Η Νέα Δημοκρατία στην πολιτική ζωή της έζησε στιγμές, όπου δοκιμάστηκαν η συνοχή και η αντοχή της. Η μία ήταν το 1981, τότε που ο τυφώνας της «αλλαγής» του Ανδρέα Παπανδρέου σάρωνε τα πάντα. Η δεύτερη ήταν το 1993, όταν σε χρόνο ρεκόρ γνώρισε την ήττα από έναν Ανδρέα, που έκανε προεκλογική εκστρατεία στη… γυάλα, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν τα πέτρινα χρόνια. Και τις δύο φορές η παράταξη κατάφερε να αναγεννηθεί από τις στάχτες της και να αποδείξει, ότι ήταν πολιτικά εφτάψυχη. Το 2009 έφτασε στο ιστορικό χαμηλό της με το καμπανάκι να χτυπά ισχυρά. Εκείνο το ποσοστό του 33,47%, βέβαια, μπροστά σε αυτό που ακολούθησε δυόμισι χρόνια μετά θα έκανε σήμερα τη Νέα Δημοκρατία να ανοίγει… σαμπάνιες. Η ιστορία, ως γνωστόν, δεν γράφεται με «αν».
Την Κυριακή το βράδυ το κοντέρ της Ν.Δ. έγραψε μόλις 18,85% και η παράταξη μπήκε στη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα κρίση της. Το «τις πταίει» επανήλθε στα στόματα, όπως και η αγωνία για την επόμενη μέρα. Η κεντροδεξιά πολυκατοικία πλέον, έχοντας δύο από τα μικρά διαμερίσματα γκρεμισμένα και εκτός πολεοδομικού σχεδιασμού και ένα ακόμη… αυθαίρετο, που ζητά νομιμοποίηση, τρίζει επικίνδυνα.
Το κλίμα στη Συγγρού μυρίζει μπαρούτι, η βάση κοχλάζει και όσα λέγονται πίσω από τις κλειστές πόρτες πολιτικών γραφείων εκλεγμένων και μη υποψηφίων της Ν.Δ. θα προκαλούσαν ανατριχίλα στην ηγεσία του κόμματος. Μπορεί για την ώρα δημοσίως τα στόματα να παραμένουν κλειστά, μια και γνωρίζουν ότι αν γίνουν εκλογές με την παρούσα ηγεσία και με λίστα κάποιοι θα βρεθούν εκτός. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η σιωπή θα κρατήσει για πάντα.
Οσο για εκείνους που στρέφονται προς τη Ραφήνα περιμένοντας… καπνό μάλλον θα χρειαστεί να περιμένουν, μια και ο Κώστας Καραμανλής επιλέγει προς το παρόν τη σιωπή, όσο και αν ανησυχεί για την παράταξη. Στο DNA του έχει την καραμανλική συμπεριφορά και τη λογική που εφάρμοσε ο θείος του απέναντι στον Ελληνικό Συναγερμό και στην ΕΡΕ. Διά της «σιωπής» αντιδρά ο πρώην πρωθυπουργός και στα σενάρια εμπλοκής του -που είδαν χθες το φως της δημοσιότητας από το ηλεκτρονικό «Βήμα»- στις εσωκομματικές εξελίξεις.
Την ίδια ώρα η βάση της Ν.Δ. είναι παγωμένη από τα τεκταινόμενα και νιώθει πολλαπλά πληγωμένη και απογοητευμένη. Το καζάνι άρχισε να βράζει και κανείς δεν γνωρίζει αν πετάξει στον αέρα το καπάκι ή αν υπάρξει κάποια βαλβίδα ασφαλείας.
Μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς να έχει στο μυαλό του από χθες τις διερευνητικές εντολές και τις προσπάθειές του για τον σχηματισμό κυβέρνησης, αλλά ακούει ήδη προτάσεις για επανένωση της Κεντροδεξιάς, τουλάχιστον με τα κόμματα που έμειναν εκτός Βουλής·ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Συμμαχία και Δράση δεν κατάφεραν να πιάσουν το όριο του 3%. Είναι εφικτή μια προσέγγιση και αν ναι και πότε, με ποιον και γιατί; Οι ψυχραιμότεροι λένε ότι ο χρόνος θα δώσει τη λύση. Αυτή τη στιγμή ο εκνευρισμός όλων είναι επικυρίαρχος και θα εμποδίσει το όποιο σχέδιο συνεννόησης, αν και τα στελέχη των τριών κομμάτων δεν είναι πλέον αρνητικά.
Οι επόμενες μέρες για τη Ν.Δ. θα είναι κρίσιμες για το μέλλον της. Ακόμη και για το αν πρέπει να σχηματιστεί κυβέρνηση ή να πάμε πάλι σε επαναληπτικές εκλογές, μια και κανείς δεν γνωρίζει αν το αποτέλεσμα σε αυτές θα είναι καλύτερο ή χειρότερο.
Οι αλληλοκατηγορίες για τα λάθη στρατηγικής και τις προσωπικές ατζέντες
Για τους… εκτός Ν.Δ. οι αντιπαλότητες είναι εμφανείς και λογικές, υπάρχουν όμως και τα… αόρατα μέτωπα, που με βάση όσα συνέβησαν στην προεκλογική περίοδο απειλούν ακόμη και την επόμενη μέρα το εναπομείναν ποσοστό της Ν.Δ.
Θυμίζει κάτι με τους «μεν» και τους «δε».
Οι «μεν» χρεώνουν στον κ. Σαμαρά λάθη στρατηγικής αλλά και συμπεριφορών στενών του συνεργατών.
Χαρακτηριστικά επισημαίνουν:
-Την αντιμνημονιακή πολιτική που αγκαλιάστηκε από τους πολίτες επί δύο χρόνια και η οποία κατέρρευσε εν μια νυκτί, χωρίς να υπάρχουν αναχώματα.
-Τις διαμετρικά αντίθετες θέσεις του κ. Σαμαρά, τις ώρες που ο Γιώργος Παπανδρέου κατέρρεε, ως το «ναι» στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Μια κυβέρνηση που λειτούργησε σαν πλυντήριο για τις ευθύνες στελεχών του ΠΑΣΟΚ και έβαλε τη Ν.Δ. στο κάδρο ευθυνών που δεν είχε.
-Το σίριαλ με την ημερομηνία των εκλογών που συνεχώς άλλαζε και καθιστούσε τη θέση της Ν.Δ. αναξιόπιστη.
-Τη ρήξη μεταξύ των συνεργατών του προέδρου της Ν.Δ.
-Την εικόνα που περνούσε έντεχνα με έναν Σαμαρά να αλλάζει συνεχώς απόψεις από τις κεντρικές θέσεις του. Αλλαγές που δεν αιτιολογήθηκαν στην κοινωνία και δεν πέρασαν στους πολίτες.
-Το θέμα της καταψήφισης του Μνημονίου από πολλούς βουλευτές έδειξε τα κενά που υπήρχαν για την εικόνα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Η διαγραφή τους και από το κόμμα δημιούργησε το κόμμα Καμμένου.
-Τη λογική των πολλαπλών Ζαππείων, που έδωσαν την αφορμή για αρνητικά σχόλια.
-Οσα έγιναν με τα ψηφοδέλτια, παρόλο που το κόμμα για καιρό ζητούσε εκλογές και όλα έπρεπε να είναι έτοιμα.
-Τον πόλεμο σε βουλευτές που ορισμένοι συνεργάτες του προέδρου της Ν.Δ. με φοβικά σύνδρομα τους… έκοβαν, γιατί θεωρούσαν ότι την επόμενη μέρα θα δημιουργούσαν πρόβλημα.
Από την άλλη πλευρά το επιτελείο του κ. Σαμαρά χρέωνε στους «δε»:
-Οτι δεν έβαλαν πλάτη στις επιλογές του προέδρου του κόμματος.
-Οτι οι διαφοροποιήσεις τους δημιουργούσαν σύγχυση και θόλωναν το μήνυμα.
-Οτι τους ενδιέφερε η πολιτική τους επιβίωση και όχι το κόμμα.
Νίκος Ελευθερόγλου
