Ο θρυλικός winner αποδείχθηκε αναντικατάστατος και γυρίζει στον τόπο του… θριάμβου για να επεκτείνει τα ρεκόρ του και να συνεχίσει ό,τι άφησε στη μέση πριν από 14 χρόνια
Το 1990, στα 30 του ακόμα τότε, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ετοιμαζόταν να κρεμάσει τα παπούτσια του στην Παρτιζάν για να αφοσιωθεί στην προπονητική. Ηταν η χρονιά που, τέτοιες μέρες, στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου της Ιταλίας ο Αγγλος σκόρερ Γκάρι Λίνεκερ έλεγε τη φράση που θα έμενε στην Ιστορία: «Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό άθλημα, 22 παίκτες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί».
- Άπό τον Βασίλη Γαλούπη
Πάλι τέτοιες μέρες, στις 12 Ιουνίου αλλά του 2012 αυτή τη φορά, ο Ομπράντοβιτς ανακοίνωνε ότι αποχωρεί, ύστερα από 13 απόλυτα επιτυχημένα χρόνια, από τον πάγκο του Παναθηναϊκού.
Χθες επιβεβαιώθηκε αυτό που ακουγόταν όλο και πιο έντονα τις τελευταίες εβδομάδες: Η επιστροφή του στον Παναθηναϊκό για τα επόμενα τρία χρόνια. Δύσκολα θα υπάρχει σημαντικότερη είδηση αυτό το καλοκαίρι για το ελληνικό μπάσκετ, ενδεχομένως και για το σύνολο του ελληνικού αθλητισμού, συμπεριλαμβανομένου του ποδοσφαίρου.
Ο Σέρβος έχει ταυτίσει την καριέρα του με τις νίκες. Αν μιλούσαμε για ποδόσφαιρο, θα μπορούσαμε να τον παρομοιάσουμε με τον σερ Αλεξ Φέργκιουσον. Αν μη τι άλλο, για τον Ομπράντοβιτς θα ταίριαζε μια μικρή παράφραση της δήλωσης Λίνεκερ: Το μπάσκετ είναι ένα απλό άθλημα, 10 παίκτες κυνηγούν μια μπάλα για 40 λεπτά και στο τέλος κερδίζει ο Ζοτς. Στα 13 χρόνια που έμεινε στον Παναθηναϊκό κατέκτησε 23 τίτλους: 11 πρωταθλήματα, επτά Κύπελλα και πέντε ευρωλίγκες. Εχει ρεκόρ 358 νικών σε 418 αγώνες στο ελληνικό πρωτάθλημα (85,6%), την καλύτερη επίδοση προπονητή, πάνω ακόμα και από το 82,7% του Γιάννη Ιωαννίδη.
Τώρα ο «Μίδας» γυρίζει στον τόπο του… θριάμβου για να επεκτείνει τα ρεκόρ του. Ο ενθουσιασμός «ηλέκτρισε» αμέσως τον κόσμο του Παναθηναϊκού. Και ο έτσι κι αλλιώς σκληρός ανταγωνισμός με τον Ολυμπιακό κάνει λίμιτ απ και θα οδηγήσει σε μια τιτανομαχία «αιωνίων» την επόμενη σεζόν, σε πρωτάθλημα και Ευρώπη.
Στα χέρια του Ομπράντοβιτς όλοι έγιναν καλύτεροι! Ηταν η πηγή έμπνευσης και ο καθοδηγητής για να κατακτήσει ο Παναθηναϊκός τις πέντε από τις επτά ευρωπαϊκές κούπες, για να θαμπώσουν και να εξελιχθούν σε εμβληματικούς τόσοι παίκτες όπως ο Διαμαντίδης ή ο Σπανούλης, για να μάθει τη δουλειά δίπλα του ακόμα και ο κάποτε βοηθός του, Ιτούδης, που εξελίχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους προπονητές της Ευρώπης.
Ο Παναθηναϊκός ουδέποτε απείχε από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο ελληνικό μπάσκετ. Από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά οι «πράσινοι» είχαν πάντα τη δική τους παρουσία κάθε δεκαετία. Από τη δεκαετία του ’90, όμως, επί Παύλου και Θανάση Γιαννακόπουλου ο Παναθηναϊκός εξελίχθηκε από μια μεγάλη ελληνική δύναμη σε μια ευρωπαϊκή υπερδύναμη.
Η Ευρωλίγκα του 2024, επί Δημήτρη Γιαννακόπουλου πια, έδωσε το 7ο Ευρωπαϊκό Κύπελλο στους «πρασίνους» (στη μετά Ζοτς και μετά Διαμαντίδη εποχή), ανεβάζοντάς τους στην τρίτη θέση στην Ευρώπη. Με ακόμα μία φτάνουν την ΤΣΣΚΑ, με τέσσερις πιάνουν στην κορυφή τη Ρεάλ.
Οι περισσότεροι ειδικοί του μπάσκετ συμφωνούν ότι τρεις ήταν οι μεγάλες κινήσεις του αείμνηστου Παύλου Γιαννακόπουλου. Η πρώτη ήταν η συμφωνία με τον Ντράζεν Πέτροβιτς το 1993, που το τραγικό δυστύχημα στο Μόναχο δεν έκανε ποτέ πραγματικότητα. Η δεύτερη ήταν η συμφωνία με τον Ντομινίκ Ουίλκινς. Και η τρίτη ήταν η πρόσληψη Ομπράντοβιτς το 1999. Τώρα ο Ομπράντοβιτς γυρίζει στην ομάδα που ξέρει καλύτερα απ’ όλες.
Mπορείτε να χαρακτηρίσετε ο ένας τον άλλον με μια λέξη; Ομπράντοβιτς: «Ξεροκέφαλος». Iτούδης: «Ξεροκέφαλος. Μέσα από αυτή την ξεροκεφαλιά, όμως, κερδίζει ο Παναθηναϊκός». Ηταν ίσως το πιο απολαυστικό σημείο στον απευθείας διάλογο που είχαν σε κοινή τους συνέντευξη οι Ομπράντοβιτς – Ιτούδης τον Μάρτιο του 2012, λίγους μήνες πριν αποχωρήσουν.
Οταν ο Ιτούδης, τότε, είχε κληθεί να περιγράψει τη δουλειά του, δίπλα στον Ομπράντοβιτς, είχε πει: «Η δουλειά μου είναι να τον βάζω σε μια διαδικασία προβληματισμού. Μέσα από αυτή τη διαδικασία κερδίζει η ομάδα. Οταν, όμως, βγούμε από αυτό το δωμάτιο η ιδέα είναι μία. Δεν υπάρχει πλέον διαφωνία. Δεν θα μας δουν ποτέ να λέμε κάτι διαφορετικό».
Ο Ιτούδης, ο πιο καλός ο μαθητής του Ομπράντοβιτς, άνοιξε τα φτερά του μέσα σε λίγα χρόνια και κατέκτησε τις υψηλότερες κορυφές. Και ο «μέντοράς του», Ζέλικο, αυτή τη φορά δεν θα τον έχει δίπλα του. «Εζησα 13 χρόνια στην Ελλάδα, ήταν υπέροχα χρόνια, αξέχαστα» δήλωνε ο Ομπράντοβιτς το 2020: «Σε κάθε δουλειά, το κίνητρο είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Οποιος έχει κίνητρο μπορεί να πετύχει τα πάντα. Δεν είναι εύκολο να κάνεις τον εαυτό σου να πιστεύει ότι μπορεί να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο. Οπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος. Το κίνητρο κινεί τον κόσμο. Αν δεν είσαι συγκεντρωμένος, δεν μπορείς να πετύχεις τίποτα. Αυτό πρέπει να βρίσκεται στο 101%, όχι στο 100%. Κανένας δεν μπορεί να με κριτικάρει περισσότερο από την κριτική που ασκώ εγώ ο ίδιος στον εαυτό μου. Οσο κάνω αυτή τη δουλειά, θα προσπαθώ να βελτιώνομαι».
«Η σκιά του Ζοτς θα μας συντροφεύει» δήλωνε τον Σεπτέμβριο του 2012 ο «αντικαταστάτης» του Ομπράντοβιτς Αργύρης Πεδουλάκης. Από τον «πράσινο» πάγκο πέρασαν εξαιρετικοί προπονητές. Ομως, πάντα ήταν εκεί, το ίδιο έντονη, η σκιά του Σέρβου. Κανείς δεν τόλμησε ποτέ να ισχυριστεί πώς βρέθηκε ο αντικαταστάτης του. Μέχρι χθες. Διότι, όσο κι αν λέγονται διάφορα περί αναλώσιμων, σε αυτή τη ζωή υπάρχουν και οι αναντικατάστατοι.
ΖΕΛΙΚΟ ΟΜΠΡΑΝΤΟΒΙΤΣ
Σέρβος προπονητής μπάσκετ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1960 στην πόλη Τσάτσακ της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Το 1978 ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα και από το 1984 αγωνίστηκε στην Παρτιζάν. Το 1991 κρέμασε τα παπούτσια του και την ίδια χρονιά ανέλαβε προπονητής της ομάδας. Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, οι Μπανταλόνα, Ρεάλ Μαδρίτης, Μπένετον Τρεβίζο, Φενέρ και ο Παναθηναϊκός από το 1999-2012. Χθες ανακοινώθηκε η επιστροφή του στους «πρασίνους» για τα επόμενα τρία χρόνια. Ως μπασκετμπολίστας κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας με την Παρτιζάν και το Κύπελλο Κόρατς, αλλά και το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1990 με την Εθνική του ομάδα, όπως και το αργυρό στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988. Ως προπονητής έχει κατακτήσει εννέα ευρωλίγκες (οι πέντε με τον Παναθηναϊκό), δύο Σαπόρτα, 17 εθνικά Πρωταθλήματα (τα 11 με τον Παναθηναϊκό), 11 Κύπελλα (τα επτά με τους «πρασίνους») και το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996 με τη Σερβία, συν ένα χρυσό κι ένα χάλκινο σε Ευρωμπάσκετ κι ένα χρυσό σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
