Aν τα golden boys της ιδιωτικής αγοράς προκάλεσαν και προκαλούν, τα golden boys των Βρυξελλών, του Στρασβούργου και της Φρανκφούρτης ανάβουν το φιτίλι της αγανάκτησης… Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι που σχεδίασαν και εφάρμοσαν τις σκληρές πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν προκαλούν με τις αμοιβές τους. Με βάση τα δεδομένα της ιδιωτικής αγοράς, ακόμη και σε καιρούς δύσκολους, σαν αυτούς που διανύουμε, οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ιδιαίτερα καλοπληρωμένοι. Λαμβάνοντας όμως υπόψη το γεγονός ότι η μισθοδοσία τους γίνεται με κοινοτικά χρήματα, οι αμοιβές τους μπορούν να χαρακτηριστούν εξωπραγματικές. Οι αποκαλύψεις έγιναν από τη γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt». Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο κερδίζει σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Ε.Ε. περίπου 298.500 ευρώ τον χρόνο. Σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα κινούνται οι ετήσιες αποδοχές του προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι. Ο Ιταλός κεντρικός τραπεζίτης με έδρα τη Φρανκφούρτη αμείβεται με 370.000 ευρώ τον χρόνο.
Ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρώπης Χέρμαν βαν Ρομπάι κερδίζει ακριβώς τα ίδια χρήματα με τον Μπαρόζο, δηλαδή 298.500 ευρώ τον χρόνο. Πιο κάτω σε σχέση με τους Μπαρόζο και Βαν Ρομπάι βρίσκεται ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς. Ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης «αρκείται» σε 206.200 ευρώ τον χρόνο. Σαφώς καλύτερα πληρώνεται για τις υπηρεσίες της η Βρετανίδα επίτροπος Εξωτερικών Υποθέσεων και Ασφαλείας Κάθριν Αστον, καθώς λαμβάνει 281.200 ευρώ σε ετήσια βάση. Ικανοποιημένος πρέπει να νιώθει και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης ESM Κλάους Ρέγκλινγκ, αφού οι μεικτές ετήσιες αποδοχές του ανέρχονται σε 324.000 ευρώ.
Ενας ανώτερος υπάλληλος της Κομισιόν, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ή του Ευρωκοινοβουλίου με δύο παιδιά κερδίζει τον μήνα «καθαρά» 12.500 ευρώ έπειτα από τέσσερα χρόνια υπηρεσία. Οι διευθυντές αμείβονται ακόμη περισσότερο, καθώς ο μηνιαίος μισθός τους φτάνει έως και τα 16.500 ευρώ!
Για τα κορόιδα, βέβαια, δηλαδή για όλον τον υπόλοιπο κόσμο, οι μισθοί είναι σε υψηλά επίπεδα και θα πρέπει να μειωθούν ώστε οι οικονομίες των χωρών που τελούν υπό μνημόνιο να γίνουν πιο ανταγωνιστικές.
