «Ήταν σαν να ήμασταν στο σπίτι μας. Ελπίζω να κάνουν το ίδιο για εμάς στα επόμενα δύο παιχνίδια».
